Η είδηση απλή στο άκουσμά της, αλά σοκαριστική για όσους γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα… Η Roadrunner Records, πρόκειται να κλείσει τα γραφεία της στην Ευρώπη (έχει στη Γερμανία, στην Ολλανδία, στη Γαλλία, στη Δανία και στην Αγγλία), ώστε να γλιτώσει χρήματα!!! Δεν έχουμε ακόμη καμία ενημέρωση τι θα γίνει με τις μπάντες που έχει στο ρόστερ της και φυσικά τι θα γίνει με το προσωπικό της.Το λογικό όμως είναι να απολυθούν όλοι οι άνθρωποι που βοήθησαν τις μπάντες αυτές να γίνουν γνωστές στο ευρύτερο κοινό.
Η Roadrunner είναι μακράν της δεύτερης, η μεγαλύτερη ανεξάρτητη metal εταιρία. Βέβαια εδώ και κάποιους μήνες, έχει προσαρτηθεί πλήρως (100%) στην πολυεθνική Warner, οπότε ο ορισμός «ανεξάρτητη» τίθεται υπό μεγάλη αμφισβήτηση. Είναι όμως μία εταιρία, που έχει στις τάξεις της συγκροτήματα που πουλάνε ακόμα πάρα πολλούς δίσκους και είναι εξαιρετικά δημοφιλή: SLIPKNOT, NICKELBACK, MACHINE HEAD, MEGADETH, DREAM THEATER, RUSH, SLASH, OPETH, PORCUPINE TREE, KISS (για την Ευρώπη), LAMB OF GOD, NIGHTWISH (για την Αμερική), WITHIN TEMPTATION (για την Αμερική), TRIVIUM, KORN, SOULFLY και τόσα άλλα… Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και αρχές της δεκαετίας του ’90, εξαιτίας του πανούργου Α & R που είχε, του Monte Conner, μας χάρισε συγκροτήματα όπως οι ANNIHILATOR, DEATH, CRIMSON GLORY, KING DIAMOND, OBITUARY, SEPULTURA και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό…
Όταν μία εταιρία, του μεγέθους της Roadrunner, αποφασίζει για λόγους οικονομίας, να κλείσει τα γραφεία της σε μία ήπειρο (να μην ξεχνάμε ότι ξεκίνησε στην Ολλανδία, από τον Cees Wessels), αυτό σημαίνει ότι όντως η αγαπημένη μας μουσική πάει κατά διαόλου…Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να γράφω εδώ και πολλά χρόνια ότι δεν υπάρχει διάδοχη κατάσταση μετά τα υπεργκρουπ που μεγαλούργησαν τη δεκαετία του ’80 και αυτή η έλλειψη, οδηγεί σιγά-σιγά τη μουσική μας σε μαρασμό. Το underground αρχίζει να αποκτά και πάλι υπόσταση, παρότι τα πράγματα κινούνται με διαφορετικό ρυθμό και οι δίαυλοι επικοινωνίας είναι εντελώς διαφορετικοί στις μέρες μας, αλλά όπως και να έχει όταν βλέπει κανείς κολοσσούς να ασθμαίνουν, τα πράγματα δεν είναι καλά. Γιατί όταν ακόμα και τα μεγάλα συγκροτήματα αρχίζουν να νιώθουν αβεβαιότητα για το μέλλον τους δισκογραφικά, φανταστείτε πώς νιώθουν τα μικρότερα και λιγότερο γνωστά. Δύσκολα υπάρχει κίνητρο από τους νεαρότερους να προσπαθήσουν να δημιουργήσουν κάτι πολύ απαιτητικό, γιατί αν δεν υπάρχει μία ισχυρή εταιρία από πίσω, αναγκαστικά θα πηγαίνουν σε πιο φθηνές λύσεις που να μπορούν να τις αντέξουν οικονομικά. Δεν είναι όλοι METALLICA, άλλωστε, που –όπως λέει ο Ulrich- σε τελική ανάλυση μπορούν να δώσουν τον δίσκο τους να μοιράζεται μαζί με δημητριακά για το γάλα. Από την άλλη, δεν είναι τυχαίο που μόλις η Roadrunner πήγε ουσιαστικά στα χέρια μίας πολυεθνικής, άρχισαν τα προβλήματα, αφού υπάρχουν κάποιοι που προσπαθούν ακόμα και στους δύσκολους καιρούς που περνά η μουσική και το CD, να θησαυρίζουν εις βάρος των γκρουπ και των εργαζόμενων. Ήδη, μουσικοί όπως ο Matt Heafy των TRIVIUM, εξέφρασαν ανοιχτά τη δυσφορία τους γι’ αυτή την απόφαση της Roadrunner (ή μάλλον της Warner) και προβλέπεται ντόμινο εξελίξεων, αφού λογικά θα ακολουθήσουν κι άλλοι καλλιτέχνες που θα είναι δυσαρεστημένοι.
