>
“Alpha and omega”
Έχω κάνει πάρα πολλές συνεντεύξεις με τη φωνή των MOONSPELL, Fernando Ribeiro. Αφορμή αυτή την φορά ήταν η διπλή κυκλοφορία τους “Alpha noir/Omega white”. Κάθε φορά, το ομολογώ, ήταν οι πιο δύσκολες απομαγνητοφωνήσεις που έκανα, μιας και η ποίηση και οι παρομοιώσεις χρησιμοποιούνται από εκείνον και στον καθημερινό του λόγο. Αυτή τη φορά όμως, ξεπέρασε κατά πολύ τον ίδιο του τον εαυτό! Χωρίς χρόνο για χάσιμο, διαβάστε τι είχε να μας πει περί παντός επιστητού…
Καλησπέρα Fernando. Καταρχήν, γιατί υπήρχε τόσο μεγάλη χρονική απόσταση μεταξύ των “Night eternal” και “Alpha noir”;
Το “Night eternal” μας κράτησε στο δρόμο για πολύ καιρό, αλλά η απόφαση να έχουμε περισσότερο χρόνο, ώστε να γράψουμε πιο πολλά καινούργια τραγούδια, είχε παρθεί αμέσως μετά την ολοκλήρωση των ηχογραφήσεών του. Το πλάνο ήταν πάντα να επιστρέψουμε στο στούντιο αμέσως μετά τις συναυλίες και να αφοσιωθούμε στη σύνθεση τραγουδιών. Το αποτέλεσμα αυτών ήταν οι συνθέσεις του “Alpha noir” να είναι σαν σφιχτοδεμένη κρεμάλα, που δε σπάνε οι θηλιές της, ενώ αυτά του “Omega white” να είναι σαν χειροποίητα κοσμήματα, λεπτοδουλεμένα και ανθεκτικά στην ατμόσφαιρα. Αυτά τα τέσσερα χρόνια δε συμπεριλάμβαναν διακοπές, προσωπική ζωή, διαλλείματα. Ήταν μια ευχάριστη διαδικασία, εξαργυρώνοντας επιτέλους τους κόπους ετών σε περιοδείες και δύο καλοπουλημένων άλμπουμ, των “Memorial” και “Night eternal”. Όλα αυτά τα επενδύσαμε στη δημιουργία των “Alpha noir” και “Omega white”.
Ένα από τα πρώτα πράγματα που παρατήρησα στο “Alpha noir” είναι ο πολύ ξερός ήχος στα όργανα, που έχουμε να συναντήσουμε από τις ημέρες του “Wolfheart”, εάν δεν απατώμαι. Θέλετε να υποδηλώσετε κάτι με αυτό; Ίσως μια επιστροφή στα πρώιμα βήματά σας;
Ποτέ δε με ενθουσίαζε αυτό το σκηνικό της επιστροφής στις ρίζες, γιατί κατά κάποιον τρόπο είναι σα να ρίχνεις στάχτη στα μάτια του κοινού σου. Το παρελθόν μιας μπάντας είναι κάτι που ο κόσμος θυμάται, αλλά είναι και ένα μέρος της καθημερινής μας ζωής και ο καθοδηγητής του ήχου μας. Φυσικά και θα υπάρχει μια μουσική σύνδεση με το παρελθόν, αλλά όταν προετοιμάζουμε τους εαυτούς μας για να δημιουργήσουμε ένα νέο άλμπουμ, η καινοτομία, η αυθεντικότητα και η προοπτική να εκπλήξουμε τον κόσμο κι όχι να τον μπερδέψουμε, είναι πιο σημαντικά για εμάς από ένα απλό sequel του “Wolfheart” ή του “Irreligious”. Είμαστε εντελώς συμφιλιωμένοι με το παρελθόν μας, έχουμε μια δυνατή μουσική σχέση μαζί του και μια βαθιά αίσθηση ευγνωμοσύνης για ότι έχουμε πετύχει ως μπάντα, ξεκινώντας από αυτό το άλμπουμ και πηγαίνοντας ακόμα πιο πίσω, με το “Under the Moonspell”.
