>
Το να σας παρουσιάσω τους FIREWIND, νομίζω πως είναι κάτι περιττό.
Λίγο πολύ όλοι πλέον τους γνωρίζετε για πολλούς και διάφορους λόγους ακόμα και αν δεν έχετε και τόσο μεγάλη επαφή με του μουσική τους.
Οι FIREWIND είναι από εκείνες τις μπάντες που είναι στο love/hate status. Κοινώς η τους αγαπάς η δε θες να τους βλέπεις στα μάτια σου. Ειλικρινά δεν ανήκω σε καμιά από της δυο κατηγορίες αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι ποτέ η μουσική της μπάντας δεν άγγιξε την ψυχή μου.
Δεν ενστερνίζομαι απόψεις του στυλ αν και πόσο «ψώνιο» είναι ο Gus G η δεν είναι, γιατί κυρίως δεν ξεκινάν απο καμιά βάση και από την άλλη στηρίζονται στην γνωστή ελληνική πραγματικότητα της κατινιάς. Όπως είναι σύνηθες, μη δει ο Έλληνας τον άλλο Έλληνα να προοδεύει, κατευθείαν να τον στείλει πέντε μέτρα κάτω από το έδαφος, έτσι άπλα επειδή μπορεί.
Είναι κρίμα, αντί να χαιρόμαστε που ένας Έλληνας είναι ο κιθαρίστας του OZZY, κατι που αυτόματα ανοίγει δρόμους και για άλλους μουσικούς να προωθηθούν στο εξωτερικό και να μην μας βλέπουν σαν τριτοκοσμικούς εκει εξω, εμείς κατευθείαν να ξεστομίζουμε ότι ηλιθιότητα κατεβάσει ο μίζερος εγκέφαλος μας. Ξέρετε τι προσπάθεια και τι θυσίες χρειάστηκε ο Κώστας Καραμητρούδης να φτάσει στο σημείο να γίνει ο παγκόσμιος γνωστός πλέον Gus G. ; Ένας άνθρωπος που τα παράτησε όλα, διότι πολύ απλά ήθελε να πραγματοποιήσει τα όνειρα του; Το να σχολιάσεις το γεγονός του αν είναι καλός η κακός κιθαρίστας στα αυτιά σου είναι απολύτως σεβαστό αλλά η κακεντρέχεια που διακατέχει κάποιους δεν υποφέρεται.
Δέκα χρόνια λοιπόν πέρασαν και το παΐδι του Gus, οι FIREWIND, αποφάσισαν να τιμήσουν με δυο εορταστικές συναυλίες, την δεκαετία αυτή, παρέα με αυτούς που έφεραν την μπάντα σε αυτό το σημείο, τους οπαδούς τους. Φυσικά και δεν υπήρχε περίπτωση να παρευρεθώ, μιας και δύσκολα παρακολουθώ συναυλίες από μπάντες που δεν με εξιτάρουν μουσικά.
Βλέποντας «Ράδιο Αρβύλα» όμως και παρακολουθώντας την συνέντευξη τους εκεί, στην πονηρή ερώτηση γιατί επιλέγουν να παίξουν σε τόσο μικρό κλαμπ για τα δεδομένα τους και με την απάντηση του Gus να είναι «γιατί μπορούμε!»,σκέφτηκα «Respect ρε μάγκα, θα είμαι και εγώ εκεί!».
Κάτι άκουσα μέρες πριν για χαμηλή προπώληση. Δεν ξέρω τι έλεγαν οι φίλοι μας αλλά εγώ είδα ένα κλαμπ γεμάτο με 600 άτομα και ήδη της επόμενης μέρας το show να είναι sold out! Είπατε τίποτα;
Βγήκαν με ορμή ακριβώς όταν το ρολόι έδειξε 10 το βράδυ και για τις επόμενες δυο ώρες έπαιξαν σα να μην υπάρχει αύριο. Ναι θα το ξαναπώ, δεν με συγκινούν οι δίσκοι τους και σε κάποια σημεία στο show τους, ίσως να δυσανασχέτησα με αυτό που άκουγα, αλλα από την άλλη η πραγματική και ειλικρινή πώρωση που έβγαζε το συγκρότημα κατάφερε να με συνεπάρει.
