>
Αυτό είναι το δεύτερο άλμπουμ των Βρετανών και ευθαρσώς δηλώνω άγνοια για το πρώτο τους. Πάραυτα άκουσα πολύ ευχάριστα το “Antikythera method” για να διαπιστώσω την δική τους pro(g)ταση.
Παρά την τεχνική τους και τις εναλλαγές στο μέτρημα, ντύνουν τις συνθέσεις τους με μια lounge αισθητική που δίνει μια ενδιαφέρουσα νότα στο αποτέλεσμα. Λίγο τα αιθέρια φωνητικά της Laurie Larson, λίγο το πιάνο και τα πλήκτρα, ο χώρος που δίνει το jazz παίξιμο του rhythm section λίγο οι πριμαριστές κιθάρες, κάνουν το άλμπουμ εξίσου εύκολο να ακουστεί από ειδήμονες, αλλά και σε background διαβάζοντας και πίνοντας τον καφέ σας.
Το άλμπουμ είναι ήδη διαθέσιμο και παρά τα απανωτά ακούσματα, καταφέρνει να μένει στο CD player μου. Είτε οδηγείτε, είτε θέλετε να το ακούσετε στην δουλειά, το “Antikythera method” είναι καλός σύντροφος. Οι κύριοι Tobe London (drums, percussion, keyboards) και Chris Fournier (guitar, bass, keyboards) διατηρούν τις συνθέσεις σε λογικά χρονικά πλαίσια, τεσσάρων με επτά λεπτών κι έτσι αποφεύγουν να κουράσουν τον ακροατή.
Επιπλέον, αξίζει να αναφέρω πως υπάρχουν πολλές instrumental συνθέσεις, που όπως οι ίδιοι λένε, έχουν δουλευτεί κι εξελιχθεί στις πρόβες. Έτσι υπάρχει το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού εν μέρη, αλλά και της αίσθησης ότι η σύνθεση (π.χ. το “Boomer”) απλά ρέει.
6 / 10
Γιώργος Κουκουλάκης
