Αν είναι οι 60άρηδες να γράφουν και να ηχογραφούν τέτοια μουσική, πραγματικά τι πρέπει να κάνουν οι νεότεροι; Ένας δίσκος με τεράστια ποικιλία που αγγίζει πολλές πλευρές του μελωδικού (πάντα Αμερικάνικου) rock, φροντίζει να είναι απόλυτα σύγχρονος και ταυτόχρονα με κάνει να πιστεύω ότι θα ακούγεται εύκολα και μετά από πολλά χρόνια!
Από την άλλη, υπάρχουν τραγούδια όπως το “I hate myself” που άνετα θα χωρούσαν στα charts της περιόδου 1987-1991!!! Κάτι από τους αγαπημένους μου LIVE! Στο “You and me”, που δεν είναι από τα καλύτερα τραγούδια του άλμπουμ, αλλά ως πιο midtempo ταιριάζει απόλυτα ανάμεσα στο “I hate myself” και το “Gabriel”, αναδεικνύοντας και τα δυο. Το τελευταίο, με την ακουστική κιθάρα και την κολλητική μελωδία, είναι μια μίξη πολλών πτυχών του Springfield.
Πάνω που νομίζεις ότι έχεις μπει στο πνεύμα του δίσκου, έρχεται το “My last heartbeat” με τα εφέ και την βαριά ατμόσφαιρα, τις χαμηλοκουρδισμένες κιθάρες και τα πιο επιθετικά φωνητικά, να μου θυμίσει μια πιο σκληρή εκδοχή των σύγχρονων DEF LEPPARD, αν και αυτό δεν στοχεύει στο να μειώσει το τραγούδι ή τον Springfield. Το “Love screws me up” (πόσο cool είναι ο τυπάς στα 60-βάλε για να γράφει τέτοιους στίχους) με το r’n’r riff και το συναυλιακό ρεφραίν, είναι υπέροχο! Το άλμπουμ κλείνει με το “One way street”, όπως ξεκινά με το “Wide awake”, ανθεμικά, σύγχρονα, uptempo, θετικά!
Ζωντανός θρύλος για την μελωδική rock και ο Αμερικάνος επιβεβαιώνει τον τίτλο του, με ένα αρκετά κιθαριστικό άλμπουμ, γεμάτο ευχάριστα τραγούδια και ποικίλες εκφάνσεις. Στα αξιοσημείωτα είναι η συνεργασία με τον Matt Bissonette στο μπάσο, αλλά στην παραγωγή και στη σύνθεση. Μια συνεργασία που απέδωσε επιτυχημένα σε όλα τα επίπεδα. Όταν ο Rick Springfield τραγουδά “I won’t give up, I won’t let go” (στο “Our ship’s sinking”) πραγματικά φαίνεται να το εννοεί.
9 / 10
Γιώργος “O(h)man” Κουκουλάκης
