Αυτή δεν ήταν κεραμίδα, ήταν καμπαναριό ολόκληρο που έσκασε στο κεφάλι μου!
Οι XANDRIA ήταν μία μπάντα απλά συμπαθητική. Χωρίς κανένα πραγματικά σπουδαίο άλμπουμ μέχρι τώρα στο ενεργηρικό της, χωρίς καμία φοβερή και τρομερή τραγουδίστρια, γενικά μια μπάντα που ήταν καλή μεν, αλλά έμενε εκεί. Δεν έδειχνε ότι μπορούσε να κάνει κάτι παραπάνω. Μέχρι που είπαν να βγάλουν το “Neverworld’s end” και να βουλώσουν στόματα απλά, συμπεριλαμβανομένου και του δικού μου.
Θα το πω λιτά και όμορφα. Το “Neverworld’s end” είναι μακράν το καλύτερο άλμπουμ που έβγαλαν ποτέ οι XANDRIA και ο δίσκος που δημιουργεί πλέον προσδοκίες και μάλιστα μεγάλες απο αυτή τη μπάντα και προσωπικά τους τοποθετεί στις καλύτερες του χώρου τη δεδομένη χρονική στιγμή.
Εδώ έχουμε να κάνουμε στην ουσία με ένα νέο συγκρότημα για να καταλάβετε τη διαφορά του δίσκου. Πρώτη σωστή κίνηση, η αλλαγή (επιτέλους) τραγουδίστριας, με την Manueal Kraller (HAGGARD) να αντικαθιστά την Lisa Middelhauve (δε θα ξεχάσω ποτέ τη συνέντευξη που είχαμε κάνει για το “Salome” το 2007 και μου εξηγούσε πόσο σφιχτά είναι τα βυζιά της!!!) και να κάνει αμέσως τη διαφορά. Πέρασε και η Kerstin Bischof για λίγο καιρό, αλλά δεν τραγούδησε σε κάποιο άλμπουμ της μπάντας. Δεύτερη σωστή κίνηση. Πέρασαν 5 χρόνια απο το τελευταίο άλμπουμ τους, μέσα στα οποία ωρίμασαν συνθετικά, είδαν πως θέλουν πλέον να ακούγονται και δούλεψαν ακόμα περισσότερο τα κομμάτια τους. Τρίτη σωστή κίνηση, η υπογραφή συμβολαίου με την Napalm Records, κάνοντας το βήμα παραπάνω.
Στη νέα τους όπως φαίνεται λοιπόν αρχή οι XANDRIA, παρουσιάζουν 13 κομμάτια συμφωνικού metal υψηλού επιπέδου, τα οποία ακούγονται σαν μία μίξη τελευταίων EPICA με NIGHTWISH κυρίως της εποχής “Century Child” και “Once”, χωρίς όμως να αποτελούν αντιγραφή, αλλά να έχουν ένα «δικό τους» αέρα.
Από την εισαγωγή του πολύ καλού εναρκτήριου “A prophecy of world’s to fall”, καταλαβαίνει κανείς ότι αυτή η μπάντα σοβαρεύτηκε για τα καλά και ότι αυτό που θα ακούσει δεν έχει σχέση με ότι είχαν κυκλοφορήσει στο παρελθόν. Εξαιρετική η δουλειά που έχει γίνει στον ενορχηστρωτικό τομέα, τα ρεφρέν (το Α και το Ω για μένα σε αυτό το είδος) είναι όλα προσεγμένα και όλα πολύ καλά το λιγότερο, η παραγωγή επίσης εξαιρετική, βοηθάει τα μέγιστα, ενώ και η φωνή της Kraller «δένει» με το σύνολο και δίνει αυτήν την έξτρα ώθηση που χρειάζονται τα κομμάτια.
Άλμπουμ χωρίς κομμάτια-fillers, με σταθερά πολύ καλή και πάνω ποιότητα κομματιών, πράγμα που κάνει δύσκολη την επιλογή καλύτερων στιγμών. Σίγουρα τα “Call of the wind” (με το folky feeling), “Soulcrusher” (το πιο διαφορετικό κομμάτι του δίσκου), “Forevermore” (mid tempo, μπαλαντοειδές), “Blood on my hands” (με το υπερ-εμπορικό ρεφρέν) και “When the mirror cracks” (με το power-άδικο ρεφραιν) είναι ένα κλικ πάνω απο τα υπόλοιπα, χωρίς όμως να είναι μεγάλη η διαφορά.
Το “Neverworld’s end” είναι για μένα μαζί με το νέο άλμπουμ των EPICA οι καλύτεροι δίσκοι στο χώρο τους μέχρι τώρα για τη χρονιά. Και ναι, είναι πολύ καλύτερο απο τα δύο τελευταία NIGHTWISH όσο κι αν ενοχλήσει αυτό που λέω. Ακούστε το πρώτα και ίσως συμφωνήσετε. Θα ήταν άδικο να προσπεράσει κάποιος αυτό το άλμπουμ λόγω του παρελθόντος της μπάντας. Πραγματικά άδικο. Άλλη μπάντα, άλλο, υψηλότατο επίπεδο female fronted συμφωνικού metal. Πραγματικά δεν το περίμενα να με εντυπωσιάσουν τόσο. Μπράβο τους!
8,5 / 10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
