>
Το concept είναι απλό και δοκιμασμένο. Ταλαντούχοι αλλά όχι και τόσο γνωστοί στο ευρύ κοινό μουσικοί, με κάποια πιθανή οικονομική άνεση ή καλές διασυνδέσεις, ενώνουν τις δυνάμεις τους και μαζεύουν στο σχήμα τους γνωστά ονόματα του χώρου, είτε σαν guests, είτε σαν μόνιμα μέλη, υπογράφουν σε μία καλή εταιρία και ύστερα, πορεύονται τον δρόμο τους, άλλοτε επιτυχημένα, άλλοτε όχι. Η Inside Out έχει μία προϊστορία σε τέτοιου είδους σχήματα, αν κρίνω από τους REDEMPTION, αλλά και πολλές άλλες περιπτώσεις. Φαίνεται ότι προϋπόθεση για να σε υπογράψει, είναι να έχεις guest ή μέλος σου, κάποιον καλλιτέχνη από το ήδη υπάρχον ρόστερ της…
Οι AFFECTOR, έχουν λοιπόν, πολλά κοινά στοιχεία με τους REDEMPTION κι ευτυχώς ανάλογη ποιότητα! Έχω την τύχη να ακούω τον δίσκο τους εδώ και πολλές ημέρες ώστε να διαμορφώσω άποψη και ομολογώ ότι είμαι ενθουσιασμένος από το «παλαιάς κοπής» progressive rock/metal τους, με φάρο φωτεινό να τους οδηγεί το άστρο των DREAM THEATER, τους οποίους φαίνεται ότι προσκυνούν! Έξι χρόνια πριν, ο Ολλανδός ντράμερ Collin Leijenaar και ο Γερμανός κιθαρίστας Daniel Fries συναντήθηκαν και συμφώνησαν να κάνουν ένα σχήμα, το οποίο θα έπαιρνε σάρκα και οστά όμως αρκετά χρόνια αργότερα. Στο μπάσο πήραν τον Mike LePond των SYMPHONY X και στα φωνητικά τον τεράστιο Ted Leonard των ENCHANT και THOUGHT CHAMBER. Στη θέση του πληκτρά προτίμησαν τους session. Και τι session!!! Jordan Rudess (DREAM THEATER), Derek Sherinian (BLACK COUNTRY COMMUNION, PLANET X, ex-DREAM THEATER), Neal Morse (TRANSATLANTIC, ex-SPOCK’S BEARD) και τον Alex Argento. Όπως καταλαβαίνετε, στο δίσκο γίνεται της τρελής το μαλλί. Από τα instrumental “Overture” parts 1 & 2 που ανοίγουν το “Harmagedon”, με τη συμμετοχή της ορχήστρας Poland’s Sinfonietta Consonus, μέχρι το ονειρώδες “New Jerusalem” που κλείνει το δίσκο, έχουμε μεγάλες –ως επί το πλείστον- σε διάρκεια συνθέσεις, με βασική επιρροή τους DREAM THEATER, εκπληκτικό παίξιμο, φωνητικά από άλλον πλανήτη (ο Leonard είναι Θεός) και πολύ καλή παραγωγή. Εκτός από τους DREAM THEATER, μπορεί κανείς να ακούσει αρκετούς A.C.T. (αλήθεια τι στο καλό κάνουν αυτοί και δεν βγάζουν δίσκο;), SPOCK’S BEARD, SYMPHONY X και RUSH αλλά και τους ENCHANT (που η αλήθεια είναι ότι μου έχουν λείψει πολύ), ιδιαίτερα στο “Cry song”, όπου ο Ted Leonard μας προσφέρει μία από τις καλύτερες ερμηνείες του, ισάξιες με αυτές στους ύμνους των “Break” ή “Time lost”.
Κάτι τέτοιους δίσκους ακούω και πιάνω τα παλιά, καλά CD που έβγαζε η Inside Out στα τέλη της δεκαετίας του ’90 και μου είχαν πάρει τα μυαλά, κάνοντάς με ορκισμένο οπαδό της progressive μουσικής. Στους νεώτερους, ίσως να μην έχει να πει τόσα πολλά. Αν όμως έχετε μεγαλώσει με το “Images and words”, και τα prog metal διαμάντια της δεκαετίας του ’90, έχετε βρει κελεπούρι και μάλιστα από το πουθενά.
8,5 / 10
Σάκης Φράγκος
