>
Είναι πραγματικά αξιοπερίεργο το πώς δεν είχε βγάλει κάποιο σόλο δίσκο ο Steve Harris ύστερα από τόσα πολλά χρόνια καριέρας με τους IRON MAIDEN κι έφτασε στα 56 του χρόνια, έχοντας βγάλει 15 δίσκους και πραγματοποιεί τώρα την πρώτη του προσωπική προσπάθεια. Πάμε κατευθείαν στο ψητό λοιπόν. Είναι βέβαιο ότι σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να ακούσω από τον ‘Arris να παίζει αυτά που ακούμε και στους IRON MAIDEN και δεν με διέψευσε. Από την άλλη, παίζει αυτό ακριβώς που φανταζόμουν. Το “British lion”, έχει αρκετά στοιχεία από τις βασικές rock επιρροές του ηγέτη των MAIDEN, δηλαδή THIN LIZZY, UFO, λίγο JUDAS PRIEST, JETHRO TULL, αλλά όλα αυτά μέσα σε μία 90’s ατμόσφαιρα (όπου 90’s φανταστείτε τους πιο grungy/alternative ήχους που επικρατούσαν τότε), όσο περίεργο κι αν φαίνεται αυτό. Δεν είναι τυχαίο όμως, γιατί κάποια τραγούδια του δίσκου, όπως διαβάσατε και στη συνέντευξή του (εδώ), είχαν γραφτεί 20 χρόνια πίσω, σε μία περίοδο που οι τάσεις ήταν διαφορετικές από σήμερα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε μάλιστα, ότι προς το τέλος εκείνης της δεκαετίας, είχε κάνει μία κίνηση με δισκογραφική εταιρία, με κάποια μετρίως μέτρια σχήματα, όπως οι DIRTY DEEDS για παράδειγμα, με μέλη των οποίων συνεργάζεται και στο “British lion”. Και να μην παραλείψω και την κόρη του, τη Lauren Harris, την οποία βοηθά συνθετικά (και όχι μόνο) και το μουσικό ύφος που παίζει, είναι «ρετρο-μοντέρνο», αλλά κατά βάση μέτριο.
Το πρώτο που ξεχωρίζει όμως στο δίσκο, είναι η εντελώς νερόβραστη, αδύναμη και άχρωμη φωνή του Richard Taylor, που οποιαδήποτε καλή στιγμή, την ισοπεδώνει κατευθείαν. Συνθετικά επίσης, το άλμπουμ δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, αφού τραγούδια που κάποιοι τα θεωρούν πιο “metal”, όπως το “This is my God”, που ανοίγει το δίσκο, είναι «καρφί» το “Hold me, thrill me, kiss me, kill me” των U2, χωρίς τα ηλεκτρονικά στοιχεία, για παράδειγμα. Υπάρχουν και MAIDENιές (πως θα μπορούσαν να λείπουν άλλωστε όταν μιλάμε για τον αδιαμφισβήτητο αρχηγό και βασικό συνθέτη του σχήματος), με προεξάρχον το “Us against the world”, αλλά γενικώς ο δίσκος έχει απλά ενδιαφέροντα σημεία κι όχι τόσο πολύ αξιόλογα τραγούδια. Εντύπωση μου κάνει ότι ένας παραγωγός, τόσο έμπειρος όσο ο Kevin Shirley, που συνεργάζεται με πολύ μεγάλα σχήματα, έχει κάνει το δίσκο να ακούγεται MAIDEN, χωρίς τα τραγούδια να του δίνουν αυτή τη δυνατότητα. Λες και όπου παίζει ο Harris πρέπει να ακούγονται όλα το ίδιο…
Εγώ είμαι μαζί με τον αρχηγό. Ήθελε να βγάλει τις συνθέσεις που είχε τόσα χρόνια καταχωνιασμένες, να εκφραστεί διαφορετικά, να κάνει το κομμάτι του ρε αδερφέ. Απλά, γιατί είναι ο Steve Harris κι έτσι γουστάρει. Ακριβώς γι’ αυτόν το λόγο, δεν θα γκρινιάξω. Ευτυχώς που δεν έβαλε κάποιο από αυτά τα τραγούδια σε δίσκο των MAIDEN!!! Από την άλλη, απορώ που βρήκε αυτόν τον τραγουδιστή, αποδεικνύοντας, ότι μετά την επιλογή του Dickinson, οι επιλογές του σε τραγουδιστές (βλέπε Blaze Bayley), να μην πω και σε κιθαρίστες (βλέπε Janick Gers), ήταν το λιγότερο άστοχες. Ομολογώ ότι απογοητεύτηκα κυρίως από τον τραγουδιστή, αλλά και τις συνθέσεις κι επειδή οι καιροί είναι δύσκολοι, δεν ξέρω μήπως αυτό θα είναι ένα κομμάτι της ευρύτερης δισκογραφίας των MAIDEN, που δεν θα αποκτήσω, μόνο και μόνο για να το αφήσω να σκονίζεται στο ράφι με πολλούς άλλους δίσκους που γνωρίζω ότι είναι απίθανο να τους ακούσω. Ωραία λοιπόν Steve. Πάμε τώρα να γράψεις έναν καλό MAIDEN δίσκο, γιατί τον έχουμε ανάγκη…
5 / 10
Σάκης Φράγκος