Εκείνο που νομίζω ότι συνέβη, είναι ότι το “Alpha noir” σχεδιάστηκε για να είναι ένα άλμπουμ που επανέφερε μέρος του ενθουσιασμού που είχαμε δημιουργώντας το ντεμπούτο μας, κουβαλάει το συναίσθημά του και ήμασταν πολύ ενθουσιασμένοι και πολύ σίγουροι για το τι θέλαμε να κάνουμε καθ’ όλη τη διαδικασία σύνθεσής του. Τα πάντα συντέθηκαν ώστε να ακούγονται πιο ζωντανά και επιλέξαμε μια πιο ευθυτενή μίξη, που να χτυπά κατευθείαν στην καρδιά, ρυθμική και μεγάλη, αλλά τα πάντα να έχουν τον χώρο τους και να ακούγονται καθαρότερα στον ακροατή.
Κάτι άλλο αξιοσημείωτο, είναι η πιο απλή/ξερή χροιά στη φωνή σου, αντί για τις brutal/black που χρησιμοποιούσες στο παρελθόν. Πως συνέβη αυτό;
Έχω αλλάξει και πειραματίστηκα πολύ με τα φωνητικά μου. Δε θα έλεγα ότι έγινε απλούστερη, αλλά προσπάθησα να ακούγομαι με λιγότερες δυναμικές, διαφορετικούς τόνους και τεχνικές που να ταιριάζουν καλύτερα στα τραγούδια, βάσει του τρόπου δομής τους και των στίχων τους, οι οποίοι είναι τώρα πιο κατανοητοί. Θα έλεγα ότι αυτό το στυλ ερμηνείας μου είναι απλά μια ανασκόπηση των όσων κάνω επί έτη και είναι επηρεασμένο από τους Quorthon, Vorph και Peter Steele, αλλά προσπαθώ να έχω τη δικιά μου ταυτότητα Στην τελική, πιστεύω ότι δούλεψε θαυμάσια, ενώθηκε με τις επιρροές της και εκφράζει περισσότερο το συναίσθημα του “Alpha noir”, που είναι μια τσιρίδα στα μούτρα, το κλάμα ενός πολεμιστή.
Όλη αυτή οργή προέκυψε από τα γεγονότα που συνέβησαν στη μπάντα και στα μέλη της προσωπικά; Μήπως ήταν η χρεοκοπία της προηγούμενης δισκογραφικής σας εταιρίας (σ.σ. SPV), οι ακυρώσεις συναυλιών, η οικονομική κρίση στην χώρα σας ή όλα τα παραπάνω;
Αυτά τα τελευταία χρόνια ήταν δύσκολα, αλλά ταυτόχρονα και εποικοδομητικά. Η χρεοκοπία της δισκογραφικής μας και οι ακυρώσεις συναυλιών είναι μέρος του παιχνιδιού κι έχουμε μάθει να ζούμε σε αυτό. Αυτό δε μας εμπόδισε να διανείμουμε μόνοι μας το άλμπουμ και να συνεχίσουμε, μέχρι να μας βρει η Napalm. Επίσης, συνεχίσαμε να περιοδεύουμε, αγνοώντας τα πάντα. Η κρίση είναι κάτι εντελώς διαφορετικό και ενέπνευσε μια πιο οργισμένη οπτική γωνία του κόσμου που ζούμε, όμως, πέρα από αυτήν, το “Alpha noir” είναι ένας αισιόδοξος, παρακινητικός δίσκος. Η ιδέα ότι ένας γιάπης στη Νέα Υόρκη, ύστερα από μια νύχτα γεμάτη στην κοκαΐνη, ξυπνά και βάζει στη χώρα σου την ετικέτα ΣΚΟΥΠΙΔΙ, παραβλέποντας, για να πούμε τα πιο απλά, αιώνες ιστορίας, πραγματική κουλτούρα και λογοτεχνία, σπουδαία φυσική ομορφιά και μνημεία που κόβουν την ανάσα, είναι κάτι που με τρομάζει και με κάνει να αντιδρώ. Δεν είναι μόνο η απόλυση από τη δουλειά, η απόρριψη ή το να δουλεύεις δέκα φορές σκληρότερα για να αμείβεσαι το μισό μισθό. Είναι η μεμψιμοιρία, η έλλειψη αγάπης για τον εαυτό σου και την πατρίδα σου. Το “Alpha noir” υποστηρίζει μια νέα τάξη, βασισμένη στις στάχτες ενός κόσμου που δεν ταιριάζει σε πολλούς ανθρώπους. Πιστεύω ότι οι Έλληνες θα το αντιληφθούν, όπως εμείς, καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον παγκοσμίως.