Όλα δείχνουν ότι πλέον πάμε σε εντελώς underground καταστάσεις, όπως οι μεγαλύτεροι από εμάς τις ζήσαμε τη δεκαετία του ’80, προσαρμοσμένες όμως στις πάμπολλες δυνατότητες που δίνει το διαδίκτυο. Αυτό, ίσως δώσει τον απαραίτητο «αέρα» στη μουσική μας να αναπνεύσει και σε τελική ανάλυση να επιβιώσει, όμως το άμεσο μέλλον προβλέπεται ζοφερό. Ήδη οι κυκλοφορίες της εν λόγω εταιρίας, για τον ένα ή τον άλλο λόγο, δεν βρίσκονται στα δισκάδικα της Ελλάδας, όπως και αρκετών άλλων εταιριών, παρά μόνο ως δίσκοι εισαγωγής και φυσικά ακόμα πιο ακριβοί στην τιμή τους…
Το heavy metal πάντα στηριζόταν στις ανεξάρτητες εταιρίες κι αυτές δείχνουν να βρίσκονται σε κάμψη. Δεν είναι τυχαίο ότι και η Century Media (στέγη για μπάντες όπως οι NEVERMORE, PARADISE LOST, ARCH ENEMY, LACUNA COIL και πολλές άλλες) πριν μερικά χρόνια, προσαρτήθηκε και αυτή στην πολυεθνική ΕΜΙ. Από τις τρεις μεγάλες «ανεξάρτητες» εταιρίες, έχει μείνει η Nuclear Blast να κρατά το λάβαρο, για όσο αντέξει και αυτή μόνη της και δεν συνεργαστεί πιο στενά με τη Warner, με την οποία συνεργάζεται στη διανομή σε πολλές χώρες.
Δεν ξέρω τι θα γίνει στο τέλος με την υπόθεση της Roadrunner. Μπορεί να σηκωθούν μερικά συγκροτήματα να φύγουν. Μπορεί να μη βρίσκουμε τα CD της εταιρίας πουθενά στην Ευρώπη σε λογικές τιμές. Μπορεί τελικά να ανακληθεί αυτή η απόφαση και να συνεχίσουν να λειτουργούν τα γραφεία της στην Ευρώπη μέχρι νεωτέρας. Το θέμα είναι όμως, ότι η αποκάλυψη αυτής της σκέψης, φανερώνει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η αγαπημένη μας μουσική και όχι μόνο και η ανάγκη να βρεθεί άμεσα η διάδοχη κατάσταση. Όπως και να έχει, θα προσπαθήσουμε να παρακολουθήσουμε από όσο το δυνατόν πιο κοντά αυτή την υπόθεση, γιατί φρονώ ότι έχει πολύ μεγάλη σημασία για το μέλλον του heavy metal σε σχέση με αυτά που γνωρίζαμε μέχρι τώρα…
Σάκης Φράγκος
