>
Τα πράγματα είναι απλά… Η χθεσινή συναυλία του Steve Vai διεκδικεί άνετα την πρωτιά για την καλύτερη συναυλία της χρονιάς. Υπερβολικό; Δεν νομίζω… Το μαρτυρά το χαμόγελο όλων παρισταμένων (που ήταν κάτι παραπάνω από χίλιοι, παρά τις απεργίες) με το που τελείωσε το- μικρότερο κατά δέκα λεπτά- τρίωρο show του μεγάλου βιρτουόζου. Το μαρτυρούν τα παρατεταμένα χειροκροτήματα –σε θεατρικά πρότυπα- των εκστασιασμένων οπαδών, που παρά τις τρεις ώρες ορθοστασίας, δεν ήθελαν να αφήσουν «τον μάγο» και την παρέα του να φύγουν από την σκηνή. Στο τέλος κανένας δεν σκεφτόταν ότι πέρασαν τρεις ώρες, το μόνο που αναρωτιόμασταν είναι γιατί δεν έχει κι άλλο… Ακούγομαι λίγο υπερβολικός, ε; Πάλι δεν το νομίζω… Κι ας έχω τον ενθουσιασμό του πρωτάρη σε live του Vai…
Μιλάμε για μια συναυλία που τα ‘χε όλα. Προσιτή τιμή εισιτηρίου (για το τρίωρο αυτό show και λίγα ήταν, αλλά καλύτερα να μην βάζω ιδέες…), κόσμο, πολύ καλό ήχο (τα καλά να τα λέμε γιατί πολλά παράπονα έχουν γίνει κατά το παρελθόν για το Fuzz) και πάνω απ’ όλα ένα αφηνιασμένο Steve Vai, που τα κάνει όλα και συμφέρει! Ο άνθρωπος… εεε… ο «εξωγήινος» ήθελα να πω, είναι η προσωποποίηση του καλλιτέχνη! Τέτοια σκηνική παρουσία και ταυτόχρονα τέτοιο σεμινάριο κιθάρας μόνο ο Vai μπορεί να κάνει! Άνετος, ομιλητικός, επικοινωνιακός -αυτοσαρκαστικός σε στιγμές- δεν σταμάτησε να χορεύει στην κυριολεξία ούτε μια στιγμή παρασέρνοντας παράλληλα όλον το κόσμο στους δικούς του ρυθμούς. Μέχρι που ανέβασε τρεις από το κοινό να «του ψιθυρίσουν» τον ρυθμό για τον επόμενο αυτοσχεδιασμό του! Ο άνθρωπος είναι showman με την καλή έννοια του όρου, ότι και να κάνει -«φανφάρα» δεν το λες- ίσα-ίσα, το άκρως αντίθετο λες, γιατί πολύ απλά ο άνθρωπος «νιώθει»… Κι έχει το μοναδικό χάρισμα να το μεταδίδει είτε με την φυσική του παρουσία, είτε με τις μελωδίες του… Τον ακούσαμε με την ηλεκτρική, με την ακουστική, ντυμένο «robot»(5-6 φορές άλλαξε ρούχα ο αθεόφοβος!), με καπέλο, χωρίς καπέλο, με πουκάμισο, με γιλέκο, με μπλούζα και δεν συμμαζεύεται. Όλα αυτά όμως δεν πείραξαν κανέναν, αφού αυτό ήταν το πνεύμα του show, ενός show που μεταβαλλόταν ως θέαμα όπως οι μελωδίες εναλλάσσονται σε οποιοδήποτε κομμάτι του Steve Vai. Για την καθαρά κιθαριστική απόδοσή του δεν είναι ανάγκη να μιλήσω, φαντάζεστε… Ο Ζappa σίγουρα θα είναι περήφανος γι’ αυτόν, όπως όλοι εμείς που μας τιμά με κάθε νότα που παίζει.
Δεν ήταν μόνο ο Vai όμως που ήταν άψογος. Όλη «η παρέα του» ήταν αυτό που λέμε «παιχταράδες», αυτό έλειπε άλλωστε, και σιγά που δεν θα διάλεγε ο Vai καλούς μουσικούς να τον συνοδεύουν. Ιδιαίτερη μνεία όμως πρέπει να γίνει για την Deborah Henson-Conant, υπεύθυνη για την ηλεκτρική άρπα! Eίπαμε ο Vai κρύβει έναν Ζappa μέσα του, όσον αφορά τους πειραματισμούς… Και συνεχίζω δεν ξέρω πόσοι ήξεραν από το κοινό ότι η συγκεκριμένη μουσικός έχει βραβευθεί με βραβείο Grammy… Tέσσερα λοιπόν τα Grammy επί σκηνής δηλαδή (τα άλλα τρία του Vai)! Τώρα αν σ’ όλα τα «τρελά» που έκανε ο Vai προσθέσετε και την παραμυθένια ατμόσφαιρα των ηλεκτρικών ήχων της άρπας της Deborah, ειδικά στις ακουστικές στιγμές του show, τότε παίρνεται μια ιδέα για το τι παρακολουθήσαμε χθες…
Το setlist για μένα σε κάτι τέτοιες βραδιές περνάει σε δεύτερη μοίρα γιατί αυτό που σου μένει είναι το αίσθημα της ψυχικής ανάτασης και ανακούφισης. Πάντως για τους «περίεργους», παίχτηκαν τα περισσότερα κομμάτια «κράχτες» του Vai, όπως το “For the love of god” και το δικό μου αγαπημένο “Tender surrender”, ενώ το όλο setlist εμπεριείχε αρκετά (4-5 μέτρησα σίγουρα) από το πρόσφατο του άλμπουμ, “The story of light”. Eπίσης, σ’ ένα κομμάτι από το συγκεκριμένο άλμπουμ, το “The moon and I”, o Vai μας εκμυστηρεύτηκε ότι η βασική ιδέα του προήλθε από έναν αυτοσχεδιασμό που είχε κάνει με την μπάντα του στο soundcheck της πρώτης του συναυλίας στην Αθήνα το 1999. Από τότε υπήρχε το συγκεκριμένο κομμάτι, άπλα τώρα το κυκλοφόρησε και επίσημα ο Steve… Για την ιστορία, το encore περιείχε ένα και μόνο κομμάτι, το οποίο και ήταν το “Taurus Bulba”.
Κάπως έτσι το χαλί τυλίχτηκε και πάλι πάνω στην σκηνή… Και το μόνο που μένει πια, είναι να περιμένουμε το πότε θα ξαναστρωθεί στον Steve Vai για «χορέψει» άλλη μια φορά την Αθήνα (και όπου αλλού) στους δικούς του μοναδικούς ρυθμούς.
Ιάσονας Φίλης
Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας
