>
Είναι η ιδέα μου η ο stoner ήχος αποκτά ένα ολοένα και μεγαλύτερο κοινό τα τελευταία 3-4 χρόνια; Πραγματικά ενώ κάποτε θα αμφισβητούσες την επιτυχία μιας συναυλίας τέτοιου ύφους και μια πιο κλασική metal μπάντα να πήγαινε καλύτερα, πλέον συμβαίνει ακριβώς το ανάποδο. Αυτή η μεταστροφή του κοινού σε έναν τέτοιο ήχο έχει να κάνει και με μια γενικότερη κοινωνικά κατάσταση που επικρατεί γύρω μας. Το stoner είναι η επανάσταση των ’00. Νιώθεις ελεύθερος να κάνεις ότι απλά γουστάρεις χωρίς κανείς να σου πει τίποτα. Δε χρειάζεται να ασχολείσαι με συγκεκριμένες τακτικές και κλισέ σε οποιοδήποτε επίπεδο γιατί πολύ απλά κανείς δεν θα σε πει ξενέρωτο. Δεν χρειάζεται να φορέσεις τη νέα σου ζώνη με σφαίρες και ούτε να πίνεις μπύρα από κέρατο. Δεν χρειάζεται να είσαι κάτι άλλο από τον εαυτό σου. Γι’ αυτό και η εικόνα του κοινού των ORANGE GOBLIN είναι πολύ ενθαρρυντική για το μέλλον της μουσικής μας. Νιάτα και πώρωση. Τόση ώρα φαντάζομαι είναι εμφανές ότι το live έτυχε μεγάλης ανταπόκρισης με πάνω από 400 άτομα να κάνουν το An για μια ακόμη φορά ασφυκτικά γεμάτο.
Οι Άγγλοι φίλοι μας επέστρεψαν στο τόπο του εγκλήματος και αφορμή στάθηκε το νέο τους άλμπουμ “A Eulogy for the Damned” το οποίο έχει πάρει γενικότερα καλές κριτικές. Το “πορτοκαλί γκόμπλιν” χορεύει πίνει και καπνίζει εδώ και 17 χρόνια και απ’ ότι καταλάβατε όσοι ήσασταν εκεί μάλλον δεν θα του είναι ποτέ αρκετό! Κάποιες μπάντες κάνουν αυτό που ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝ και αυτό φαίνεται από τα πρώτα λεπτά πάνω στη σκηνή και στην τελική αυτό που κάνουν είναι η ΖΩΗ τους. Μια από αυτές τις μπάντες μας απέδειξαν ότι είναι οι ORANGE GOBLIN. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή…
Το show ξεκίνησε με μια δεκάλεπτη καθυστέρηση και πάνω στη σκηνή εμφανιστήκαν λίγο μετά τις 21.00 οι Πορτογάλοι ASPEN.
Για να είμαι ειλικρινής δεν ήξερα τίποτα για αυτούς αλλά μετά την εντυπωσιακή εμφάνιση τους, συστήνω σε όλους τους φίλους του heavy/sludge/stoner να ακούσουν το EP “Winds of Revenge”, που είναι και η μόνη κυκλοφορία τους μέχρι στιγμής να το ψάξουν χωρίς δισταγμό. Καταρχήν τα παιδιά είναι ένα μαστουρωμένο τρίο που εξαπολύει έναν χαοτικό αλλά και συνάμα groovy ήχο, χωρίς φωνητικά. Ναι, ναι καλά διαβάζετε. Instrumental stoner; Και όμως ναι! Τα παιδιά απέδωσαν τα μέγιστα και ήταν η ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς. Το θερμό χειροκρότημα στο τέλος αλλά και τα κεφάλια που πήγαιναν πάνω κάτω στους ψυχεδελικούς ρυθμούς τους ήταν η καλύτερη ανταμοιβή για τους τρεις Πορτογάλους που ήταν το καλύτερο ζέσταμα για αυτό που θα επακολουθούσε.
Μετά από ένα απαραίτητο διάλειμμα με τον καλύτερο φίλο του Έλληνα metalhead (την μπύρα!) και συζητήσεις που αν έμπαιναν σε αυτό το κείμενο το λιγότερο θα ήταν να μου έρθει μηνυτήρια αναφορά από την ΕΣHΕΑ, σειρά είχαν οι δικοί μας οι LUCKY FUNERAL. Ότι και να πει κανείς για τα καμάρια μας θα είναι λίγο. Πραγματικά τέτοιου είδους μπάντες μας κάνουν παραπάνω από περήφανους. Έπαιξαν στο γνωστό τους υψηλό επίπεδο και δεν άφησαν περιθώρια για αμφισβητήσεις. Τίμησαν και τις δυο δισκογραφικές τους δουλειές παίζοντας τραγούδια πλέον κλασικά σαν τα “Lucky Funeral”, “Bleeding Thoughts”, “Cobra” και “Start Your Revolution”. Το διασκεδάσαμε όσο το διασκέδασαν και αυτοί! Ο ιδρώτας έσταζε στο χώρο και οι πρώτες απόπειρες για crowd surf ήταν γεγονός! Η μπάντα έχει πλέον πάνω από 120 live στις πλάτες τις και το σανίδι μοιάζει να είναι το δεύτερο της σπίτι. Δεν είναι τυχαίο ότι κατάφεραν να ξεχωρίσουν στο φετινό Rockwave με τον ήλιο να καίει τα πάντα! Ευχόμαστε στα παιδιά ότι καλύτερο και με το νέο τους άλμπουμ να φτάσουν ακόμα πιο ψηλά.
