Τo “A dramatic turn of events” είναι ήδη χωρίς καμία αμφιβολία το άλμπουμ για το οποίο έχει χυθεί η περισσότερη μελάνι από οποιοδήποτε άλλο κατά τη φετινή χρονιά. Ακόμη και η συνεργασία – έκπληξη των METALLICA με τον Lou Reed δε δείχνει ικανή να πάρει τα πρωτία «αντιπαραθέσεων» και «απόψεων» με κεντρικό θέμα αναφοράς τους DREAM THEATER. Η νεοϋορκέζικη μπάντα εξελίσσεται σε μία άσχημη εμμονή για τους φανατικούς ακροατές της, οι οποίοι οφείλω να ομολογήσω ότι ουκ ολίγες φορές ξεπερνούν τα όρια και δείχνουν να χάνουν την ουσία, η οποία ουσία είναι απλά η διασκέδαση. Μιλάμε για μουσική, αναφερόμαστε σε μουσικά σχήματα και απώτερος σκοπός όλων είναι να νιώσει όμορφα, να περνάει καλά ο ακροατής.
Προκειμένου να διευκολύνουμε στον απόλυτο βαθμό την ανάγνωση και να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, το άρθρο θα παρουσιαστεί σε μορφή Q & A, δηλαδή ερωτοαπαντήσεων, έτσι ώστε και αργότερα εφόσον επιθυμεί κάποιος να ανατρέξει σε μια άποψη, να είναι σε θέση να το πράξει αυτό με μεγάλη ευκολία.
- Είναι καλός δίσκος το “A dramatic turn of events” και θα αρέσει στους ακροατές της μπάντας;
Αυτή είναι η κυριότερη ερώτηση, που απασχολεί σχεδόν τους πάντες. Ας ξεκινήσουμε από το γεγονός, ότι όπως και να το δει κανείς, ακόμη και αρνητικά προκατειλημένος απέναντι στους DREAM THEATER και τη μουσική τους να είναι, ο δίσκος είναι πολύ καλός. Από εκεί και πέρα όμως έχουμε ορισμένες κατηγορίες ακροατών, οι οποίοι μάλιστα τις περισσότερες φορές έχοντας μελετήσει ελάχιστα το συγκρότημα και τις δουλειές του δε διστάζουν να εκφράσουν δημόσια άποψη και να πάρουν θέση. Οι DREAM THEATER, είτε αρέσει αυτό σε ορισμένους είτε όχι, συνεχίζουν να παίζουν heavy metal και στην τελική είναι ένα καθαρά metal συγκρότημα. Στη συναυλία της 2ας Αυγούστου θυμίζω, πως οι John Petrucci, John Myung & Jordan Rudess εμφανίστηκαν επί σκηνής φορώντας στενά μαύρα τζην παντελόνια και μαύρα t-shirts χωρίς στάμπες ή γράμματα. To headbanging από πλευράς σχήματος πήγε σύννεφο, ενώ ο ήχος τους, πέρα από τις δίκασες και τα αλλεπάλληλα κοψίματα, ήταν υπερβολικά σκληρός. Θα τολμήσω να πω, πως ο John Petrucci είναι ο πιο heavy κιθαρίστας αυτή τη στιγμή στον πλανήτη με 6-χορδη. Άλλοι συνάδελφοί του έχουν προσπαθήσει να κουρδίσουν χαμηλότερα, πολύ χαμηλότερα, έχουν πιάσει 7-χορδες και 8-χορδες μόνο και μόνο για να κερδίσουν λίγη από τη μαγεία του ήχου του (= μελωδία, φινέτσα και συναισθηματισμός στα σόλος, απίστευτα βαρύς και στιβαρός ήχος στα ρυθμικά). Ο John Petrucci τα καταφέρνει τέλεια με την 6-χορδή του, διότι κρύβει έναν μεγάλο άσσο στο μανίκι του. Θα τον αποκαλύψουμε παρακάτω …
Μερικοί θα μιλήσουν για «επιστροφή των Theater» ή «αναγέννηση». Διαφωνώ κάθετα! Πρώτα απ’ όλα θεωρώ, πως ουδέποτε οι DREAM THEATER «έφυγαν», ποτέ δεν έχασαν μέρος της ποιότητάς τους και κυρίως ποτέ δεν έδωσαν, είτε οι ίδιοι προσωπικά είτε η μουσική τους, δικαιώματα για πολύ αρνητικά σχόλια. Εφόσον κάποιος πιστεύει ότι το “Octavarium”, το “Systematic chaos” ή το “Black clouds & silver linings” ήταν μέτριοι δίσκοι, ας το υποστηρίξει δημόσια, θα πρέπει όμως με κάποιο τρόπο και κυρίως με ισχυρά επιχειρήματα να το αποδείξει (= να στηρίξει τις απόψεις του). Οι DREAM THEATER και να ήθελαν να «φύγουν», δεν μπορούσαν. Ο λόγος; Ο «τύραννος» Mike Portnoy δεν θα το επέτρεπε ποτέ αυτό!
