Είχα παρακολουθήσει πριν από αρκετά χρόνια μία θεατρική παράσταση που ονομαζόταν «Κοπεγχάγη» τη σκηνοθεσία της οποίας υπέγραφε ο Κώστας Καζάκος που είχε και τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Λόγω, κυρίως, του σχετικά δύσβατου θέματος (αφορούσε τις απαρχές της κατασκευής της ατομικής βόμβας τη δεκαετία του 1940), το κοινό δεν ήταν αυτό που θα χαρακτηρίζαμε πολυπληθές. Στο τέλος, ο δημοφιλής ηθοποιός δικαιολόγησε κατά κάποιο τρόπο τη μικρή προσέλευση λέγοντας ότι όταν κάποιος δουλεύει όλη την ημέρα και αντιμετωπίζει καθημερινά ακανθώδη βιοποριστικά προβλήματα τότε το μόνο που δεν θέλει είναι να πάει θέατρο και να προβληματιστεί περαιτέρω με…αλλότρια προς αυτόν θέματα. Ωστόσο, ολοκλήρωσε τη μικρή του ομιλία με την εξής πρόταση, η οποία μου έχει μείνει βαθιά χαραγμένη στο νου μου από τότε: «Ο καθημερινός άνθρωπος, με τα δεκάδες προβλήματα του δεν θα πιστέψει τη δύναμη και την ηθική στήριξη που μπορεί να του δώσει ένα τέτοιο έργο, μία μορφή τέχνης, ο πολιτισμός στο σύνολο του…είναι το βαρύ οπλοστάσιο του»!
Αυτά τα λόγια του Καζάκου, πολύ πριν την εποχή της κρίσης, ακούγονται σήμερα περισσότερα από ποτέ επίκαιρα. Και επειδή εμείς εδώ ασχολούμαστε με μία μόνο πλευρά της τέχνης, ας μιλήσουμε λίγο για μουσική. Έχετε σκεφτεί, άραγε, πόσες φορές έχετε καταφύγει σε αυτή όταν θέλετε να ξεχαστείτε, όταν θέλετε να θυμηθείτε, όταν είσαστε «πεσμένοι» ψυχολογικά, όταν είσαστε ευδιάθετοι, όταν αισθάνεστε μόνοι, όταν έχετε παρέα κ.ο.κ; Οι περιστάσεις αυτές είναι πολλές και πρακτικά η λύση στα όποια προβλήματα αντιμετωπίζετε δεν έρχεται μέσω της μουσικής ή μήπως τελικά έρχεται; Για να το δούμε λίγο καλύτερα…ακόμη και αυτοί που ακούνε τη μουσική (αλλά δεν την ακούνε)…ξέρετε, αναφέρομαι στους απεχθείς για εμάς fans του σκυλάδικου που συγκεντρώνονται στα γνωστά μέρη για να απολαύσουν τον εκάστοτε star των MME, τον weekend warrior της εποχής μας, θεωρούν ότι η μουσική αποτελεί διέξοδο. Ανεξαρτήτως γούστου, ο πυρήνας της άποψης αυτής είναι σωστός και κοινός με εμάς. Γιατί, ουσιαστικά, η μουσική είναι διέξοδος. Ωστόσο, δεν θα πρέπει –κατά την ταπεινή μου γνώμη- να έχει προσωρινό χαρακτήρα αλλά αντίθετα…να διαμορφώνει χαρακτήρα!
Όταν η μουσική αποκτήσει παιδαγωγικό χαρακτήρα θα μπορέσει πραγματικά να μας αλλάξει, να μας κάνει πιο δυνατούς, να μας βοηθήσει σε όλες τις δύσκολες στιγμές και τελικά να μας βγάλει από την ατομική κρίση που αντιμετωπίζουμε (γιατί από την άλλη, δεν βλέπω να βγαίνουμε ούτε σε 20 χρόνια). Τώρα, βέβαια, αν συνεχίσουν οι QUEENSRYCHE και ο OZZY να βγάζουν τόσο μέτριες δουλειές προβλέπεται το έργο των οπαδών τους να είναι δυσκολότερο και η έξοδος από την ατομική τους κρίση να καθυστερήσει λίγο…γι’ αυτό υπάρχουν όμως και οι παλιές δουλειές, σωστά;
Πέρα από την πλάκα, η δύναμη της μουσικής αλλά και του πολιτισμού στο σύνολο του είναι τόσο μεγάλη που μπορεί να μην έχει άμεσα αποτελέσματα αλλά σε βάθος χρόνου είναι και απτά αλλά και πολύ περισσότερο ευεργετικά για τον χαρακτήρα μας. Αρκεί βέβαια στο τέλος της όλης διαδικασίας να γουστάρετε μέχρι θανάτου τους KISS και το επιχειρηματικό δαιμόνιο του φίλτατου εβραίου Gene Simmons!
Σάκης Νίκας