>
Οι εκ της thrashομάνας California ορμώμενοι BONDED BY BLOOD, αποτελούν μέρος του λεγόμενου neo-thrash κινήματος, μέλη του οποίου είναι μπάντες όπως οι MUNICIPAL WASTE, TOXIC HOLOCAUST, EVILE και GAMA BOMB. Στον τρίτο τους studio δίσκο επιδίδονται σε ένα κλασικό “τούπα τούπα τούπα” όπως το δίδαξαν μπάντες σαν τους EXODUS, ANTHRAX, DARK ANGEL και TESTAMENT, με μία επίγευση από MEGADETH και METALLICA (των 2-3 πρώτων κυκλοφοριών τους). Φαίνεται ότι δεν είναι τυχαίο που οι BONDED BY BLOOD δανείστηκαν το όνομά τους από τον πρώτο δίσκο των θρύλων του thrash EXODUS.
Το “The Aftermath” βρίσκει την μπάντα με ένα κιθαρίστα λιγότερο (ο Alex Lee την έκανε για άλλες πολιτείες) και με νέο τραγουδιστή (τον Mauro Gonzales) και μπασίστα (τον Jessie Sanchez). Αυτό αναπόφευκτα έπαιξε ρόλο στον ήχο της μπάντας. Κατ’ αρχήν είναι εμφανής η έλλειψη της δεύτερης κιθάρας. Ο ήχος μοιάζει αρκετά άδειος ενώ αρκετά από τα κιθαριστικά σόλο ακολουθούνται μόνο από το μπάσο, δημιουργώντας ένα μεγάλο κενό στην συνοχή του εκάστοτε τραγουδιού. Σε αυτό βέβαια παίζει ρόλο και η παραγωγή του Logan Mader (FEAR FACTORY, SOULFLY, DEVILDRIVER, GOJIRA) η οποία είναι υπερβολικά πλαστική και καλογυαλισμένη, στερώντας αρκετή επιθετικότητα και τραχύτητα από τον δίσκο. Ένα άλλο σημείο στο οποίο “μπάζει” ο δίσκος είναι τα φωνητικά. Ξεχάστε τα EXODUS/ACCEPT-ικά “πολυφωνικά” φωνητικά που υπήρχαν στα ρεφρέν των προηγούμενων δίσκων. Και αν υπάρχουν είναι τόσο “θαμμένα” στην παραγωγή. Ο νέος τραγουδιστής είναι η μέρα με την νύχτα με τον προηγούμενο Jose Barrales. Η ερμηνεία του είναι άνευρη και αδιάφορη, ενώ πετάει και κάτι άκυρες τσιρίδες/κορώνες σε διάφορα σημεία που χαλάνε το τελικό αποτέλεσμα. Τα τραγούδια, αν και όλα μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους, είναι ενδιαφέροντα αλλά όχι ιδιαίτερα πρωτότυπα. Γενικά, είναι εμφανής η έλλειψη φρεσκάδας και προσανατολισμού σε όλο τον δίσκο, στοιχεία τα οποία είχε παρουσιάσει η μπάντα στους προηγούμενους δίσκους της. Δεν θα έλεγα ότι ο δίσκος είναι για πέταμα και σίγουρα θα αρέσει στους old–school οπαδούς του thrash metal, αλλά μάλλον εγώ περιμένω περισσότερα από ένα άλμπουμ.
Το “The aftermath” αποτελεί ένα βήμα προς τα κάτω για μία μπάντα η οποία είχε αφήσει πολύ καλές υποσχέσεις με τους προηγούμενους δύο δίσκους της. Μένει να δούμε αν θα ανακάμψει στο μέλλον ή θα αποτελέσει μέλος του μεγάλου καταλόγου των χαμένων ελπίδων της metal μουσικής. Αίσθηση τέλος προκαλεί η διασκευή στο “Killing in the name” των RAGE AGAINST THE MACHINE, όχι μόνο ως προς την επιλογή αλλά και προς την εκτέλεση, η οποία είναι πιστή αντιγραφή της αυθεντικής. Όταν μία μπάντα διαλέγει να κάνει μία διασκευή, ιδιαίτερα από κάποιο άλλο είδος μουσικής, θα περίμενε κανείς να προσπαθήσει να την φέρει στα μέτρα της…
6 / 10
Γιώργος Βογιατζής