Το “A dramatic turn of events” θα αρέσει αρκετά τόσο στο ευρύ κοινό, αλλά κυρίως στο φανατικό κοινό των DREAM THEATER, διότι είναι ένας safe δίσκος. Το υποστήριζα αυτό, ότι είχα δηλαδή την αίσθηση πως η νέα τους δουλειά θα είναι αρκετά safe, και συνεχίζω να το πιστεύω. Το σήμερα βρίσκει τη μπάντα σε μια αρκετά μετέωρη φάση της καριέρας της, όχι τόσο μουσικά, όσο περισσότερο ψυχολογικά. Τα μέλη των DREAM THEATER καλούνται μετά από πολλά χρόνια να αποδείξουν και πάλι στους πάντες, ότι «ακόμη το έχουν». Κι αυτό δεν είναι τόσο εύκολο, διότι σήμερα είναι οικογενειάρχες, γονείς, 40άρηδες, με χιλιάδες συναυλίες στις πλάτες τους και σίγουρα χωρίς τη δίψα και την οργή ενός νεόκοπου μουσικού. Οι DREAM THEATER δεν θα ήταν σωστό να ρισκάρουν, πειραματιζόμενοι με νέους ήχους και παρουσιάζοντας νέα πράγματα. Κάποια στιγμή σίγουρα οφείλουν να το κάνουν κι αυτό, όχι όμως τώρα. Στο “A dramatic turn of events” παραμένουν πιστοί σ’αυτό που γνωρίζουν καλύτερα απ’ όλους, να γράφουν δηλαδή ωραία κομμάτια, να παίζουν αξιόλογη μουσική και η μοναδική «καινοτομία», αν μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε έτσι, είναι ότι δείχνουν απελευθερωμένοι από τις εμμονές του Mike Portnoy (brutal φωνητικά, στίχοι περί αλκοολισμού, αρκετά pop σημεία, πολλές METALLICA-επιρροές). Η κίνηση ματ είναι φυσικά οι απίστευτες «κόντρες» αλά LIQUID TENSION EXPERIMENT ανάμεσα σε John Petrucci & Jordan Rudess, που τόσο πολύ επιζητούσαν χρόνια τώρα οι οπαδοί τους. Πέρα απ’ αυτά όμως έχουν και έναν μεγάλο άσσο στο μανίκι τους …
- Είναι ο Mike Portnoy αναντικατάστατος;
Mέχρι τη φυγή του, ακόμη και μετά την πρόσληψη του Mike Mangini, πίστευα πραγματικά και ακράδαντα, πως ο Mike Portnoy ήταν και είναι το Α και το Ω, η επιτομή του ήχου τους. Ο νέος τους δίσκος, αλλά πολύ περισσότερο η συναυλία της 2ας Αυγούστου με διέψευσαν κατηγορηματικά και μου απέδειξαν, πως το μεγάλο χαρτί της μπάντας είναι άλλο. Πρόκειται για κάτι, που ειλικρινά απορώ πώς μας ξέφυγε όλα αυτά τα χρόνια. Διότι το είχαμε τόσο εμείς, όσο κι αυτοί, μπροστά στα μάτια μας.
