Η αλήθεια είναι ότι διάβασα πολύ προσεχτικά και λέξη προς λέξη τη δήλωση του Axl Rose σχετικά με την επιθυμία του να μην ενταχθεί στο Rock N’ Roll Hall Of Fame και θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου.
Είναι δεδομένο ότι ο Rose παραμένει άκαμπτος σε ότι αφορά τα πιστεύω του και –όπως πιστεύαμε από την αρχή- αποκλείεται να έβαζε νερό στο κρασί του και να έπαιζε στην ίδια σκηνή με τον Slash, παρότι έχουν περάσει πολλά χρόνια. Αυτή είναι η πιο true εκδοχή της δήλωσής του, για την οποία του βγάζω το καπέλο, παρότι θα ήθελα να συνέβαινε το αντίθετο. Από την άλλη όμως, υπάρχουν πάρα πολλά σημεία που θεωρώ ότι μάλλον ρίχνουν σκιές παρά φως στην υπόθεση και δικαιολογούν την πολύ κακή φήμη που συνοδεύει τον Axl.
Θα συμφωνήσουμε ότι ο θεσμός του Rock N’ Roll Hall Of Fame είναι διάτρητος και σχετικά αναξιόπιστος από τη στιγμή που δεν έχει συμπεριλάβει συγκροτήματα σαν τους DEEP PURPLE, τους KISS ή τους RUSH και βάζει μέσα ανυπόστατα rap ή hip hop σχήματα, που ουδεμία σχέση έχουν με τη rock μουσική. Αυτό δεν έχει όμως καμία σημασία, μπροστά στην προοπτική που ανοιγόταν να βλέπαμε όλους τους GNR μαζί, έστω και για μία τελευταία φορά, έστω κι αν έγινε κατά μεγάλο ποσοστό για να αποκτήσει ακόμα πιο μεγάλη δημοσιότητα ο θεσμός και τελικά στάθηκε μία αφορμή για να δούμε κάποια πράγματα στην πραγματική τους διάσταση.
Οι GNR ΔΕΝ είναι ο Axl Rose. Οι GNR ΔΕΝ είναι ούτε ο Slash. Οι GNR είναι ο Rose ΜΑΖΙ ΜΕ τον Slash. Ο εκρηκτικός συνδυασμός και η χημεία τους, αλλά και οι προσωπικότητές τους, δημιούργησαν τον μύθο ενός συγκροτήματος που ουσιαστικά με έναν μονό δίσκο, έναν διπλό κι ένα EP έγραψαν ιστορία στη rock μουσική, μέσα σε πολύ λίγα χρόνια και αναλογικά με την παρουσία τους, θα τους χαρακτήριζα ίσως το πιο επιτυχημένο συγκρότημα όλων των εποχών στην ευρύτερη rock μουσική.
Στο γράμμα του Axl Rose, διαβάζουμε ότι ουσιαστικά δέχτηκε «καρφιά» από πρώην μέλη του γκρουπ. Η αλήθεια είναι ότι ο μόνος που είπε κάτι για τα τωρινά μέλη των GNR, είναι ο Steven Adler, ο οποίος αργότερα ανασκεύασε όμως και ουσιαστικά ήταν σαν να ζήτησε συγγνώμη. Από την άλλη όμως, ποιος δίνει πραγματικά σημασία στα λόγια ενός junkie όπως ο Steven Adler, που ακόμα και διαβάζοντας τις δηλώσεις του, λιποθυμάς από τις αναθυμιάσεις; Συνεχώς στη δήλωση, μιλά για τους οπαδούς του. Αλήθεια, ο σεβασμός που τρέφει γι’ αυτούς, είναι αυτός που τους κάνει να περιμένουν τρίωρα για να βγει στη σκηνή και που έχει προκαλέσει μέχρι στιγμής τουλάχιστον τέσσερις ταραχές από εξοργισμένους «οπαδούς» του; Αυτούς λοιπόν σέβεται ο Axl Rose; Λίγο αργά τους θυμήθηκε… Σε τελική ανάλυση, το ότι τον κάλεσαν να μπει στο Hall Of Fame, δεν έχει σε τίποτα να κάνει με τους οπαδούς. Η επιτροπή αποφάσισε και κάλεσε τους GUNNERS. Δεν έγινε καμία ανοιχτή ψηφοφορία…
Προσπαθώ πραγματικά να μπω στη θέση του και πρέπει να είναι πολύ δύσκολο την ουσιαστική σου επιτυχία να την έχεις κάνει με ανθρώπους τους οποίους μισείς θανάσιμα…
Είναι φοβερή και συνάμα χαρακτηριστική η φράση του Axl: “η τελετή ένταξης φαίνεται σαν ένα μέρος που δε φαίνεται να είμαι επιθυμητός ή σεβαστός”. Δηλαδή θέλει να μας πείσει ότι κάποιοι αποφάσισαν να τον βάλουν στο Hall Of Fame επειδή δεν τον γουστάρουν;
