Προτού ξεκινήσω να εκθέτω τα «ανάμικτα» συναισθήματα που μου άφησε η συναυλία του Μichael Schenker την Παρασκευή, θα ήθελα να με συγχωρέσει η καθ’ όλα συμπαθής μπάντα των FURY UK αφού κατέφθασα στο Fuzz λίγο καθυστερημένα και δεν παρακολούθησα όλη την εμφάνισή τους. Ως εκ τούτου δεν δύναμαι να εκφέρω σαφή άποψη για την δεύτερη, μέσα σε διάστημα λίγων μηνών (θυμίζουμε ότι άνοιξαν και τις συναυλίες των ICED EARTH πριν λίγους μήνες), εμφάνισή τους στο ελληνικό κοινό. Από τους «σπιούνους» όμως που «είχα ήδη μέσα» έμαθα ότι και αυτή τους η εμφάνιση δεν διέφερε και πολύ από την προηγούμενη. Δεμένοι, με πολύ καλό ήχο, δυναμικοί, ρυθμικοί και πάντα προσιτοί στο κοινό ενθουσίασαν με την απόδοσή τους… Για την ιστορία θα πρέπει να τονίσουμε ότι ο μπασίστας των FURY UK, Luke Appleton, αποτελεί πια και μέλος των ICED EARTH… Ενώ όσον αφορά εμένα επιφυλάσσομαι για την επόμενη εμφάνισή τους στην Ελλάδα…
Όμως, τα περίπου 750 άτομα που μαζεύτηκαν το βράδυ της Παρασκευής στο FUZZ ήρθαν στην συντριπτική τους πλειοψηφία για έναν και μοναδικό λόγο: για να απολαύσουν τις ικανότητες ενός από τους πιο επιδραστικούς κιθαρίστες στην ιστορία του hard rock, του Michael Schenker. Η μπάντα που συνόδευε τον Γερμανό βιρτουόζο αποτελούσε βέβαια και αυτή από μόνη της πόλο έλξης των οπαδών για την συγκεκριμένη συναυλία, αφού τόσο οι «γερόλυκοι σκορπιοί»» Herman Rarebell στα ντραμς και Francis Buchholz στο μπάσο, όσο και ο «τραγουδισταράς» Doogie White (ex–RICHIE BLACKMORE’S RAINBOW, ex– MALMSTEEN), καθώς και ο κιθαρίστας-keyboardίστας Wayne Findlay (….βρε τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει…νυν MSG, ex–Vinnie Moore) υπόσχονταν, με την προσθήκη του Schenker, απλά μία βραδιά που θα έπρεπε να θυμόμασταν για πολλά χρόνια ακόμα… Δυστυχώς, νομίζω ότι οι περισσότεροι θα ξεχάσουν γρήγορα αυτή την 
συναυλία και αν δεν υπήρχε ο απίστευτος κιθαριστικός οίστρος έμπνευσης και δημιουργικότητας του «ξανθού» τότε μπορεί και να μιλούσαμε για «ναυάγιο» συναυλίας ανάλογου διαμετρήματος με της ελληνικής οικονομίας. Ακούγεται υπερβολικό λίγο αυτό αλλά όπως και να κάνουμε ο Μichael Schenker έπαιζε ρε παιδιά… Κι από έναν καλλιτέχνη του διαμετρήματός του περιμένω το καλύτερο δυνατό, τίποτα παρά πάνω, τίποτα παρακάτω. Και ξεκαθαρίζω την θέση μου. Είμαι από τους από τους πιο φανατικούς οπαδούς των SCORPIONS και θεωρώ ότι ο Doogie White αποτελεί έναν από τους πιο χαρισματικούς τραγουδιστές στον ήχο μας… Δύο πράγματα με πείραξαν περισσότερο. Πρώτον, ο ήχος. Σε σημείο που ο White να πασχίζει να ακουστεί και να μην ακούγεται, αν πρόσεξα καλά μάλιστα πρέπει να άλλαξε κάποια στιγμή μικρόφωνο και κάπου εκεί ακούσαμε και λίγο τις φωνητικές του δυνατότητες. Δεύτερον, μου φάνηκε ότι σε αρκετά σημεία χάνονταν και οπωσδήποτε δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα… Ο Schenker με το συγκεκριμένο line–up έπαιζε για πρώτη φορά μαζί, ενώ μάλλον χρειάζονταν περισσότερες πρόβες στα Zero Gravity studios από αυτές που έκαναν για λίγες μέρες πριν από τη συναυλία. Για μένα όμως δεν αποτελεί δικαιολογία το γεγονός αυτό.
Όσον αφορά το setlist , ήταν σχετικά ισορροπημένο, αλλά θεωρώ υπερβολικό τον αριθμό των έξι τραγουδιών από SCORPIONS (“Rock you like a hurricane”, “Holiday” (πρώτο encore), “Blackout” (δεύτερο encore), “Lovedrive”, “Another piece of meat”, και το φοβερό “Coast to coast”). Εντωμεταξύ ο Schenker στα τραγούδια των «Σκορπιών» που δεν είχε συμμετάσχει στο γράψιμό τους «έπαιζε» τον ρόλο του αδερφού του, Rudolf, δηλαδή rhythm guitar…
Από την άλλη βέβαια, δεν έλειψαν τα all time classic από την UFO περίοδο, όπως τα “Lights out”, “Rock bottom”, “Doctor doctor” (τρίτο encore), “Shoot shoot” και “Let it roll” ενώ από MSG οπωσδήποτε έλειψε η AOR του περίοδος αλλά μας αποζημίωσε με τα “Into the arena”, “Armed and ready”, “Cry for the nation”, “On and on”, “Let sleeping bogs lie”(…αυτά είναι!!), “Assault attack”(…ξανα-αυτά είναι λέμε!!), ενώ από το τελευταίο του άλμπουμ, “Temple of rock”, έπαιξε ένα μόνο… το “Before the devil knows your dead”.
Γενικά αυτή η μέτρια σε γενικές γραμμές συναυλία -ακόμα και ο κόσμος «μέτριος» ήταν στις αντιδράσεις του, με κανά-δυο μόνο έντονα ξεσπάσματα- δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να επισκιάσει το λαμπερό κιθαριστικό «φως» που απλόχερα μας έχει προσφέρει ο «Mιχαλάκης»… αλλά όσο να ‘ναι …με ένα «γαμώτο» έφυγα από το Fuzz… «γαμώτο»…
Ιάσονας Φίλης
Φωτογραφίες: Πέτρος Καραλής