Σ’αυτό το σημείο ωστόσο ας ανοίξουμε μία μεγάλη παρένθεση κι ας τονίσουμε ορισμένα γεγονότα. Με τη φυγή του Mike Portnoy οι DREAM THEATER δεν έχουν κάποιον να μιλάει στον τύπο, να προωθεί τη μπάντα, να τα βάλει με τη μουσική βιομηχανία, να μπει μπροστά και να εκπροσωπήσει τους υπόλοιπους. Φαίνεται ότι αυτό το ρόλο καλείται πλέον να τον παίξει ο Jordan Rudess. Ο James LaBrie καλώς ή κακώς δεν είναι τόσο αρεστός στο κοινό τους, αλλά ούτε και στο μουσικό τύπο. Ο John Petrucci παραείναι ήπιος και συγκαταβατικός και θα ήταν στρατηγικά λάθος να προσπαθήσει να αναλάβει το συγκεκριμένο ρόλο, ενώ δεν γίνεται καν κουβέντα για τον John Myung. Ένα εξίσου σημαντικό γεγονός είναι πως ο Mike Portnoy, ως brand name, είναι πολύ μεγαλύτερο από τους DREAM THEATER στις Ηνωμένες Πολιτείες – τη μεγαλύτερη δηλαδή αγορά του κόσμου. Αντιλαμβάνεται κανείς τι σημαίνει αυτό; Με λίγα λόγια, προσωπικά ΔΕΝ θα με εκπλήξει αμά δεν δω τους DREAM THEATER να έχουν headlining θέσεις στα ευρωπαϊκά φεστιβάλς τα επόμενα χρόνια, άλλα ούτε κι άμα πληροφορηθώ ότι οι πωλήσεις τους στις Ηνωμένες Πολιτείες πέσουν κατά 40%, μπορεί και παραπάνω. Αυτή θα είναι μία άκρως φυσιολογική εξέλιξη. Πιθανολογώ, πως στην Ευρώπη δεν θα χάσουν τόσο σε δημοτικότητα, στην Αμερική όμως θα σημειώσουν τρομερές απώλειες. Θα το δείξει ο χρόνος φυσικά αυτό.
Κατά ένα μεγάλο μέρος λοιπόν, όχι τόσο μουσικά, ο Mike Portnoy είναι υπερπολύτιμος και αναντικατάστατος για το συγκρότημα.
- Είναι ο Mike Mangini καλύτερος του Mike Portnoy;
Ο κόσμος αρέσκεται να βάζει τα πάντα σε ζυγαριές και να κρίνει «άσπρο ή μαύρο». Ναι, ο Mike Mangini είναι καλύτερος ντράμερ από τον Mike Portnoy, πολύ καλύτερος κιόλας. Δεν είναι όμως καλύτερος μουσικός. Το γιατί θα το αναλύσουμε αμέσως.
Ο γεννημένος στις 18 Απριλίου του 1963 στο Newton της Μασσαχουσέτης Mike Mangini έβγαζε όλα τα προηγούμενα χρόνια το «ψωμί» του είτε διδάσκοντας στο πανεπιστήμιο του Berklee στη Βοστώνη, είτε δίνοντας clinic shows. Από εκεί και πέρα, η δισκογραφική του παρουσία είναι ελάχιστη, έχοντας βασικά να παρουσιάσει μονάχα μερικές μέτριες συνεργασίες με τους ANNIHILATOR, τους EXTREME, τον STEVE VAI (στουντιακά μέτριος, ζωντανά καταπληκτικός) και τη μπάντα του James LaBrie. Για το επίπεδο στο οποίο αναφερόμαστε, η δουλειά του ήτανε αντικειμενικά μέτρια, αλλά αυτό προφανώς είναι κάτι που λίγο πολύ όλοι μας περιμένουμε από έναν «καθηγητή». Μ’ αυτό θέλω να πω, πως αναμένουμε, αρκετή θεωρία, ελάχιστη πράξη. Ο Mike Mangini έχτισε και γιγάντωσε το όνομά του μέσα από τα clinic shows του. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να συγκαταλέγεται ανάμεσα στους 3 δημοφιλέστερους clinicians παγκοσμίως τα τελευταία 10 δέκα περίπου χρόνια, ενώ έχοντας μέσα του το μικρόβιο του «να φαίνομαι» ήταν από τους λίγους σοβαρούς ντράμερς, που μπήκαν στον κόπο να λάβουν μέρος σ’αυτούς τους διαγωνισμούς ταχύτητας και κατέχει τα περισσότερα παγκόσμια ρεκόρ στον κόσμο. Εάν λέει αυτό κάτι σ’ εσάς καλώς … εμένα με αφήνει ψιλοαδιάφορο.
