>
Λοιπόν τι έχουμε εδώ… Το “The banks of Eden” είναι η δισκογραφική επιστροφή, μετά από πέντε χρόνια, ενός από τα πιο πειραματικά progressive rock συγκροτήματα της Σουηδίας, των THE FLOWER KINGS. Ο ιθύνων νους της μπάντας, κιθαρίστας-συνθέτης-τραγουδιστής, Roine Stolt, γνωστός από την συνεργασία του με τους superheroes των TRANSATLANTIC, για άλλη μια φορά καταθέτει τα διαπιστευτήριά του, με ένα άλμπουμ που οπωσδήποτε θέλει τον χρόνο του για να το καταλάβεις και να το νιώσεις. Μουσική που δεν βιάζεται να εξελιχθεί (μόλις 25:26 το πρώτο κομμάτι, σε σύγκριση βέβαια με παλαιότερα έπη… μικρό είναι!), με άπειρες blues–jazz fusion επιρροές, ενώ η εξ αίματος μουσική συγγένεια με γίγαντες όπως ο FRANK ZAPPA, οι GENESIS, οι ΥΕS, οι ΚΙΝG CRIMSON, οι ΒΕΑΤLES, οι ΖΕPPELIN και oι DEEP PURPLE είναι ξεκάθαρη. Μιλάμε για μια ουσιαστική και βιωματική κατάθεση μουσικών συναισθημάτων των THE FLOWER KINGS, οι οποίοι συνεχίζουν πέρα από τις εκάστοτε μουσικές μόδες τον «χαβά» τους με ειλικρίνεια, σεβόμενοι τις επιρροές τους και παράλληλα εκφράζοντας τις περίπλοκες μουσικές τους ανησυχίες. Στα αυτιά μου ακούγονται πολύ-ΤRANSATLANTIC στο νέο τους άλμπουμ και από πλευράς γενικότερης παραγωγής και από πλευράς δομής κομματιών, αυτό όμως το στοιχείο είναι που με κάνει να ακούω όλο και περισσότερο το συγκεκριμένο CD. Άλλο ένα χαρακτηριστικό του δίσκου, είναι η έλλειψη των συμφωνικών-θεατρικών σημείων στη μουσική των THE FLOWER KINGS, στοιχείων που πάντα μου άρεσαν στη μουσική τους. Δεν θεωρώ ότι είναι η καλύτερη δισκογραφική τους δουλειά από την σχεδόν εικοσάχρονη καριέρα τους, όμως είναι ικανή να τους διατηρήσει στα «μεγάλα σαλόνια» του σύγχρονου αλλά συνάμα παλαιάς κοπής prog–rock. Πόσο εύκολο άλλωστε είναι να ξεπεράσει κανείς εύκολα αυτό το “Flower Power” του 1999;
7 / 10
Ιάσονας Φίλης