Οι αντιφάσεις που υπάρχουν στο κείμενο, συνοψίζονται εν ολίγοις στις εξής σειρές: «Κάτω από αυτές τις συνθήκες θεωρώ πως ήμασταν πολύ ευγενικοί και ανοιχτοί σε μια φιλική προσπάθεια να λυθούν τα θέματα ώστε να προκύψει κάτι». Δηλαδή έγιναν συζητήσεις αν και βασικά δεν υπήρχε αντικείμενο, αφού είτε θα έπρεπε να παίξει είτε όχι. Στη συνέχεια μας λέει: «Ούτε εγώ, ούτε κάποιος από το “στρατόπεδό” μου έχει ζητήσει κάτι ή έχει κάποια απαίτηση από το Hall Of Fame». Αν όμως δεν υπήρχαν απαιτήσεις από την πλευρά του πώς ναυάγησαν οι προσπάθειες «ώστε να προκύψει κάτι»; Όπως βλέπετε αφήνω ασχολίαστη την έκφραση «το στρατόπεδό μου»… Μου θυμίζει εποχές αποδυτηρίων Ολυμπιακού προ 20ετίας, όπου εμφανίζονταν στις εφημερίδες δηλώσεις από «κύκλους του Τσαλουχίδη», αλλά ουσιαστικά ήταν δηλώσεις του ίδιου του ποδοσφαιριστή που δεν ήθελε να φανούν ότι ήταν δικές του… Το σημείο-κλειδί όμως όλης της ιστορίας, νομίζω ότι κρύβεται πίσω απ’ αυτές τις γραμμές: «προσπάθειες αποπροσανατολισμού από την τρέχουσα σύνθεση του συγκροτήματος που αποτελείται από εμένα, τον Dizzy Reed, τον Tommy Stinson, τον Frank Ferrer, τον Richard Fortus, τον Chris Pitman, τον Ron “Bumblefoot” Thal και τον DJ Ashba». Εκτός από το γεγονός ότι ο Axl επανειλημμένα προσπαθεί να «ψήσει» τον κόσμο ότι οι πραγματικοί GNR είναι αυτοί που είναι τώρα στο γκρουπ, αγνοώντας ουσιαστικά το ένδοξο παρελθόν τους, με κάνει να πιστεύω ότι πρότεινε στους ανθρώπους του Hall Of Fame, να εισάγουν το τωρινό line–up του σχήματος και όπως ήταν φυσικό, έλαβαν αρνητική απάντηση.
Επιτίθεται στη μουσική βιομηχανία, την οποία χαρακτηρίζει «άπληστη», όταν ξόδεψε ένα σωρό εκατομμύρια δολάρια για να ηχογραφήσει το “Chinese democracy” μέσα σε 20 σχεδόν χρόνια και στη συνέχεια αρνήθηκε να δώσει συνεντεύξεις για να το προωθήσει!!! Η συγκεκριμένη περίπτωση, είναι μία από τις ελάχιστες που μάλλον η μουσική βιομηχανία έχει το δίκιο κι όχι ο καλλιτέχνης!
Από εκεί και πέρα, πρέπει να πούμε ότι όταν σε απλά λόγια μας λέει πως ότι και να έκανε θα έβγαινε ότι είχε άδικο, το μόνο που μπορούσε να κάνει, ήταν να βρεθεί στον ίδιο χώρο με τους υπόλοιπους, κυρίως με τον Slash, να μιλήσουν χωρίς δικηγόρους και να τα βρουν ή να συνεχίσουν να είναι τσακωμένοι. Έτσι δεν νομίζω ότι οι οπαδοί και ο Τύπος θα είχαν να του προσάψουν κάτι. Αφήστε που, αν δεν με απατά η μνήμη μου, όλα τα μέλη των GUNNERS έχουν δηλώσει ότι έχουν κάνει κάτι στραβό που οδήγησε στον τσακωμό τους, εκτός από τον ίδιο τον Axl, του οποίου ο οξύθυμος χαρακτήρας και η φήμη του στραβόξυλου που τον συνοδεύει, δεν μας κάνει να πιστεύουμε ότι εκείνος προσπαθούσε να απλά να βρει λύσεις στα προβλήματα και δεν ήταν και αλάθητος! Και όπως αναφέρει ο ίδιος «Μέχρι κάθε πραγματικό γεγονός που δημιουργήθηκε ή προέκυψε από τα παλαιότερα lineups να έρθει στο φως, δεν υπάρχει χώρος για περαιτέρω συζήτηση πόσο μάλλον για reunion».
Έχει πλάκα το γεγονός ότι αναφέρει πως δεν θέλει να απογοητεύσει τους οπαδούς του, όταν τα τελευταία είκοσι χρόνια τους προσφέρει σχεδόν αποκλειστικά απογοητεύσεις, με αποκορύφωμα αυτό του το γράμμα…
Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων (μάλλον τη μειοψηφία) που γουστάρουν το “Chinese democracy”. Όταν όμως κάνεις 17 χρόνια να βγάλεις ένα δίσκο και ουσιαστικά εξαρτάσαι και στηρίζεσαι στην καριέρα και στα σπουδαία επιτεύγματα που είχες κάνει από το 1987 μέχρι το 1992 και μάλιστα παίζεις στις συναυλίες σου κομμάτια που έχεις γράψει μαζί με μέλη εκείνου του line–up, νομίζω ότι οφείλεις μεγαλύτερο σεβασμό απέναντι σε όλους. Και να μην σε ενδιαφέρει μόνο το πόσον κόσμο θα έχεις στην περιοδεία σου, έτσι όπως κλείνεις το ανοιχτό γράμμα. Έτσι όπως κατέληξε η υπόθεση όμως, θα μπορούσε να τραγουδήσει ο Axl στο Hall Of Fame μαζί με τους υπόλοιπους, παλιούς GUNNERS. Να έλεγε το “Get in the ring” και να κοιτούσε στα μάτια τον Slash…
Σάκης Φράγκος