Παρά το γεγονός ότι το δελτίο τύπου που έχω στα χέρια μου μιλά για επιρροές από BATHORY, King Diamond ή ONSLAUGHT, για να κατονομάσω μερικές, προσωπικά δε διέκρινα κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, εντόπισα επιρροές από μπάντες μεταγενέστερες από εσάς, όπως οι SATYRICON κυρίως ή οι DIMMU BORGIR. Συμφωνείς με αυτή την άποψη; Πιστεύεις ότι είναι σωστό να περιγράφεις τη μουσική σου, συγκρινόμενος με άλλες μπάντες;
Δεν υπάρχει κάτι μεμπτό στο να αναφέρεις τις επιρροές σου, τι σε έκανε να φτάσεις σε πολλά σταυροδρόμια και να κάνεις τις επιλογές σου. Πιστεύω ότι στο άλμπουμ μας ζωντανεύουν αυτές οι αναφορές. Βλέπουμε τους ONSLAUGHT στο εναρκτήριο riff του “Opera carne”, νιώθουμε τον King Diamond στο “Grandstand” και οι BATHORY είναι τα πρότυπά μας και η επιρροή τους πάνω μας είναι κάτι παραπάνω από τα μουσικά πλαίσια. Επιπλέον, οι SATYRICON είναι μια μπάντα που δε μου άρεσε ιδιαίτερα, μέχρι που έκαναν το “Volcano”. Είμαι οπαδός αυτής της μίξης μεταξύ black metal και rock και είναι τα μοναδικά φυσικά κομμάτια αυτού του υβριδίου στα νέα τραγούδια. Όπως προανέφερα, το rock feeling κάνει τα πάντα πιο ζωντανά και αυτός ήταν ο στόχος. Στην τελική, οι επιρροές μας βρίσκονται εκεί ακριβώς μόνο για το “επηρεάζειν”, αλλά από τη δημιουργία μας, πάντα φέρναμε τα δικά μας ατού στο τραπέζι. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι οι MOONSPELL είναι μια αυθεντική μπάντα, έξω από τα συνηθισμένα και είμαι πεπεισμένος ότι πολύς κόσμος συμφωνεί μαζί μου.
Δυστυχώς, έχω ακούσει μόνο το “Alpha Noir” και όχι το δεύτερο CD “Omega white”, οπότε δεν έχω άποψη για αυτό (σ.σ. η συνέντευξη έγινε λίγο πριν την επίσημη κυκλοφορία τους-Σάκη μην τσιρίζεις!). Αυτά τα CDs είναι εντελώς διαφορετικά; Γιατί αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, τότε έχω ακούσει την καινούργια σας δουλειά ημιτελή. Μπορείς λοιπόν να μας περιγράψεις το “Omega white”, εκτός από αυτήν που περιέχεται στο δελτίο τύπου; Τι θα πρέπει να περιμένουμε από αυτό το bonus CD;
Αν το Alpha θα ήταν η αρένα των μονομάχων, το Omega θα ήταν ο θάλαμος θεραπείας. Αν το Alpha είναι η κραυγή, το Omega είναι ο ψίθυρος στα χείλη, η εσωτερική φωνή. Μια δεξαμενή διαλυμένων καρδιών, μαλωμένων φίλων, ανεκπλήρωτων επιθυμιών. Μουσικά είναι το αργοπορημένο, μελαγχολικό, δίδυμο αδερφάκι του Alpha, του επαναστάτη. Όπως οι γιοί σου, ποτέ δε θα ξεχώριζα κάποιον. Δυστυχώς, δεν είναι διαθέσιμο για κριτική, λόγω της κρίσης στη μουσική βιομηχανία και των διαρροών στο διαδίκτυο. Αυτό το άλμπουμ ολοκληρώνει το συνολικό δημιούργημά μας και αυτό μάζεψε όλα τα στοιχεία και τις ευαισθησίες να συζούν, μερικές φορές σε αρμονία, μερικές φορές σε κηρυγμένο πόλεμο, μέσα στη μπάντα. Επίσης, αυτό το άλμπουμ είναι η δική μας απάντηση στο να κάνεις τρία συνεχόμενα έντονα άλμπουμs και χρειαζόμασταν το σκοτάδι εξίσου, αυτό το είδος του σιωπηλού σκοταδιού, τους TYPE O NEGATIVE πάνω μας, τους SISTERS OF MERCY μέσα μας. Το Omega είναι ένα gothic άλμπουμ που δε φοβάται την ύπαρξη του. Δεν είναι η πεντάμορφη και το τέρας, ή η νόστιμη κοπελιά που κρατά το μικρόφωνο, αλλά τραγούδια που αγκαλιάζουν το σκοτάδι, τη χαμένη αγάπη, τον θάνατο που εξιστορείται στην πραγματική διάσταση του Goth, τραγικά αλλά όμορφα.
