>
Ωραία μέρα το Σάββατο, για αρχή στη συναυλία των ΕPICA, και μετά στο πάρτυ του ROCK HARD!!! Tο ΔΝΤ θέλει διασκέδαση είπαμε… Eκ μέρους της διευθύνσεως λοιπόν, αλλά και των συντακτών, σας ευχαριστούμε για την ανταπόκριση σας και σίγουρα να αναμένετε το επόμενο γλέντι σε σύντομο χρονικό διάστημα… Καλύτερα όμως να σταματήσω εδώ «το ημερολόγιο του Ιάσονα» και να αρχίσω να γράφω γι’ αυτό που πραγματικά πρέπει να γράψω… Δηλαδή τον απόηχο της συναυλίας των ΕPICA…
Λοιπόν τα πράγματα είναι απλά για την συγκεκριμένη συναυλία. Οι Ολλανδοί, με μια Simone Simmons σε μεγάλη φόρμα, παρουσίασαν ένα πραγματικά πάρα πολύ καλό show. Δεν πιστεύω ότι έφυγε κάποιος με παράπονο αφού και ο ήχος και η απόδοση της μπάντας ήταν καθ’ όλα άψογα. Η Simone, απλά καταπληκτική… Kαι μπορώ να πω ότι οι αδιαμφισβήτητες φωνητικές της ικανότητες αναδείχθηκαν στο έπακρον. Ήταν πολύ καλύτερη ακόμα και από το studio. Είναι αυτό που λέμε, παραφράζοντας μια γνωστή λαϊκή ρήση του λαού μας…. «σαν πετύχει το live τύφλα να ‘χει το studio»(!). Αλλά ακριβώς αυτή είναι η γνώμη μου! Αυτό που νιώθεις βλέποντας και ακούγοντας μία μπάντα live δεν συγκρίνεται με τίποτα, αν βέβαια τα πράγματα βαδίσουν προβλεπόμενα… Η ένταση, ο ήχος, η απόδοση, η διάδραση μεταξύ κοινού-καλλιτέχνη, είναι τα σημαντικότερα στοιχεία για μια επιτυχημένη συναυλία. Πάνω στο stage φαίνονται και οι αδυναμίες αλλά και το ταλέντο κάποιου. Kαι όσον αφορά τη Simone τα λόγια είναι περιττά, αφού πέρα από το γεγονός ότι είναι γυναικάρα είναι και φωνάρα! Κρίμα πάντως που η συναυλία δεν είχε πολύ κόσμο, γύρω στα 600 άτομα υπολόγισα. Ακόμα και τα 25 ευρώ δεν είναι εύκολο για κάποιον να τα διαθέσει αυτήν την εποχή. Οψόμεθα όμως, γιατί αναμένεται καυτό συναυλιακό καλοκαίρι…
Το setlist των ΕPICA βασίστηκε κυρίως στο πολύ καλό καινούργιο τους άλμπουμ, “Requiem for the indifferent” ενώ δεν έλειψαν αναφορές από όλες τις περιόδους της καριέρας τους. Eγώ, από την πλευρά μου, δεν μπορώ να πω ότι έκρυψα την χαρά μου για την επιλογή τριών κομματιών από το φοβερό ντεμπούτο τους, “The phantom agony”, πίσω στο 2003… Πιο συγκεκριμένα από την τότε εποχή ακούσαμε τα “Sensorium”, το ομώνυμο, και φυσικά το έπος “Cry for the moon”… Εύγε.
Την βραδιά άνοιξαν οι ελπιδοφόροι Έλληνες symphonic–power– death –metallers SEDUCE THE HEAVEN (μέλη από FRAGILE VASTNESS, GOD.FEAR.NONE και ΚOLLEKTIVA), οι οποίοι, λίγο πριν την κυκλοφορία του πρώτου τους full–length άλμπουμ, έδωσαν τα διαπιστευτήρια τους και για τις ικανότητες τους αλλά και για τις πολύ καλές κριτικές που έχουν πάρει έως τώρα από τον Τύπο… Πολύ καλή εντύπωση μου έκαναν τα brutal φωνητικά καθώς και οι φωνητικές ικανότητες της υπερκινητικής πάνω στη σκηνή τραγουδίστριας τους … Επίσης το “Reflection” είναι ΚΟΜΜΑΤΑΡΟΣ!!! Αναμένουμε το άλμπουμ για τα περαιτέρω…
Οι Βέλγοι SKEPTICAL MINDS με την σειρά τους, αφού ξεπέρασαν κάποια θέματα με τον ήχο στην αρχή, κατάφεραν να ζεστάνουν το κοινό με το «περίεργο» 80’s heavy , rock ‘n’roll electronic στυλ τους … Εντύπωση μου έκανε η διασκευή στο “Αce of spades” εξαιτίας των «sample-ρισμένων» φωνητικών του Lemmy που έδεναν άψογα με τα Doro-ικά φωνητικά της συμπαθέστατης τραγουδίστριας τους! Ομολογώ δεν θυμάμαι να έχω ξανακούσει σε συναυλία κάτι τέτοιο!!! Σημασία έχει ότι το κοινό το ευχαριστήθηκε οπότε κάθε σχόλιο από κει και πέρα περισσεύει…
Ιάσονας Φίλης
Φωτογραφίες: Πέτρος Καραλής