Ο Mike Mangini έβγαζε λεφτά ενθουσιάζοντας και κερδίζοντας το κοινό παίζοντας μονάχα τύμπανα και δίνοντας παραστάσεις πίσω από τα τύμπανα. Προσέξτε το αυτό και βάλτε το καλά στο μυαλό σας! Δεν μπορεί να συγκριθεί σε παικτικές ικανότητες με τον Mike Portnoy. Είναι πολύ καλύτερος! Το σόλο κιόλας που δοκίμασε στην Μαλακάσα, παρότι σχετικά μέτριας δυσκολίας για το επίπεδό του, ήταν δύο κλάσεις πάνω από οτιδήποτε έχει παίξει ο Mike Portnoy στην ιστορία των DREAM THEATER. Τις ανερξαρτησίες σε 4 μέλη, που έπιασε και έβγαλε ο Mangini, ο Portnoy δεν μας έχει αποδείξει μέχρι σήμερα ότι τις έχει ούτε στο μισό. Δεν θα αναφερθώ καν στην ταχύτητα του cross sticking στο τέλος του σόλο, διότι ο Mike Portnoy δεν έχει ούτε κατά διάνοια δοκιμάσει κάτι τέτοιο (έστω σε χαμηλές ταχύτητες). Η τεχνική του είναι αξιοζήλευτη, η ταχύτητά του παραδειγματική, το μεγαλύτερό του προσόν όμως είναι η ακρίβεια στο παίξιμό του. Ο Mike Mangini παίζει «καθαρά» και δικαίως θεωρείται ένας από τους κορυφαίους τυμπανιστές του κόσμου.
Ο Mike Mangini έχει τρομερό groove, αναδεικνύει τις συνθέσεις, παίζει για τη μπάντα και δεν θα έχει πρόβλημα να του πούνε τι και πώς να κάνει. Έχει μάθει να ακολουθεί, έχει μάθει να είναι αλάνθαστος και έχει μάθει να κερδίζει στο τέλος τις εντυπώσεις και να αφήνει τους πάντες άφωνους. Γνωρίζει τι θα πει σόου, έπαιξε τρομερά απαιτητικό υλικό στο πλευρό του Steve Vai και δεν δείχνει να έχει κανένα πρόβλημα προσαρμογής στους DREAM THEATER.
Ο Mike Portnoy είναι καλύτερος όμως μουσικός από τον Mike Mangini. Ο Mike Portnoy σκέφτεται μουσικά, έχει ιδέες, έχει οράματα και γνωρίζει τους τρόπους για να πραγματοποιεί όλες τις μουσικές του επιθυμίες. Ο Mike Portnoy είναι ο άνθρωπος, που θα του δώσουν ένα riff σε 4/4 και θα βρει τον τρόπο να το σπάσει σε χίλια μέρη, να το ξανακολλήσει και να το κάνει να πηγαίνει σε 7/8, 5/8 και μετά 4/4. Είναι κυριολεκτικα απίστευτος! Ο Mike Portnoy θα ακούσει ένα μονάχα riff, θα πιάσει το ρυθμό άμεσα, θα του αλλάξει τα φώτα, θα παρουσιάσει δέκα διαφορετικές παραλλαγές του συγκεκριμενού ρυθμού και στη συνέχεια με το στόμα του θα τραγουδήσει τα επόμενα 5-6 riffs, ολοκληρώνοντας βασικά συνθετικά το κομμάτι.