Ο Gus ήταν αλάνθαστος στα θέματα του και έπαιζε με εμφανές πάθος. Το ένιωθες ότι το ΖΟΥΣΕ! Το solo του από την άλλη ήταν αρκετά ενδιαφέρον και δεν με κούρασε καθόλου. Ο Apollo τελικά, μπορεί να μην είναι η μεγαλύτερη φωνή του heavy metal, αλλά έχει δέσει τέλεια τόσα χρόνια με την μπάντα και είναι ένας frontman που ξέρει να ξεσηκώνει το κοινό. Ο Bob Katsionis ήταν σπουδαίος στα καθήκοντα του, τόσο στην κιθάρα όσο και στα πλήκτρα ενώ ο Πέτρος Χριστοδουλίδης στο μπάσο έσπερνε φωτιές!
Ο Gus ευχαρίστησε πολλές φορές τον κόσμο καθώς παρουσίαζε κάποια από τα τραγούδια, και έβγαζε μια φιλικότητα και μια ζεστή επαφή με το κοινό που ειλικρινά τον τιμά με το παραπάνω.
Ο κόσμος από την άλλη ήταν ο άλλος κυρίαρχος του παιχνιδιού. Δεν ξέρω τι λένε κάποιοι, αλλά έχοντας πάει σε τοσες συναυλίες στην ζωή μου, οι FIREWIND μου θύμισαν όλα όσα μου λείπουν τον τελευταίο καιρό στους συναλιακούς χώρους, Τον κόσμο να συμμετέχει, να τραγουδά και να χτυπιέται σε όλη την διάρκεια της συναυλίας. Έλεος πια με της ντίβες που κάθονται πίσω-πίσω μη και ιδρώσει το μπλουζάκι τους και βαριούνται να ακόμα και να χειροκροτήσουν. Πόσο καιρό είχα να ακούσω τον κόσμο να φωνάζει με τέτοια ένταση το όνομα της μπάντας πριν το encore; Ειδικά βέβαια απο την στιγμή που ο Gus, δήλωσε ότι τα συγκεκριμένα δυο show ηχογραφούνται για ένα επερχόμενο live album οι κραυγές του κόσμου έγιναν δυνατότερες από ποτέ.
Σαν δωράκι μας επιφύλαξαν μια έκπληξη μιας και ανέβηκε στη σκηνή η αγαπημένη μας Maxi Nil από τους VISION OF ATLANTIS, και είπαν μαζί το “Breaking the Silence” και μια διασκευή του “Breaking the Law” που πραγματικά την διασκέδασα, ενώ έκλεισαν με το “Falling To Pieces” και την υπόσχεση για ένα ακόμα καλύτερο show την επόμενη ημέρα.
Δεν ξέρω αν ποτέ βρεθώ σε κάποια συναυλία των FIREWIND ξανά. Πολύ πιθανόν όχι. Αλλά ακόμα και αν δεν γίνει τους ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για το υπέροχο και τίμιο show, που προσφέρουν στο κοινό τους. Τους εύχομαι να είναι σε δέκα χρόνια, ακόμα εδώ, και να έχουν φτάσει ακόμα πιο ψηλά.
Κείμενο: Γιώργος Καραγιάννης
Φωτογραφίες: Μίνα “Stargazer” Μαστοράκη
Υ.Γ. : Προς όλους όσους κοροϊδεύουν την μπάντα για την ηλικία των οπαδών τους, που είναι κυρίως μεταξύ 15-20 ετών, να τους πληροφορήσω ότι αυτό σημαίνει ότι οι FIREWIND έχουν δημιουργήσει ένα κοινό που έχει ΜΕΛΛΟΝ, και μπορεί να είναι κοντά τους για τα επόμενα δέκα χρόνια. Ίσως καλύτερα να προβληματίζονται για τα δικά τους αγαπημένα γκρουπ που δεν μπορούν να απευθυνθούν και να μιλήσουν στην καρδιά της νέας γενιάς. Χαιρετίσματα στο μικρό δεκάχρονο αγοράκι που ήταν εκεί με την γιαγιά του! Πραγματικά θα προτιμούσα ο δεκάχρονος ανιψιός μου να ακούει FIREWIND παρά Justin Bieber!
