>
Τρία χρόνια και τρεις μέρες μετά το εξαιρετικό comeback άλμπουμ “Sonic Boom”, οι KISS κυκλοφορούν τη νέα τους δουλειά με τον επιβλητικό τίτλο “Monster”. Επειδή, σε καμία περίπτωση, δεν μπορώ να μιλήσω αντικειμενικά για το αγαπημένο μου συγκρότημα –αυτό, βέβαια, δεν με έχει σταματήσει όλα αυτά τα χρόνια να εκφράζομαι αρνητικά για το βδελυρό “Psycho circus”- θα παρουσιάσω δύο απόψεις… που πότε θα συγκλίνουν και πότε θα είναι τελείως αντίθετες. Το σίγουρο είναι ότι θα αποκτήσετε μία πλήρη εικόνα για το… θηρίο των KISS!
Η αντικειμενική άποψη: Το “Monster” είναι ένα ακόμη πάρα πολύ καλό άλμπουμ για τους KISS. Οι Stanley & Simmons καταθέτουν μία ντουζίνα (+1) κομμάτια τα περισσότερα εκ των οποίων παραπέμπουν κατευθείαν στα early 70s αλλά δεν θυμίζουν τόσο το back catalogue της μπάντας. Υπάρχουν σημεία που φέρνουν πότε στο αγγλικό glam rock (SLADE, T’ REX) και πότε στον Αμερικάνικο ήχο που γεννήθηκε μέσα από τις κιθάρες του Hendrix. Σίγουρα υπάρχουν στιγμές που θα ορκιζόσουν ότι ακούς κάποιο ακυκλοφόρητο κομμάτι από το “Rock and Roll over” (“Eat your heart out”), κάτι μέσα από το πρώτο άλμπουμ των KISS (“All for the love of rock and roll”) και γιατί όχι μέσα από τη studio πλευρά του “Alive II” (“Hell or hallelujah”).
Οι καλύτερες στιγμές του δίσκου όμως δεν θυμίζουν σε τίποτα KISS! Τα “Freak”, “Wall of sound” και “Take me down below” είναι ίσως τα τρία καλύτερα τραγούδια του “Monster” και αποδεικνύουν ότι οι Simmons & Stanley όχι μόνο έχουν αναζωογονηθεί από την παρουσία των Singer & Thayer, αλλά έχουν εξελιχθεί σαν συνθέτες.
Συνολικά, πρόκειται για ένα πάρα πολύ καλό και δουλεμένο άλμπουμ από τους KISS που δεν είμαστε ωστόσο καθόλου σίγουροι αν ξεπερνάει σε ποιότητα το “Sonic boom”.
Η άποψη του φανατικού οπαδού: Ξεκινάει να παίζει το “Monster” και δέχεσαι μία καταιγιστική επίθεση τριών φανταστικών κομματιών (“Hell or Hallelujah”, “Wall of sound”, “Freak”)… Θεέ μου, οι KISS τα κατάφεραν πάλι, σκέφτεσαι! Δύο ψιλοαδιάφορα τραγούδια στη συνέχεια δεν σε πτοούν αφού το “Monster” κρύβει και άλλα διαμάντια στη συνέχεια. Πως γίνεται να μην ενθουσιαστείς ακούγοντας το “Eat your heart out”; Είναι σαν σε ρωτάνε σου αρέσει το “Ladies room” από το “Rock and Roll over”! Πως γίνεται να μην μείνεις κάγκελο με την ιδιοφυή –όσο και εκνευριστικά απλή- σύνθεση του “Take me down below”; Τι στο καλό κάνει ο Simmons και διατηρεί τη φωνή του τόσο εκφραστική και φρέσκια ύστερα από τόσα χρόνια; Πως στο καλό ο Stanley καταφέρνει να γράψει ένα τόσο διαφορετικό για εκείνον τραγούδι σαν το “Last chance”; Ο Thayer είναι καταιγιστικός (είναι δυνατόν να το έγραψα αυτό εγώ;;;) και τα solos σε κολλάνε στον τοίχο ανεβάζοντας ένα σκαλοπάτι παραπάνω τις συνθέσεις ενώ ο Singer είναι κλασικά σταθερός στα καθήκοντά του πίσω από τα drums. Το “Monster” είναι ένα ακόμη εκπληκτικό άλμπουμ και δεν μας ενδιαφέρει αν είναι καλύτερο από το “Sonic boom” ή όχι. Αυτό που μας ενοχλεί όμως –σαν φανατικούς οπαδούς των KISS– είναι να χαρακτηρίζουν το “Monster” σαν το 20ο studio άλμπουμ ενώ ξέρουμε ότι είναι το 24ο… Τα τέσσερα solo άλμπουμ του 1978 που μέχρι πρότινος υπολογίζονταν στην επίσημη δισκογραφία και έφεραν το λογότυπο των KISS στο εξώφυλλο τι απέγιναν;
8 / 10
Σάκης Νίκας