- Ποια είναι η προβληματική στο παίξιμο του Mike Portnoy;
Θα αποτελούσε τρομερό λάθος εκ μέρους οποιουδήποτε να προσπαθήσει να μειώσει τον Mike Portnoy, ως προσωπικότητα, ως μουσικό και κυρίως ως ηγέτη των DREAM THEATER. Ορισμένα πράγματα ωστόσο οφείλουν να γραφτούν προκειμένου να λάμψει επιτέλους η αλήθεια και να μπουν τα πάντα στη θέση τους. Είμαι από αυτούς, που χρόνια τώρα τονίζω μέσω των κειμένων μου, πως εσφαλμένα ο μουσικός τύπος (ο οποίος κυριολεκτικά κατακλύζεται από άσχετους μουσικά συντάκτες) ανήγαγε τον Mike Portnoy σε κορυφαίο ντράμερ. Τεχνικά δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Το κυριότερο όμως όλων, ο Mike Portnoy του 1988 δεν είναι καλύτερος σε τεχνική και παιξίματα από τον Mike Portnoy του 2011. Ο ίδιος δεν εξελίχθηκε σαν παίκτης, αν και εξελίχθηκε ραγδαία και εντυπωσιακά σαν μουσικός. Μην μπερδεύουμε τον οργανοπαίκτη με τον μουσικό και τον καλλιτέχνη. Το επίπεδο τεχνικής και γνώσεων που κατέχει ο John Petrucci στην κιθάρα, αλλά πολύ περισσότερο ο John Myung στο μπάσο, δεν μπορεί να συγκριθεί με το αντίστοιχο του Mike Portnoy στα τύμπανα.
Ο Mike Portnoy όμως είναι ένας πολυμήχανος, δημιουργικός και υπερβολικά έξυπνος άνθρωπος. Είναι από τους πλέον ικανούς και ακούραστους μουσικούς της σκηνής. Είναι από τους ελάχιστους – προσωπικά αδυνατώ να μετρήσω πάνω από 3-4 – ντράμερς ηγέτες της εποχής μας. Ο ίδιος γνωρίζει πως δεν είναι ο καλύτερος ντράμερ του κόσμου και το γεγονός αυτό τον έχει βοηθήσει αφάνταστα στην καριέρα του. Πάντα πίστευε όμως ότι έπαιζε για την καλύτερη μπάντα του κόσμου, κι αυτό ήταν προς τιμήν του. Ο Mike Portnoy πίστευε στους DREAM THEATER και την επιτυχία τους, ακόμη κι όταν οι ίδιοι είχανε χάσει κάθε ελπίδα. Η σκληρή αλήθεια είναι ότι οι DREAM THEATER ουδέποτε θα ήταν αυτοί που είναι σήμερα, χωρίς τον Mike Portnoy. Χωρίς τον John Petrucci, ίσως κατάφερναν και πάλι, χωρίς τον Mike Portnoy όμως όχι.
Τα τελευταία χρόνια και ειδικά από την περίοδο του “Six degrees of inner turbulence” και μετά οι στιγμές κατά τις οποίες επιδόθηκε σε βαρετό μεταλικό drumming (άκρως επηρεασμένο από τον «κουλό» Lars Ulrich) ήταν δυστυχώς πολλές και κούρασαν τόσο το κοινό των DREAM THEATER, όσο και τους φανατικούς του ύφους του. Ο ντράμερ Mike Portnoy των DREAM THEATER των τελευταίων ετών, δεν μου άρεζε εμένα. Προτιμούσα τον Mike Portnoy των TRANSATLANTIC, αλλά πολύ περισσότερο προτιμούσα και λάτρευα τον Mike Portnoy των “Images and words” και “Awake”.