1.The Ark of Lies
2.Til the End of Time
3.Few Against Many
4.Cold as Ice
5.Brother’s Keeper
6.Warrior
7.The Fire and the Fury
8.Guitar Solo/ Escape from Tomorrow
9.Deliverance
10. Keyboard Solo/Angels Forgive Me
11. Waiting Still
12. Firewind Raging
13. My Loneliness
14. Mercenary Man
15. Glorious
16. Tyranny
17. Into the Fire
18. Breaking the Silence ( with Maxi Niel on vocals)
19. Breaking the Law ( JUDAS PRIEST COVER)
20. Falling to Pieces
Με τον απόηχο της πρώτης μέρας να δημιουργεί ακόμα μεγαλύτερες προσδοκίες και την ατμόσφαιρα εμφανώς ηλεκτρισμένη, οι FIREWIND ξεκίνησαν το τελευταίο show των ηχογραφήσεων τους με έναν κάπως «περίεργο» τρόπο. Το “Gangnam style” προξένησε χαβαλέ και χαμόγελα σε πολλούς και δυνατότητα προθέρμανσης στου νεαρότερους, που δεν έχασαν ευκαιρία να επιδοθούν σε «μαθητική σχιζοφρένεια» – ήθελα να’ξερα δε χάνουν πλέον οι πιτσιρικάδες ευκαιρία για να σπρωχτούν μεταξύ τους; Ο Gus G. ανέβηκε, αφού είχε παιχτεί σχεδόν ολόκληρο και έδωσε το έναυσμα για μια ολοκληρωτική απάντηση στο ερώτημα «πως ειναι live οι FIREWIND»;
Οσες φορές έχει τυχει στο παρελθόν να τους δω, οφείλω να ομολογήσω ότι κάτι δε μου πήγαινε καλά στη συνολική τους παρουσία. Δεν ανήκω στον ισχυρό πυρήνα των οπαδών τους που γεμίζουν κάθε club που παίζουν και θαρρώ πως η εικόνα που σκιαγράφησε ο Γιώργος Καραγιάννης για την πρώτη μέρα, μάλλον ήταν καλύτερη την επόμενη, γεγονός που μου επιβεβαίωσαν αρκετοί ορκισμένοι fans τους!
Πιστεύω ακράδαντα πως όσοι ήταν παρόντες, βρέθηκαν ενώπιον μιας μπάντας με τρομακτική ενεργεια και αυτοπεποίθηση. Και τα δύο συνηγόρησαν στο μέγιστο βαθμό, ώστε ακόμα και ένας άσχετος που «πήγε για την ιστορία» λογω της ηχογράφησης, να υποκλίθηκε μπροστά σ’αυτούς τους μουσικούς! Το γεγονός ότι ηχογραφούσαν και έκαναν ό,τι μπορείτε να φανταστείτε επί σκηνής, αιτιολογεί γιατί οι βραδιες κύλησαν άψογα! Εκεί που άλλες μπάντες θα έβγαιναν με στόχο την τελειότητα στην απόδοση, η μπάντα του κιθαρίστα του Ozzy Osbourne έκανε ό,τι μπορούσε για να επικοινωνήσει με τον κόσμο! Μέχρι και stagediving την πρώτη μέρα έμαθα ότι έκανε και ο Gus G. παίζοντας κιθάρα, αλλά και ο Κατσιώνης! Δε σταματούσαν ακόμα και κατά τη διάρκεια των κομματιών να δίνουν τα χέρια τους στον κόσμο, να φωνάζουν, να χτυπιούνται μέχρι τέλους και να κάνουν ό,τι ακριβώς δεν πρέπει να κάνει κάποιος για να χάσει την τελειότητα στη live εκτέλεση ενός κομματιού. To γεγονός ότι δεν το φοβήθηκαν, συνετέλεσε ώστε η ενέργεια που εκλυόταν από τα ηχεία να απογειώνει κάθε εκτέλεση σε δυσθεώρατα ύψη! Υπήρχαν στιγμές που ο κόσμος παραληρούσε σε τέτοιο βαθμό, που ψέλιζε και ο πλέον ασυγκίνητος ότι «ζει ιστορική βραδιά»!
