Ο Arjen Anthony Lucassen είναι μεταξύ των μουσικών/καλλιτεχνών που σέβομαι ιδιαίτερα. Έχοντας ένα αστείρευτο ταλέντο που μας έχει χαρίσει ορισμένα τουλάχιστον υπέροχα άλμπουμ με τους AYREON, αλλά και με τη δημιουργία διαφόρων projects (βλ. STAR ONE, GUILT MACHINE, STREAM OF PASSION) με πολύ καλά άλμπουμ, έχει αρκετό κόσμο που τον έχει ανακαλύψει, ικανοποιημένο. Κι ενώ σε όλα τα συγκροτήματα/projects που έχει καταπιαστεί, αυτός είναι ο ιθύνων νους, σε βάζει σε σκέψεις στο γιατί να θέλει να κυκλοφορήσει ένα προσωπικό δίσκο. Συνήθως οι καλλιτέχνες που επιλέγουν να προβούν σε μία τέτοια κίνηση το κάνουν διότι νιώθουν πιεσμένοι από τα όποια στεγανά μπορεί να υπάρχουν από το βασικό τους συγκρότημα και θέλουν να εκφραστούν πιο απελευθερωμένα και χωρίς περιορισμούς. Με αυτό ως δεδομένο, με αφήνει λίγο μπερδεμένο η παρούσα απόφαση. Αλλά ας το προσπεράσουμε αυτό. Δεν είναι αυτό που θα καθορίσει την ποιότητα και την αξία της μουσικής που συντέθηκε για το “Lost in the new real”. Στο πρώτο του προσωπικό δίσκο (χαχα) λοιπόν, ο δίμετρος Ολλανδός αναμιγνύει όλες τις επιρροές, από την κλασική rock και progressive rock μέχρι το σύγχρονο metal με ορισμένα industrial ψήγματα και μας προσφέρει ένα διπλό άλμπουμ, όπως συνηθίζει άλλωστε εδώ και αρκετά χρόνια.
Στο πρώτο δισκάκι ακολουθούμε την ιστορία του Mr. L που αφού βγήκε από κρυογενετική κάψουλα για να γιατρευτεί, στο μακρινό μέλλον, πολλά χρόνια αφού διαγνώστηκε με μία αγιάτρευτη, τότε, ασθένεια, προσπαθεί να βρει τη θέση του σε ένα παντελώς διαφορετικό κι άγνωστο σε αυτόν κόσμο. Βοηθός και συνοδοιπόρος του σε αυτό το ταξίδι αναζήτησης εαυτού είναι ο ψυχολόγος του Mr. L που αναλαμβάνει και χρέη αφηγητή. Το ρόλο αυτό έχει αναλάβει ο ηθοποιός Rutger Hauer, επιλογή του Arjen λόγω του ρόλου του στο αξεπέραστο sci–fi/cyberpunk έπος που ακούει στο όνομα “Blade Runner”. Βλέπουμε λοιπόν τον Arjen να καταπιάνεται άλλη μία φορά με ένα concept δίσκο, όπου κάθε τραγούδι θέτει ερωτήματα ως προς την κατάσταση στο μακρινό (αν κι όχι κατ’ ανάγκη) για ζητήματα όπως η λογοκρισία, η ελευθερία της πληροφορίας, η ευθανασία, η στάση του ανθρώπου απέναντι στην επιβίωση του πλανήτη μας. Έχοντας ακούσει ό,τι άλμπουμ έχει κυκλοφορήσει ο Lucassen από το 1995, οπότε και άρχισε να βαδίζει το δικό του μουσικό δρόμο μακριά από τους VENGEANCE, ξεκινώντας τους AYREON, δε μπορώ να διακρίνω τόσο μεγάλες διαφορές στο μουσικό τομέα, ώστε να μπορώ να πω χωρίς αμφιβολία ότι η κυκλοφορία προσωπικού δίσκου έχει νόημα. Πάλι ασχολούμαστε με ένα concept δίσκο, πάλι υπάρχει η απορία των συναισθημάτων περί πραγματικότητας και ψέματος/ονείρου/ψευδαίσθησης, πάλι η επιστημονική φαντασία είναι διάχυτη σε όλο το δίσκο. Μουσικά μπορεί όντως να υπάρχει μία μεγαλύτερη άνεση στην ποικιλία της μουσικής και στο πως αυτή δένει και ρέει από το ένα τραγούδι στο άλλο, αλλά οι διαφορές δεν είναι αρκετές που να μπορείς να πεις ότι δε θα μπορούσε δυνητικά να είναι ένα ακόμα άλμπουμ των AYREON (πέρα του ότι ορισμένα περάσματα σχεδόν από κάθε τραγούδι βροντοφωνάζουν AYREON). Μόνο επειδή δεν υπάρχει χώρος για άλλους ρόλους, ώστε να μπει στο “κουτάκι” της rock/metal όπερας. Από εκεί και πέρα, η μουσική είναι ένα-δυο κλικ πιο κάτω από ό,τι με τους AYREON. Όντας αρκετά πάνω από το μέτριο, δε φτάνει στο ίδιο επίπεδο με άλλα κι άλλα δημιουργήματα του Lucassen.
Στο δεύτερο δισκάκι βρίσκουμε διάφορα κομμάτια που δε θεωρήθηκαν αρκετά καλά ή δεν κολλούσαν ιδιαίτερα με την ιστορία του κυρίως άλμπουμ καθώς και διασκευές από πολυαγαπημένα συγκροτήματα του Lucassen όπως PINK FLOYD, LED ZEPPELIN, FRANK ZAPPA κτλ. Όλα τους όμως ταιριάζουν σαν ατμόσφαιρα με το πρώτο δισκάκι, κάνοντας την ακρόαση σερί και των δυο CD άνετη και χωρίς να νιώθεις ότι αυτό που ακούς είναι ξεκάρφωτο ή ξένο.
Στην κατακλείδα, το “Lost in the new real” με άφησε με λίγο ανάμικτα συναισθήματα και θεωρώ ότι είναι από τα άλμπουμ τα οποία ουσιαστικά απευθύνονται στους οπαδούς του Lucassen. Άλλωστε, η ιστορία έχει δείξει μέχρι τώρα ότι όσοι μουσικοί/καλλιτέχνες έχουν επιχειρήσει κυκλοφορία προσωπικού δίσκου, ισχύει το “ναι μεν, αλλά”. Όσο καλός κι αν είναι, δεν καταφέρνει να φτάσει το επίπεδο του σχήματος που (μπορεί να) έκανε γνωστό τον εκάστοτε μουσικό. Και στην τελική, έχουν περάσει τέσσερα γεμάτα χρόνια από την τελευταία κυκλοφορία των AYREON, χρονικό διάστημα που ο Lucassen προτίμησε να βγάλει, συμπεριλαμβανομένου το “Lost in the new real”, τρία άλμπουμ από τρία διαφορετικά projects (GUILT MACHINE, STAR ONE και το παρόν). Οπότε θα αφήσω κι εγώ τον κολλημένο οπαδό από μέσα μου να γκαρίξει: θέλω νέο AYREON άλμπουμ!
7 / 10
Κωνσταντίνος Βασιλάκος