Ας αναφερθούμε βεβαίως και στο «μυθικό» κομμάτι, “The dance of eternity”. Για ποιο λόγο του δίνεται ο τίτλος «μυθικό»; Πολύ απλά διότι σε κάτι λιγότερο από 6 λεπτά μουσικής έχουμε περί τις 104 χρονικές αλλαγές (ανάμεσα στις οποίες παρατηρεί κανείς απαιτητικά μέτρα του στυλ 15/8, 9/8 ή 7/16)!!! Οπότε καλό κουράγιο και μελέτη σε όποιον δοκιμάσει να το παίξει. Χωρίς τον Mike Portnoy δεν θα ακούγαμε, δεν θα απολαμβάναμε, δεν θα υπήρχε καν σαν ιδέα το “The dance of eternity”.
Xωρίς τον Mike Portnoy δεν θα υπήρχε ποτέ το “Score”, μία από τις κορυφαίες δημιουργικά στιγμές στην ιστορία της μπάντας. Και μπορεί ο Jordan Rudess να είναι αυτός που επιμελήθηκε του μεγαλύτερου μέρους των ενορχηστρώσεων της ορχήστρας κλπ, ο Mike Portnoy ήταν όμως ξεκάθαρα ο εγκέφαλος πίσω από το όλο project, όπως ακριβώς και πίσω από κάθε project των DREAM THEATER. Βέβαια όλα αυτά λίγη σημασία έχουν από τη στιγμή, που ο ίδιος αποφάσισε και επέλεξε να εγκαταλείψει το δικό του σπίτι. Απλούστατα η κριτική, που του ασκείται όλον αυτόν τον καιρό απαγορεύεται να είναι άδικη. Ουδείς αμφισβητεί την αξία και την προσφορά του. Προσωπικά θεωρώ δεδομένη την επιστροφή και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα.
- Τι θα γίνει με τις μακροσκελείς, χωρίς αρχή και τέλος, συνθέσεις;
Συμπεριλαμβάνονται αρκετές και στο “A dramatic turn of events”, ολίγον τι όμως διαφορετικές απ’ ότι μας είχαν συνηθίσει μέχρι πρόσφατα οι DREAM THEATER.
Οι DREAM THEATER για πολλά άλμπουμς στη σειρά ακολούθησαν μία συγκεκριμένη συνθετική διαδικασία. Έπαιζαν όλοι μαζί μέσα στο στούντιο, jam-αραν και επιχειρούσαν κατ’ αυτό τον τρόπο να συνθέσουν κιόλας. Η διαδικασία αυτή είχε φυσικά αρνητικές συνέπειες στο υλικό του σχήματος. Χανόταν η ουσία, οι συνθέσεις προέκυπταν αρκετά φορτωμένες και μεγάλες διάρκεια, με συνέπεια να κουράζεται ο ακροατής. Είναι δύσκολο για έναν μουσικό να αναζητήσει την έμπνευση κλεισμένος μέσα σ’ ένα στούντιο σε συγκεκριμένες ώρες κάθε ημέρα. Η έμπνευση είναι πηγαία. Οι DREAM THEATER από ένα σημείο και μετά λειτούργησαν ως «επαγγελματίες», με την έννοια ότι ακολούθησαν ένα 9-5 ωράριο, κι όντας μία απίστευτη καλολαδωμένη μηχανή, ουδέποτε είχανε ουσιαστικό πρόβλημα να συνθέσουν ή να παράγουν νέες ιδέες. Το θέμα όμως που τίθεται φυσιολογικά είναι, ποια η ποιότητα των συγκεκριμένων συνθέσεων και ιδεών; Ένας καλλιτέχνης δεν μπορεί να πιέζει καταστάσεις και είναι πολλές φορές επικίνδυνο να ξεζουμίζει τον εαυτό του εκφραστικά.
