Πονάει η ψυχή μου… Η δύναμη 
που έγινε συνήθεια… Ένα ακόμα πικρό ποτήρι, μια ακόμα μαύρη σελίδα στην ένδοξη ιστορία των QUEENSRYCHE… Το “Dedicated to chaos” (τι ταιριαστός τίτλος αλήθεια!) έρχεται να προσυπογράψει για πολλοστή φορά –χάσαμε το μέτρημα πλέον- την μουσική καταδίκη των Αμερικανών πρώην θεών του progressive metal… Οι ρηξικέλευθες προτάσεις, οι ατέρμονες ηχητικές υπερβάσεις, η εφευρετικότητα, το ασίγαστο πάθος και ο άπλετος λυρισμός που αρνιόταν να βάλει τελεία μέχρι και το “Promised land”, αποτελούν εδώ και χρόνια όνειρα θερινής νυκτός…
Ως πότε θα κλείνουμε τα μάτια, ως πότε θα κωφεύουμε και θα αρνιούμαστε να κοιτάξουμε την ωμή πραγματικότητα… Η κατρακύλα, ο καλλιτεχνικός μαρασμός και η απαξίωση του χθες, συνοδεύει κάθε δισκογραφική τους απόπειρα εδώ και πολύ καιρό. Και δεν ανήκω σ’ εκείνους που μετά βδελυγμίας και με την ανάγκη ζωγραφισμένη στα άλλοτε λαμπερά τους πρόσωπα, έψαχναν αγωνιωδώς κάτι από την λάμψη του παρελθόντος μέσα στα μουσικά “χαλάσματα”… Τα επικοινωνιακά τρικ τύπου “Operation: Mindcrime II” ενδεχομένως να είχαν πέραση στους αθεράπευτα ρομαντικούς, η αλήθεια όμως είναι πως το άγγιγμα του Μίδα έπαψε να περιφέρεται μετά παρρησίας στο συνθετικό status quo των QUEENSRYCHE…
Αυτή λοιπόν είναι η μπάντα που κάποτε ταρακούνησε συθέμελα τον κόσμο του heavy metal με τα αλήστου μνήμης αριστουργήματα “Queen of the reich” και “The warning”; Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που μας χάρισαν στιγμές ανείπωτης συγκινησιακής φόρτισης στα “Rage for order” και “Operation: Mindcrime”; Εκείνοι που όρισαν την αγαστή σχέση καλλιτεχνικής αναγνώρισης – εμπορικής απήχησης στο “Empire” και αμέσως μετά –και- against all odds, μας έτριψαν στην μούρη την εσωστρεφή μαυρίλα ενός “Promised land”; Τα χρόνια κυλούν αμείλικτα… Το γνωρίζουν άλλωστε και οι ίδιοι… Ο θρόνος που είχαν στρογγυλοκαθίσει κάποτε, αποτελεί ανάμνηση πλέον… Δεν αντέχεται τόση πίκρα, δεν την δικαιούνται οι αναρίθμητοι συνοδοιπόροι τους.
Για όνομα του Θεού… Σβήνουν την ιστορία τους, την καταστρατηγούν… Η αφαίμαξη των συναισθημάτων μας παρελαύνει μεγαλοπρεπώς στο “Dedicated to chaos”… Την βιώσαμε στο πετσί μας κι από άλλα μεγαθήρια παραπλήσιου ή και μεγαλύτερου βεληνεκούς… Και πονέσαμε… Τι γίνεται όμως όταν το ανήσυχο πνεύμα μιας μπάντας έχει παραχωρήσει την θέση του στην παρατεταμένη νωχελικότητα και καλλιτεχνική ακαμψία; Ποιούς μηχανισμούς αντίδρασης πρέπει να θέσουμε εκ νέου σε λειτουργία; Με τι κόστος και με ποιό κέρδος; Μήπως κυνηγάμε φαντάσματα που μας στοιχειώνουν; Kαι σε τελική ανάλυση… Ιs there anybody listening;
Γρηγόρης Μπαξεβανίδης