Για μια ακόμη φορά, συνεργάζεστε με τον Tue Madsen ως παραγωγό σας. Είναι πλέον το πέμπτο μέλος των MOONSPELL; Τι είναι αυτά τα πράγματα που σας ελκύουν στις παραγωγές του;
Εκτός από παραγωγός, ο Tue είναι ήδη ένας αληθινός φίλος και συνέχισε την πορεία του, πέρα από οποιοδήποτε επαγγελματικό όφελος, να κάνει την παραγωγή και την μίξη αυτών των δύο άλμπουμs. Όλο αυτό ήταν μια μεγάλη διαδικασία, που αναμφισβήτητα ήταν δύσκολη, μα συνάμα παραπλανητική. Πιστεύω ότι έκανε τη διαφορά σε αυτό το διάστημα. Αυτό που μας αρέσει στη δουλειά του είναι ότι μπορούμε να εκφράσουμε ηχητικά ότι έχουμε προσπαθήσει να γράψουμε κατά τη σύνθεση τραγουδιών. Καταλαβαίνει τις δυναμικές, αλλά ξέρει επίσης πως να τις μεταδώσει, τα πάντα είναι δουλεμένα με κάθε λεπτομέρεια και αυτά φαίνονται κατά τη μίξη. Μου αρέσει αυτή η επιθετική καθαρότητα που προσδίδει στην παραγωγή μας, ενώ καταλαβαίνει πώς να τη χρωματίσει. Είχαμε μαζί μας μια πραγματική ομάδα κρούσης που δούλευε μαζί μας σε αυτό το άλμπουμ. Τόσο ο Tue, όσο και ο Banny Richter, ένας Γερμανός παραγωγός, που ήταν μαζί μας για τις ενορχηστρώσεις και κάναμε σπουδαία δουλειά μαζί. Πραγματικά λάτρεψα όλη τη διαδικασία, όλοι ήμασταν σε μεγάλα κέφια και συγκεντρωμένοι στο να κάνουμε κάτι που θα είμαστε περήφανοι. Αυτή η αλεξίσφαιρη πίστη ήταν απαραίτητη για το τελικό αποτέλεσμα των Alpha και Omega.
Επίσης, πάλι συναντούμε artwork από τον Seth. Πιστεύεις ότι τα σχέδιά του στο artwork του καινούργιου σας άλμπουμ αντικατοπτρίζουν την ατμόσφαιρά του;
Αυτή είναι μια από τις πιο σταθερές πεποιθήσεις μου. Ο Seth είναι ένας πραγματικός καλλιτέχνης και θα ήμουν περήφανος αν γεννιόταν στην πατρίδα μου! Μεταφράζει τα πάντα οπτικά. Το συναίσθημα, την ένταση, την απόχρωση. Συζητούμε πολύ στο τηλέφωνο και αν ο κόσμος άκουγε τα λεγόμενά μας, θα νόμιζε ότι εγώ και ο Seth είμαστε τρελοί, αφού η ροή του διαλόγου μας οδηγεί σε πολλά θέματα των Τεχνών. Σα να είμαστε στην Καλών Τεχνών, μερικές φορές γελάμε με αυτήν, εκείνος ένας Έλληνας αρτίστας κι εγώ ένας Πορτογάλος βάρδος. Ειλικρινά, εκτιμώ το ταλέντο του σε απόλυτο βαθμό και σε πολλά πράγματα σκεφτόμαστε παρόμοια και ο καθένας, μέσα από το δικό του όχημα, πετυχαίνει πολλά πράγματα μαζί. Μου αρέσει η σιωπηλή κίνηση των φιγούρων του στο εξώφυλλο του “Alpha noir”, όπου δεν ξέρεις αν θα επιτεθεί η μία στην άλλη ή θα έλθουν σε σαρκική επαφή. Του είπα ότι οι δημιουργίες του είναι ένα αξιόλογο μουσείο. Είναι ένας σύμμαχος σε αυτό τον πόλεμο του να είσαι μπάντα και να επιζείς και δράττομαι της ευκαιρίας να τον χαιρετίσω και να τον ευχαριστήσω ξανά για την εξαιρετική, σκοτεινότατη δουλειά του!