Εδώ τίθεται και ένα σοβαρό ερώτημα προς τον κόσμο. Τι πραγματικά επιθυμεί; Θέλει να έχει στα χέρια του απαραιτήτως ένα νέο δίσκο κάθε έτος και να παρακολουθεί τρίωρες συναυλίες ή προτιμάει να ακούει νέο υλικό από το αγαπημένο του σχήμα λίγο σπανιότερα, αυτό όμως να ξεχειλίζει από ενέργεια και έμπνευση; Θέλει να ακούσει νέους πειραματισμούς, με τον κίνδυνο αυτοί να είναι άστοχοι ή επιθυμεί μία ανακύκλωση των ήδη κεκτημένων;
Ποιο είναι το κρυφό χαρτί των DREAM THEATER;
Οι DREAM THEATER θεωρούνται οι ηγέτες του progressive metal και μία από τις μεγαλύτερες μέταλ μπάντες όλων των εποχών. Χρόνια τώρα μιλάνε όλοι για τα “Images and words”, “Awake”, “Scenes from a memory”, για την απίστευτη τεχνική του John Petrucci, τις ιδέες και τον επαγγελματισμό του Mike Portnoy, τα προβλήματα στα φωνητικά του James LaBrie, τις απίστευτες συνθέσεις των Kevin Moore και Jordan Rudess. Ο κόσμος θυμάται τον Charlie Dominici και αναπολεί το καταπληκτικό “When dream and day unite”. Η ίδια η μπάντα άλλωστε τον κάλεσε στη σκηνή και δημιούργησαν μαζί το “When dream and day reunite”. Ακόμη και ο Derek Sherinian, που παλιότερα χλευαζόταν κυρίως για το περισσότερο εμπορικό του image, κατάφερε μέσα από τους PLANET X και τις προσωπικές του δουλειές να κερδίσει έστω και καθυστερήμενα το σεβασμό των ακροατών του Θεάτρου του Ονείρου. Για ένα μονάχα πρόσωπο γίνεται ελάχιστη κουβέντα. Ένας μονάχα μουσικός, που έχει περάσει από τις τάξεις του σχήματος και προσφέρει ακόμη και σήμερα τις υπηρεσίες του, δεν βλέπει τον εαυτό του να τυφλώνεται από τα φώτα και να πολιορκείται από μικρόφωνα και οπαδούς. Μονάχα ένας περνάει σταθερά απαρατήρητος.
Σε κάθε νέα τους δουλειά προσπαθούν άπαντες να βρουν τις μεγάλες σε διάρκεια συνθέσεις, διαμαρτύρονται λιγάκι για τις μπαλάντες, συγκινούνται με τα σολαρίσματα του John Petrucci, εκστασιάζονται με τις χρονικές αλλαγές του Mike Portnoy, μελετούν τους ήχους του Jordan Rudess και λίγο ή πολύ διαμαρτύρονται για τις φωνητικές ικανότητες του James LaBrie. Πάνω κάτω ζούμε επί 25 συνεχή χρόνια την ίδια κατάσταση. Ελάχιστα έχουν αλλάξει. Ο Mike Portnoy έφυγε, οπότε ήρθε ο Mike Mangini και όλοι μιλάνε για τον αν μπορεί επάξια να τον αντικαταστήσει, ο Kevin Moore είχε αποχωρήσει και επί χρόνια τους στοίχειωνε ως μπάντα ένα σύννεφο του στυλ «άμα ήταν ακόμη ο Moore στους DREAM THEATER, όλα θα ήταν αλλιώς» και η ζωή απλά κυλάει. Ποιος είναι όμως τελικά αυτός που κυριολεκτικά και με ολόκληρη τη σημασία της λέξεως ορίζει τον ήχο τους;
