Για όσους δεν γνωρίζουν οι WINTERSUN αποτελούν το συγκρότημα του κιθαρίστα / τραγουδιστή Jari Mäenpää, ο οποίος ήταν μέλος των ENSIFERUM και συγκεκριμένα στους δύο πρώτους, θρυλικούς, δίσκους. Παράλληλα είχε δημιουργήσει τους WINTERSUN, ως project, αλλά στη πορεία αποφάσισε να γίνουν η μεγάλη του προτεραιότητα και αποφάσισε να αποχωρήσει. Το 2004 κυκλοφόρησε το πρώτο δίσκο και άφησε σχετικά καλές εντυπώσεις σε ακροατές, παρόλο που μουσικά δεν δημιούργησε κάτι πρωτότυπο, μελωδικό death με επιρροές από ENSIFERUM, CHILDREN OF BODOM και ολίγο power metal. Προσωπικά θα χαρακτήριζα το ομώνυμο, ντεμπούτο τους ως πιο τεχνικοί CHILDREN OF BODOM.
Με την κυκλοφορία του ντεμπούτο τους εξαφανίστηκαν χωρίς σοβαρό λόγο (θα διαβάσετε λεπτομέρειες στη συνέντευξη) και σπάνια εμφανιζόντουσαν σε συναυλίες. Παράλληλα η δισκογραφική εταιρία δεν έκανε καμία διακοπή συμβολαίου, απλά περίμενε υπομονετικά (μαζί με οπαδούς) 8 χρόνια για να ηχογραφήσουν το νέο τους δίσκο. Το “Time I’ επιτέλους κυκλοφορεί φέτος και το μεγάλο ζήτημα είναι κατά πόσο έχει αλλάξει μουσικά μετά από τόσα χρόνια απουσίας και αν καταφέρνει να δικαιώσει όποιες προσδοκίες είχαν δημιουργηθεί. Προσωπικά, για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου, τον πρώτο δίσκο τον θεωρώ μέτριο με μελωδίες που είχαμε ξανακούσει από άλλα συγκροτήματα. Στη νέα δουλειά το συνθετικό αποτέλεσμα είναι καλύτερο, αλλά είχαν και 8 χρόνια μπροστά τους να το βελτιώσουν. Η διάρκεια του δίσκου είναι 40 λεπτά και αποτελεί το πρώτο μέρος, το δεύτερο θα κυκλοφορήσει του χρόνου τέτοια περίοδο. Αρχικά σκοπός ήταν να βγει διπλός αλλά τελικά αποφασίστηκε να κυκλοφορήσει σε 2 μέρη. Δυστυχώς όπως φαίνεται είναι μια λανθασμένη απόφαση, καθώς στο πρώτο μέρος υπάρχουν 3 τραγούδια και 2 intro (!!!). Τα τραγούδια έχουν βέβαια μεγάλη διάρκεια, πάνω από 8 λεπτά, αλλά αν αφαιρέσεις τα βαρετά intro μένουν λιγότερο από 40 λεπτά ακρόασης. Στα τρία λοιπόν τραγούδια το συγκρότημα έχει αποφύγει τις πολλές power αναφορές που είχε στο πρώτο και δίνει μεγαλύτερη βάση στη μελωδία, έναντι της ταχύτητας. Έχουν προσθέσει αρκετά στοιχεία, όπως πιο συμφωνικό ήχο, πλούσιες κιθάρες και ποικιλία φωνητικών αλλά συναντάμε το δεύτερο μεγάλο μειονέκτημα, την άθλια παραγωγή. Αρκετές καλές ιδέες θάβονται σε αρκετά σημεία. Αν είναι το τελικό αποτέλεσμα, κρατώ μια μικρή επιφύλαξη, τότε η παραγωγή έπρεπε να ήταν πολύ καλύτερη.
Μουσικά, επαναλαμβάνω, είναι ικανοποιητικό. Όμως έχει 3 αδυναμίες που δεν μπορείς να τις ξεπεράσεις: 1) ο δίσκος ηχογραφήθηκε αρχικά για διπλός και ξαφνικά το χώρισαν σε 2 μέρη, με αποτέλεσμα να έχει χαθεί μια φυσική ροή των τραγουδιών και η μαγεία της ατμόσφαιρας, 2) σε συνέχεια της προηγούμενης αδυναμίας η διάρκειά του είναι λιγότερο από 40 λεπτά, 3) η κακή παραγωγή, αν όντως θα είναι η ίδια και όταν το CD κυκλοφορήσει, που δεν βοηθά να «ξεδιπλωθεί» η συνθετική δουλειά που έχει γίνει. Σας παροτρύνω να το ακούσετε όταν θα κυκλοφορήσει πριν το αγοράσετε. Προσωπικά θα περιμένω και το δεύτερο μέρος ώστε να έχω μια πλήρη εικόνα ενός ολοκληρωμένου δίσκου που δυστυχώς, λανθασμένα, το «κόψανε» σε 2 μέρη.
6.5 / 10
Παναγιώτης Δημητρόπουλος