Βρίσκεστε σε καινούργια δισκογραφική στέγη. Είσαστε ικανοποιημένοι από την δουλειά της για τους MOONSPELL; Ακόμη, ποια είναι η γνώμη σου για όλες αυτές τις δραματικές αλλαγές που συμβαίνουν στη μουσική βιομηχανία;
Πάντα μου αρέσει να μιλώ σχετικά με την οπτική γωνία ενός μουσικού και φαίνεται ότι ο κόσμος χάνεται ή περιστρέφεται γύρω από το δικό του όφελος, σε μια συζήτηση γι’ αυτήν τη βιομηχανία. Πιστεύω ότι οι μουσικοί βρίσκονται σε διασταυρούμενα πυρά μεταξύ μιας βιομηχανίας που πουλάει ακριβούς δίσκους και αυτών που προσπαθούν να τους εμποδίσουν. Και το κοινό που κάνει έφοδο στο κάστρο, χρησιμοποιεί το διαδίκτυο σαν σκάλα για να εισέλθει. Αυτό που άρχισε στο mainstream εξαπλώθηκε στις πιο underground σκηνές, καταστρέφοντας αυτό που πολλοί από εμάς νόμιζαν ότι είναι αλεξίσφαιρο. Είναι ένα γεγονός που δεν διαχειρίστηκε ικανοποιητικά και είχε καταστροφικές συνέπειες, ακόμη και στη σχέση μεταξύ μουσικού και ακροατή, που μερικές φορές είναι πολύ εύθραυστη και ακραία. Ο κόσμος σέβεται γρηγορότερα τους ληστές του Megaupload, παρά ένα μουσικό που δεν του αρέσει να γίνεται κατάχρηση των πνευματικών του δικαιωμάτων σε όλο το internet. Δυστυχώς δεν έχουμε κάποια λύση, πάντα προσπαθούμε να επικεντρωνόμαστε στη μουσική εμπειρία, όπου η ποιότητα έχει μεγαλύτερη βαρύτητα και δεν έχουμε ποτέ αδύναμο κρίκο σε ότι κι αν κάνουμε, από τις φωτογραφίες μας ως μπάντα και τα videos στα, πιο προφανή, τραγούδια και στίχους. Αυτό είναι το μοναδικό πράγμα που μπορεί να είναι καταλυτικό στην απόφαση ενός οπαδού. Τα υπόλοιπα δε μπορείς να τα ελέγξεις. Αυτός ο καινούργιος δίσκος είναι μια πρόσκληση για κάτι διαφορετικό από το να αγοράσεις ένα τραγούδι στο iTunes και να συζητήσεις γι’ αυτό στο facebook. Σκοπεύουμε σε κάτι πιο ρομαντικό, πιο παθιασμένο, την απλότητα του να αφιερώσεις χρόνο για να ακούσεις τη μουσική μας.
Πιστεύω ότι ακόμη οι εταιρίες έχουν ένα σημαντικό ρόλο στη μουσική σκηνή και η Napalm, συγκεκριμένα, έχει ακόμα το feeling πάνω από τον επαγγελματισμό. Προσπαθούν να επεκταθούν και να φτιάξουν το όνομά τους βασισμένοι στο μεγάλο ενθουσιασμό, στην υποστήριξη και στην αναγνωρισιμότητα των μπαντών που συνεργάζονται. Συμπλέω σε αυτό, οπότε το να είμαστε στη Napalm αυτή τη στιγμή ήταν το καλύτερο για τους MOONSPELL και πιστεύω ότι θα προκύψουν σπουδαία πράγματα από αυτήν τη συνεργασία.