Αυτός είναι ο John Myung, ένας από τους κορυφαίους μπασίστες της εποχής μας. Ένας άνθρωπος με μοναδικές μουσικές γνώσεις, ο οποίος υπό άλλες συνθήκες και εφόσον είχε σε ελάχιστο βαθμό λίγο από το «εγώ» των άλλων, θα φιγουράριζε άνετα σε όλα τα μουσικά περιοδικά του κόσμου κάτω από εμφάνταστους τίτλους. Ακούγοντας κάποιος ιδιαίτερα προσεχτικά τη μουσική των Νεοϋορκέζων, μελετώντας την, σπάζοντάς την σε χίλια κομμάτια και στη συνέχεια ξανασυναρμολογώντας την, ανακαλύπτει πως η επιτομή του ήχου τους, η βάση όλων όσων φανταστικών πραγμάτων συμβαίνουν κατά τη διάρκεια ενός DREAM THEATER τραγουδιού, είναι το μπάσο. Χωρίς τον John Myung οι DREAM THEATER δεν θα μπορούσαν ποτέ μα ποτέ να πετύχουν όλα αυτά που πέτυχαν … δεν θα ήταν ποτέ αυτή η μπάντα. Υπήρξε ζωή μετά την αποχώρηση του Kevin Moore, ενώ το ίδιο φαίνεται να συμβαίνει και μετά την απώλεια του μεγάλου Mike Portnoy. Είχα πριν λίγο καιρό γράψει, ότι «μπορούσα να φανταστώ τους DREAM THEATER χωρίς τον John Petrucci, ποτέ όμως χωρίς τον Mike Portnoy». Έκανα πραγματικά ένα πολύ μεγάλο λάθος. Συνεχίζω να υποστηρίζω, ότι μπορεί να υπάρξει ζωή χωρίς τον John Petrucci … όσο δύσκολο και να είναι μπορώ να σκεφτώ στο λεπτό δεκάδες καταπληκτικούς κιθαρίστες, που ίσως δεν έχουν το δικό του συναισθηματισμό, αλλά κάλλιστα μπορούν να μπούνε στα παπούτσια του. Το ότι υπάρχει μέλλον χωρίς τον Mike Portnoy αποδεικνύεται με τον καλύτερο τρόπο στο “A dramatic turn of events”. Χωρίς τον John Myung όμως οι DREAM THEATER ποτέ μα ποτέ δεν θα μπορούσαν να είναι οι DREAM THEATER. Ο λόγος είναι απλός. Ο John Petrucci ποτέ δεν θα ακουγόταν έτσι όπως ακούγεται : ένα 80% της βαρύτητας του ήχου του, προέρχεται από τη συνεισφορά του John Myung. Καλύτερο παράδειγμα από το “Suspended animation” και τα bootlegs από την προσωπική του περιοδεία με τους Dave LaRue & Mike Portnoy ως rhythm section δεν υπάρχει. O μεγάλος John Petrucci, αυτή η μουσική μορφή των τελευταίων δεκαετιών, ακούγεται ως κάθε κιθαρίστας της σειράς.
Χωρίς τον John Myung, ο Jordan Rudess δεν θα έβρισκε το πρόσφορα έδαφος να πατήσει και να δοκιμάσει όλα αυτά τα τρελά που κάνει και εσφαλμένα άπαντες θεωρούν πως βαρύνουσας σημασίας είναι η «χημεία» του keyboard wizard με τον John Petrucci. Ο John Myung μπαίνει μπροστά, ανοίγει το δρόμο και χτίζει το έδαφος πάνω στο οποίο πατάνε σταθερά οι υπόλοιποι και ζωγραφίζουν. Ο Mike Portnoy ή ακόμη περισσότερο ο Mike Mangini σήμερα, δεν θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν ότι θα είχαν έναν τόσο καταρτισμένο μουσικό να συμπληρώνει το rhythm section μαζί τους. Διότι υπάρχουν πολλές μπάντες εκεί έξω που παίζουν αρκετά δυσκολότερα μέρη από τους DREAM THEATER, δυσκολότερες ανεξαρτησίες στα τύμπανα και απαιτητικότερες χρονικές αλλαγές, υπάρχουν σχήματα με καταπληκτικούς κιθαρίστες και πληκτράδες, κανένα τους όμως και το εννοώ αυτό, δεν διαθέτει έναν μπασίστα του μεγέθους του John Myung. Γράφοντας αυτή ως τελευταία κουβέντα, θα επιθυμούσα να παροτρύνω τον κόσμο να ακούσει το “A dramatic turn of events”, να το απολαύσει στο μέγιστο βαθμό και να επιχειρήσει να δει πίσω από τις «γραμμές» και να ανακαλύψει τη μαγεία του ήχου του John Myung.
Καλή ακρόαση!
Μίλτος Λυμπιτσούνης