Στρατηγικής, λοιπόν, σημασίας η επιλογή μικρών χώρων σαν το Κύτταρο και το Eightball, για να αποτυπώσουν live τους FIREWIND της σημερινής εποχής! Η αλληλεπίδραση εκδηλωνόταν ποικιλοτρόπως, με τον Apollo να «εκμεταλλεύεται» το χαμό που επικρατούσε εκατέρωθεν της σκηνής καθ’όλη τη διάρκεια των κομματιών – η αριστερή πλευρά «προσκυνούσε» τον Gus και η δεξιά τον Κατσιώνη, χωρίς να κουνιούνται χιλιοστό από τις θέσεις τους! Εκανε πραγματικά ό,τι ήθελε τον κόσμο και έδειξε ότι σαν frontman λειτουργεί άψογα, πλάι στους δύο μουσικούς πάνω στους οποίους είναι επικεντρωμένο το ενδιαφέρον των οπαδών τους! Η συναυλία απέκτησε έναν φρενήρη ρυθμό, που δεν ανακόπηκε ούτε κι όταν μπήκαν τα solos του Gus G. πρώτα και μετά του Κατσιώνη στα πλήκτρα! Αυτό το γεγονός γιγαντώθηκε στο highlight της βραδιάς, που ήταν κατά τη γνώμη μου η εξωγήινη παρουσίαση στο “S.K.G.” . Πώς να περιγράψεις τον «πόλεμο» ανάμεσα στους διόσκουρους του group σε αυτό το instrumental κρεσέντο; Από τις στιγμές που πραγματικά λες μέσα σου ότι δεν αποτυπώνονται με κανέναν τρόπο, αλλά βιώνονται…
Καταλύτης στην φοβερή τους απόδοση ήταν τόσο η πολύ καλή απόδοση του Apollo, αλλά και η παρουσία του Johan Nunez πίσω από το drumkit! Τρομερή δύναμη από τον 24χρονο που δείχνει με την παρουσία του να έχει δώσει νέα ώθηση στο rhythm section μαζί με τον αφανή ήρωα του group, τον μπασίστα Πέτρο Χριστοδουλίδη!
Αποστολή εξετελέσθη; Και με το παραπάνω! Όταν η μπάντα έφυγε μετά από 80 λεπτά, πολλοί φοβήθηκαν για τη συνέχεια! Για ακόμα μισή ώρα οργίασαν στο “Breaking the silence” μαζί με τη Maxi Nil – πως φάνηκε ότι αδικείται στους VISIONS OF ATLANTIS με τον frontman που έχει δίπλα της – και αυτοσαρκάστηκαν μέχρι τέλους στο “Maniac” με τον Apollo να φοράει την κουκούλα του και να μετατρέπεται το Κύτταρο σε heavy metal εκδοχή της “Αυτοκίνησης”!
Μακάρι η ενέργεια να διαπεράσει την ηχογράφηση και όσοι δεν ήταν εκεί να αντιληφθούν τι μπορεί να κάνει αυτή η μπάντα πλέον επί σκηνής. Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι με άλλο ύφος φωνητικών – όχι απαραίτητα άλλο τραγουδιστή – τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα! Μακάρι, όμως, το μέλλον να με διαψεύσει και το όνομα τους να φτάσει στο, όποιο, σημείο τους αξίζει! Γιατί σίγουρα αξίζουν πολλά περισσότερα από όσα έχουν κατακτήσει αυτά τα 10, πρώτα, χρόνια! Το μέλλον τους ανήκει και οι νεαροί fans τους το ξέρουν καλύτερα κι από εκείνους! Εις αναμονή της ηχογράφησης, ο βιωματικός χαρακτήρας αυτής της βραδιάς θα με συνοδεύει επ’άπειρον κάθε φορά που θα είμαι στο Κύτταρο! Η ενέργεια, ο φοβερός ήχος και η γιορτινή αίσθηση θα ορίζουν τον πήχη κάθε επόμενης εμφάνισης τους και θα είναι η κύρια απαίτηση όλων!
Μπράβο!
Λευτέρης Τσουρέας
ΥΓ: Ηταν η πιο δύσκολη αποστολή μου όσον αφορά τις φωτογραφίες. Αφού πέρασα κι αυτό, νιώθω σαν να έχω πάρει δίπλωμα στις αντίξοες συνθήκες συναυλιακής φωτογράφισης.
1.Head Up High
2.Wall Of Sound
3.Allegiance
4.Destination Forever
5.Few Against Many
6.I Will Not Fight Alone
7.Kill To Live
8.Heading For The Dawn
9.Losing My Mind
10.World On Fire
11.Long Gone Tomorrow
12.Edge Of A Dream
13.Mercenary Man
14.S.K.G.
15.Insanity
16.I Am The Anger
17.Between Heaven And Hell
—ENCORE——-
18.Steal Them Blind
19.Breaking The Silence (with Maxi Nil)
20.Maniac (Michael Sembello cover)
21.Falling To Pieces
