26 Μαρτίου 2005… Πρώτη μου συναυλία στη Θεσσαλονίκη και άκρως επεισοδιακή, με τους NEVERMORE να σπέρνουν για 10 κομμάτια χωρίς μπασίστα λόγω ξαφνικού προβλήματος υγείας του Jim Sheppard και τους BIOMECHANICAL λίγο πριν να μας έχουν δώσει τα μυαλά στο πιάτο! 6 Οκτωβρίου 2012… Η πιο πρόσφατη αλλά όχι και η τελευταία I hope so, όπου επιτέλους θα έβλεπα τους ORANGE GOBLIN για πρώτη φορά και σε μία πολύ καλή φάση της καριέρας τους. Αν διαφωνείτε για το περί πολύ καλής φάσης, μπορείτε να ρίξετε μία ματιά εδώ και στη συνέχεια πολλές αυτιές (όσοι δεν το έχετε ήδη κάνει), μιας και μιλάμε για έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς. Τα γραφικά του στυλ «τι ωραία τα περνάω όποτε ανεβαίνω πάνω», «Θεσσαλονίκη μου μεγάλη φτωχομάνα» και λοιπά χαζογκομενίστικα περιττεύουν! Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται γιατί πολύ απλά …ΜΠΑΟΚ είσαι!!
Οι Λαρισαίοι HIDDEN IN THE BASEMENT προστέθηκαν σχετικά τελευταία στιγμή στη σύνθεση, μιας και οι LUCKY FUNERAL δεν κατάφεραν να «ταλαιπωρήσουν» και τα «σαλονικιότικα» ηχεία πέρα από τα «αθηνέζικα»! Μικρό το κακό όμως, μιας και η μπάντα αποτέλεσε την ευχάριστη έκπληξη της ημέρας. Μη έχοντας ακούσει νότα νωρίτερα, με το που βγαίνουν, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν οι KARMA TO BURN. Στη συνέχεια μόλις μπήκαν και τα φωνητικά και μέχρι το τέλος του set τους, σκέφτηκα και άλλα… LAMB OF GOD groove, GODSMACK προσέγγιση φωνητικών, IN FLAMES κιθάρες σε σημεία και λίγα αλλά ουσιαστικά breakdowns, όλα υπό ένα χαλαρό stoner πρίσμα. Με κάποιο περίεργο τρόπο όλα αυτά κολλήσανε ευχάριστα και αυτό είναι υπέρ της μπάντας, η οποία με την πολύ καλή και γεμάτη ενέργεια σκηνική της παρουσία, θα έκανε πολλούς που δεν τους ήξεραν να τους ψάξουν με το που πάνε σπίτια τους. Εμένα με κατάφεραν και αναμένω να ακούσω το προσεχές ντεμπούτο τους… Thumbs up!
Αδιάβαστος ήμουν και για τους Θεσσαλονικείς HOGG, οι οποίοι αν κρίνω από την αντιμετώπισή τους με το που ανέβηκαν στη σκηνή, είναι κάτι σαν local heroes! Ούτε αυτοί θα μπορούσαν να παρεκκλίνουν από το stoner (πρέπει να σταματήσω να λέω συχνά αυτή τη λέξη!) κλίμα της βραδιάς, με την διαφορά πως το punk/rock ‘n’ roll στοιχείο τους είναι εξίσου έντονο. Γρήγορες συνθέσεις (έχουν ένα δίσκο) ως επί το πλείστον, έβγαλαν κέφι αλλά νομίζω πως έχουν δρόμο ακόμη για να πούμε πως ξεχωρίζουν. Πέρα από τον frontman τους (και τον drummer προφανώς!), η υπόλοιπη μπάντα παρουσιάστηκε αρκετά στατική σε σχέση με την φύση της μουσικής τους κάτι που χρίζει βελτίωσης. Έκλεισαν το set τους με μια διασκευή στο “Deuce” των KISS, η οποία σαν επιλογή παίρνει respect λόγω διαφορετικότητας, αλλά η εκτέλεση ήταν copy – paste της αυθεντικής.
Τα φώτα σβήνουν, πυκνιοί καπνιοί γεμίζουν το Eightball, το soundtrack του “Suspiria” του Dario Argento (ιταλός σκηνοθέτης horror movies) λειτουργεί σαν intro και οι GOBLIN γεμίζουν τη σκηνή με σκοπό να την κατεδαφίσουν! Εδώ έρχομαι και ρωτάω εγώ: Γίνεται να μη συμπαθήσεις αυτή την μπάντα, όταν για παράδειγμα βλέπεις τον «αγαθό γίγαντα» Ben Ward με μπλουζάκι “Dawn of the Dead” να σου πετάει το πιο ειλικρινές χαμόγελο που έχεις δει, ενώ παράλληλα είναι έτοιμος να σε «ξεκουφάνει»; ΟΧΙ ΔΙΑΟΛΕ!!! Ξεκίνημα με τις κομματάρες “Red Tide Rising” και “The Filthy & The Few” από το πρόσφατο “Eulogy for the Damned” και που ‘σαι ακόμα! “The Ballad of Solomon Eagle”, southern καταστάσεις με το “Time Travelling Blues”, ύμνοι που δεν μπορούν να λείψουν όπως τα “Aquatic Fanatic” (με μία δόση από το “Seek and Destroy” στη μέση), “Blue Snow” και “Scorpionica”, σε ένα set βασισμένο στον καινούριο τους δίσκο (ακούστηκαν ακόμη τα “The Fog”, “Acid Trial” , “Stand for Something” και “Death of Aquarius”) γεγονός που δε χάλασε κανέναν, μιας και ήρθε σε απόλυτη ισορροπία με όλη την υπόλοιπη δισκογραφία της μπάντας. Ήχος τραχύς και βρώμικος, σκηνική παρουσία μεγάλης μπάντας με τον Ben Ward θέλοντας και μη λόγω μεγέθους να τραβάει τα βλέμματα αλλά και τον κιθαρίστα Joe Hoare να λειτουργεί ως δεύτερος frontman όταν σόλαρε. Encore δεν υπήρχε μιας και το set παίχτηκε μονοκοπανιά, και μετά από μιάμιση ώρα περίπου και ένα πρόβλημα στον ενισχυτή του μπάσου (ευτυχώς στον επίλογο), η μπάντα αποχώρησε από τη σκηνή, αφήνοντας το κοινό ενθουσιασμένο σαν την Θύρα 4 στην Τούμπα μετά από γκολ στον Άρη!
Για επίλογο ένα θα πω… Μπορεί να ακούμε συχνά πως ο τάδε και ο δείνα έπαιξαν τίμια, αλλά εδώ η λέξη παίρνει σάρκα και οστά! Μετά από 17 χρόνια στο κουρμπέτι και εφτά δίσκους, τους βλέπεις να βγαίνουν στη σκηνή σα να είναι η πρώτη τους φορά, ενώ δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα και σε κανέναν! Ίσως παίζει ρόλο πως δεν ζουν από αυτό (αν και θα έπρεπε), και του δίνουν και καταλαβαίνει μιας και με το πέρας του tour θα γυρίσουν πίσω στις δουλειές τους στα εργοστάσια (τις οποίες μόλις διάβασα πως θα παρατήσουν για να αφοσιωθούν πλήρως στην μπάντα… μετά από 17 χρόνια όμως!!!). Ίσως να είναι απλά κα**α! Το θέμα είναι πως λίγοι το καταφέρνουν αυτό, άρα το credit είναι τεράστιο… Ίσα με το μπόι του Ben Ward! Horns up!
Κείμενο & Φωτογραφίες: Βασίλης Γκορόγιας