Σε λίγο ένας σχεδόν πιωμένος εκπρόσωπος του ροκ τύπου στην Ελλάδα θα ερχόταν αντιμέτωπος με τέσσερις επίσης πιωμένους Άγγλους οι όποιοι ανέβηκαν στη σκηνή με διάθεση να διαλύσουν ολόκληρο το μαγαζί! Ξεκίνησαν με δυο τραγούδια από το καινούργιο τους άλμπουμ, τα “Red Tide Rising” και “The Filthy & The Few” ενώ τη σκυτάλη πήρε το “The Ballad of Solomon Eagle” από το αρκετά καλό “Healing Through Fire” του 2007. Η μπάντα είχε πολύ καλό ήχο και έπαιζε με ασταμάτητο ρυθμό το ένα τραγούδι μετά το άλλο. Βουτιά στο 1998, με το “Time Travelling Blues” και ξανά στο παρόν με το “The Fog”.
O Ben Ward είναι ένας επιβλητικός frontman, δίχως άλλο, που ξέρει να παίρνει το κοινό με το μέρος του αρκετά εύκολα. Δεν ξέχασε να τιμήσει και τους αρχηγούς της βαβούρας και συμπατριώτες του VENOM, φορώντας το κλασικό “Welcome to Hell” t–shirt. To “Thieving from the House of God” είχε μετά την τιμητική του με τα “Some You Win, Some You Lose” και “Round up the Horses” να σπέρνουν τον πανικό. Στη συνέχεια επέλεξα ένα από τα πολύ αγαπημένα μου κομμάτια τους, το “Aquatic Fanatic” στο οποίο πρόσθεσαν στη μέση το πρώτο verse από το “Seek & Destroy” (όλοι ξέρετε από ποιους)! Ασταμάτητο crowd surf από το κοινό, το οποίο άνετα ήταν το πιο εκδηλωτικό που έχω δει μέχρι στιγμής για τη νέα σεζόν. Ξανά στην πρόσφατη εποχή με τα “Cities of Frost” και “The Acid Trial”.
Αυτή η μπάντα είναι από τις λίγες που μπορούν να μεταδώσουν τέτοια αδρεναλίνη στους οπαδούς τους. Η μουσική τους έχει τα πάντα. Είναι αρκετά metal έτσι ώστε να τους συμπαθεί ο μέσος μεταλλάς αλλά και τόσο stoner όσο πρέπει για να μην δυσαρεστηθεί και η άλλη πλευρά. Πάντα όμως με groove και μια γενικότερη rock ‘n roll διάθεση που ο κλασικός τύπος με το μπλουζάκι “England” και τη Harley να περιμένει απέξω, να πίνει ένα Jack Daniels στο μπαρ του κλαμπ κουνώντας το κεφάλι! Ακολούθησαν άλλα τρία κομμάτια, τα “They Come Back (Harvest of Sculls)”, “Stand for Something” και “Blue Snow” με τα οποία έκλεισαν και το κυρίως set τους. Προς στιγμήν φοβήθηκα μην έχουμε μια επανάληψη του φιάσκου της εμφάνισης των GRAND MAGUS λίγο καιρό πριν.
Ευτυχώς όμως η μπάντα είχε βαλθεί να μας τρελάνει και το encore με τα “Quincy the Pigboy”, “Death of Aquarius” και “Scorpionica” έστειλαν και τον τελευταίο να φάει την κρεμούλα του. Η μπάντα μας αποχαιρέτισε στις 00.30 μετά από 90 λεπτά, με την υπόσχεση της επιστροφής και μπορώ να πω ότι ήταν μακράν από τα καλύτερα live φέτος. Όντως η μπάντα μας επισκέφτηκε σε μια περίοδο που βρίσκετε σε τρομερή φόρμα και όσοι δεν ήρθατε απλά χάσατε. Να στείλουμε επίσης τα συγχαρητήρια μας στην διοργάνωση που έδωσε την ευκαιρία σε μέρος του κοινού να δει μια τέτοια μπάντα με 15 και 18 ευρώ ενώ κάποιοι άλλοι ζητάνε τριαντάρια για να κάνουν το λιγότερο άλλη μια ξεπέτα…
Κείμενο: Γιώργος Καραγιάννης
Φωτογραφίες: Γιώργος Παντούλας