Το πρώτο video clip από το καινούργιο σας άλμπουμ είναι το “Lickanthrope”, το οποίο είναι ομολογουμένως εντυπωσιακό. Μπορείς να μας δώσεις κάποιες σχετικές πληροφορίες;
Το γυρίσαμε στην Πορτογαλία με έναν Πορτογάλο σκηνοθέτη, ονόματι Filipe Melo, ο οποίος είχε ξαναδουλέψει μαζί μας πριν δέκα χρόνια, για το clip του “I will see you in my dreams”, ένα τραγούδι που γράψαμε για τη δικιά του ταινία μικρού μήκους, την πρώτη Zombie ταινία που γυρίστηκε στην Πορτογαλία. Τον πήρα τηλέφωνο και τον προκάλεσα να απεικονίσει την ιστορία που είχα γράψει για το τραγούδι, που περιέχει παραμυθένιους χαρακτήρες, όπως ο μεγάλος, κακός λύκος και η κοκκινοσκουφίτσα, μαγεμένες πριγκίπισσες, αποβράσματα, λυκάνθρωπους. Υπάρχει ένα ηθικό δίδαγμα στο τραγούδι, το να αρνείσαι τη λύτρωση που προσφέρει ο κόσμος για τον εαυτό σου. Στην Πορτογαλία, ο κόσμος ακόμη δύσκολα πιστεύει ότι έχω μακριά μαλλιά, έχω τη δικιά μου metal μπάντα, ζω από αυτήν και για αυτήν, φορώ eyeliner, γουστάρω το κόκκινο κρασί και διαβάζω Baudelaire. Οτιδήποτε δεν είναι συμβατό, αντιμετωπίζεται με ενοχλητικό συντηρητισμό. Το τραγούδι έχει αυτό το φιλελεύθερο feeling και ο Filipe έκανε εξαιρετική δουλειά. Πήρε για τα πάντα μόνο μερικές ιδέες και τις υλοποίησε σε ένα παραμύθι λυκανθρώπων. Τα πάντα γυρίστηκαν με old school τρόπο, με κατάλληλα σκηνικά, ηθοποιούς, extras και πιστεύω ότι μας προέκυψε κάτι πολύ ξεχωριστό και μοναδικό που θα μαγέψει όλους τους λάτρεις των ταινιών της Hammer και μακάρι να συμβεί το ίδιο και σε όλους τους μισητές των “Twilight” ταινιών, όπως εγώ!
Οι συναυλίες σας στην Ελλάδα έχουν ήδη επιβεβαιωθεί, οπότε δεν ανησυχούμε πλέον. Τι σκοπεύετε να κάνετε για την υπόλοιπη περιοδεία σας;
Τώρα είναι η σειρά σας να ανησυχείτε στο να γεμίσετε τους συναυλιακούς χώρους!!! Πάντα προσπαθούμε για μια ακόμη φορά στην Ελλάδα. Η υποστήριξη από τους οπαδούς είναι άρρηκτη όλα αυτά τα χρόνια και ειδικά σε ένα headliner show νιώσαμε αυτή την εγγύτητα με το ελληνικό κοινό. Ξέρουμε ότι είναι όλες τους βραδιές με κοινό που εκτιμούμε πραγματικά. Σε ότι αφορά την υπόλοιπη περιοδεία, θα ξεκινήσουμε από την Ιταλία, θα επιστρέψουμε στην πατρίδα μας τη Λισαβόνα, όπου θα γιορτάσουμε την κυκλοφορία των δύο άλμπουμ σε ένα χώρο με χωρητικότητα 4000 ατόμων και σταυρώνουμε τα δάκτυλά μας! Έπειτα τα καλοκαιρινά festivals ως το τέλος Αυγούστου και το Σεπτέμβριο, εκτός από την Ελλάδα, θα πάμε Βουλγαρία, Τουρκία και Κύπρο. Το Νοέμβριο θα επανακάμψουμε περιοδεύοντας στην κεντρική Ευρώπη και το Δεκέμβρη θα πάμε να παίξουμε στη μεταλλική κρουαζιέρα Barge to Hell, κάτι σπουδαίο βεβαίως. Παίξαμε στην προηγούμενη και ήταν μια φοβερή, φοβερή εμπειρία! Με το που θα προσαράξει στο Miami, ίσως έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε και μερικές εμφανίσεις στη Βόρεια και Λατινική Αμερική.
