>
Νομίζω δεν υπάρχει μεταλλάς που να παρακολουθεί τη μοντέρνα ελληνική metal σκηνή και να μην ξέρει τους TARDIVE DYSKINESIA. Η μπάντα υφίσταται από το 2003, έχοντας δύο δίσκους στο ενεργητικό της, το “Distorting point of view”(2006) και το “The sea of see through skins” (2009). Μετά από τρία χρόνια επιστρέφουν με ένα ολοκαίνουριο άλμπουμ με τον εκπληκτικό τίτλο “Static apathy in fast forward”, ο οποίος κυκλοφορεί στις 12 Νοεμβρίου από την CTS Productions.
Θαυμαστές του ακραίου μοντέρνου metal, συνεπώς των MESHUGGAH, GOJIRA, SYL (γιατί όχι και DEATH!) και γενικά όλου του prog/djent/core/death/post σιναφιού, μέχρι τώρα η μουσική τους κινούταν σε αυτόν τον ήχο. Μια ταμπέλα που ίσως τους κρατούσε λίγο πίσω στις δύο προηγούμενες κυκλοφορίες. Σίγουρα είναι δύσκολο σε αυτό το είδος να κάνεις κάτι δικό σου. Αλλά μάλλον αυτή η μπάντα είναι φτιαγμένη για τα δύσκολα! Κι αυτό το λέω γιατί μετά από πάμπολλες ακροάσεις –ε, δεν είναι και εύκολη μουσική-, ένα τεράστιο χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπο μου (ποοοο, για να γράφω κριτική για έντεχνο είμαι!)… Οι TARDIVE DYSKINESIA έχουν γράψει έναν, όχι μόνο εκπληκτικό δίσκο, αλλά με (καρά)δικό τους ύφος! Τα τρία πρώτα τραγούδια, τα “Empty frames”, “The chase home” και “Smells like fraud”, κυμαίνονται σε πιο prog ήχο, με πολλά χαοτικά φωνητικά, εξωγήινες κιθάρες με αρκετά αργόσυρτα riffs. Από κει και πέρα γίνονται πιο groov-άτοι, πιο επιθετικοί. Γενικά, στον δίσκο υπάρχουν αρκετά μελωδικά περάσματα και solos. Όλα τα όργανα συνεισφέρουν στο τελικό αποτέλεσμα, δηλαδή το μπάσο και τα ντραμς δεν αρκούνται σε ρυθμικό ρόλο. Ακόμα και σαξόφωνο υπάρχει σε ένα κομμάτι, το instrumental “Indicator”, ένα δείγμα ότι στα μουσικά τους γούστα δεν χωράνε παρωπίδες. Και τα δέκα τραγούδια του “Static apathy in fast forward” έχουν τον δικό τους χαρακτήρα, ένα άλμπουμ που ακούγεται σε ολότητα, που συνδυάζει την επιθετικότητα και την τεχνική με τον καλύτερο τρόπο. Όπως συνηθίζω να λέω σε τέτοιες περιπτώσεις… Headbanging με IQ! Όλα αυτά τα απογειώνει η πάρα πολύ καλή παραγωγή, την οποία έκανε η ίδια η μπάντα με τον Steve Lado (κιθάρα). Το εκπληκτικό εξώφυλλο επιμελήθηκε ο frontman της μπάντας, Mάνθος. Αν μπορούσα να ξεχωρίσω κάποια κομμάτια από αυτήν την κυκλοφορία, θα ήταν το “We, the cancer”, “Prehistoric man” και “Time turns planets”.
Είμαι χαρούμενος που οι Αθηναίοι TARDIVE DYSKINESIA έκαναν αυτό που περίμενα από τότε που άρχισα να τους παρακολουθώ σαν μπάντα. Να διατηρηθούν σε αυτό το είδος, ηχογραφώντας έναν δίσκο με πιο προσωπικό ύφος. Κατ’ εμέ το “Static apathy in fast forward” είναι η καλύτερη δουλειά τους μέχρι τώρα, κάτι που δεν σημαίνει ότι δε μπορούν να κάνουν ακόμα καλύτερα πράγματα. Ως τώρα, σίγουρα το άλμπουμ βρίσκεται στις Top-5 κυκλοφορίες της χρονιάς για μένα. Μπράβο μάγκες!
8.5 / 10
Γιώργος Δρογγίτης