Ένα ακόμα κοινό που έχουν η Ελλάδα και η Πορτογαλία είναι η γενικότερη επικρατούσα κρίση. Δεν ξέρω τι συμβαίνει στη χώρα σου, αλλά εδώ, όπου και να γυρίσεις το βλέμμα σου, βλέπεις πολλά θλιμμένα πρόσωπα. Πιστεύεις ότι αυτός ο κοινός εφιάλτης μας θα κρατήσει για πολύ καιρό;
Στην Πορτογαλία παρατηρώ ότι οι άνθρωποι είναι πιο οργισμένοι και αγενείς και μερικές φορές είναι δύσκολο να περπατάς στους δρόμους με τέτοιο θέαμα. Σπάνια κυκλοφορώ έξω. Βασικά πηγαίνω στο studio και πίσω στο σπίτι μου. Ο κόσμος βρίσκεται σε κάποιου είδους κώμα και είναι σίγουρα απελπισμένος. Με τους MOONSPELL είχαμε τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε το δικό μας, μικρό τροχό χάμστερ και μερικές φορές δεν ξέρουμε πως είναι να ζεις στον Μεγάλο Τρόχο με τους συνανθρώπους σου, αλλά μπορούμε να το νιώσουμε στην ατμόσφαιρα.
Οι Πορτογάλοι είναι επίσης μεγάλοι γκρινιάρηδες και μερικές φορές, ακόμα και με σκατένιους κυβερνώντες, δε μπορούμε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων σε αποφασιστικές στιγμές, όπως στον πολιτισμό, στην πολιτική ή στο ποδόσφαιρο. Η Πορτογαλία είναι μια χώρα ετοιμοθάνατη και γι’ αυτό θετικά πρότυπα, όπως οι MOONSPELL, μια χούφτα από άλλους μουσικούς, επιστήμονες, αρχιτέκτονες, που έχουν μεγάλη υπόληψη εκτός της χώρας, μπορούν να εστιάσουν την προσοχή του κόσμου σε πιο αισιόδοξα ζητήματα και να τους πούνε ότι τα όνειρά μας θα επιζήσουν. Πιστεύω ότι, αν οι άνθρωποι της γενιάς μου πάρουν τη δύναμη, είμαι αισιόδοξος ότι τα πράγματα θα αλλάξουν. Στις ημέρες μας, δεν υπάρχει κανένας πολιτικός που να βασίζεται στον ανθρώπινο παράγοντα, αλλά προτιμά να ενταχθεί στο κοπάδι και να έχει το μισθό του, αντί να αλλάξει τα πράγματα προς το καλύτερο. Είναι μια δύσκολη αποστολή κι έτσι πρέπει όλοι μας να συμμετάσχουμε και να συμβάλλουμε με τις ικανότητές μας και με την ανθρωπιά μας.
Σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου. Αυτή τη φορά δεν τα είπαμε από κοντά για τη νέα σας δουλειά, όπως τις προηγούμενες φορές. Δώσε εσύ τον επίλογο της συνέντευξης αυτής.
Ναι. Έχουν αλλάξει τα πράγματα, αλλά είμαστε ακόμα εδώ και είναι κάτι που εξακολουθούμε να λατρεύουμε, μετά από τόσα χρόνια. Θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για τούτη τη συνέντευξη και να απευθύνω έναν θερμό χαιρετισμό στους Έλληνες οπαδούς μας. Πιστεύω ότι ο κόσμος στην Ελλάδα θα κατανοήσει σε βάθος τι θέλει να προβάλλει το “Alpha noir”. Ένα νέο κόσμο, χτισμένο πάνω στις στάχτες των λάθος πραγμάτων, ένα μέρος όπου θα είμαστε οι εαυτοί μας και θα δείχνουμε την ανθρωπιά μας, ταυτόχρονα στην ηλιακή και στη σεληνιακή πλευρά. Μην παραδίδεστε, βελτιώστε τον εαυτό σας και σταδιακά θα βελτιώσετε και τον κόσμο. 
Το να επιζήσουμε με στυλ είναι ότι μας έχει απομείνει κι έχουμε πολλά ακόμα να μάθουμε από τον Αλέξη Ζορμπά.
Γιώργος Κόης
Line-up:
Fernando Ribeiro – φωνητικά
Miguel Gaspar – ντραμς
Ricardo Amorim – κιθάρες
Pedro Paixao – πλήκτρα/κιθάρα
Aires Pereira – μπάσο
DISCOGRAPHY
“Under the moonspell” EP (1994)
“Wolfheart” (1995)
“Irreligious” (1996)
“2econd skin” EP (1997)
“Sin/Pecado” (1998)
“The butterfly effect” (1999)
“Darkness and hope” (2001)
“The antidote” (2003)
“Memorial” (2006)
“Under satanae” (2007)
“Night eternal” (2008)
“Alpha noir/Omega white” (2012)
WEBSITE
