>
Έμπνευση… Δεν έρχεται όποτε τη θες. Όταν αυτό το συνειδητοποιήσει η ανθρωπότητα, πολλά πράγματα θα καλυτερέψουν στις εννιά τέχνες! Οι CULT OF LUNA, ύστερα από πέντε δίσκους σε οχτώ χρόνια την προηγούμενη δεκαετία, αποφάσισαν να βάλουν φρένο. Μετά από το σχεδόν άριστο “Eternal Kingdom” του 2008 και το αυξανόμενο βάρος ευθυνών και προσδοκιών προς, αλλά και από το κοινό τους, σοφά κατάλαβαν πως η φύση της μουσικής τους είναι τόσο απαιτητική που επιβάλλει πέρασμα αξιοσέβαστου χρόνου ώστε να επιστρέψεις με κάτι καλό στα χέρια σου, πόσο μάλλον μετά από πέντε δίσκους. Αυτή τη φορά δε τους έφτασε να καταπιαστούν μόνο με την 5η τέχνη (μουσική), αλλά θέλησαν να τη συνδυάσουν και λίγο με την 7η (σινεμά). Αιτία αυτού η ταινία “Metropolis” του αυστριακού σκηνοθέτη Fritz Lang, που εξελίσσεται σε μία πόλη του μέλλοντος, όπου εργατική τάξη και δημιουργοί της πόλης βρίσκονται σε αντιπαράθεση, με τον γιο του ιθύνοντος νου της πόλης να ερωτεύεται μία γυναίκα από την απέναντι πλευρά, η οποία προβλέπει την έλευση ενός σωτήρα που θα επιφέρει την ηρεμία στην κοινωνία τους.
Δυσκολεύομαι να ταυτιστώ με την ταινία, μιας και είναι και του 1927, αλλά το point δεν είναι εκεί. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα soundtrack industrial αισθητικής, απόκοσμο αλλά και με τις «φιλικές» του στιγμές, γκρίζο και όχι μαύρο. Κάθε κομμάτι είναι και μια διαφορετική ιστορία (πόσο μάλλον όταν ένα από αυτά διαρκεί 19 λεπτά!), αλλά δεν πρέπει να κάνεις το λάθος και να τα ακούσεις επιλεκτικά. Αυτό το δίσκο τον ΖΕΙΣ σαν ολότητα, όπως σου δίνεται… Τον ακούς, προσπαθείς να τον ανακαλύψεις, τον σκέφτεσαι όταν δεν τον ακούς και επιστρέφεις πάλι πίσω. Τα ονόματα των ISIS και των NEUROSIS θα σου έρθουν αυτόματα κατά νου, η ποιότητα του δίσκου όμως είναι τέτοια, που τους επιτρέπει να κοιτούν τις επιρροές τους στα μάτια, και όχι με κιάλια. Post τρόπος σκέψης, doom κατά βάση ταχύτητες, ambient περάσματα και περισσότερα από ποτέ ηλεκτρονικά στοιχεία, τα οποία αυτή τη φορά δεν μπήκαν μετά το πέρας της σύνθεσης των κομματιών αλλά κατά τη διάρκεια… Και αυτό φαίνεται! Με λίγα λόγια, “progressive”, μεγαλείο, λύτρωση, πλήρης ταύτιση συνθέτη και σύνθεσης που βγαίνει στον ακροατή και τον βοηθά να επιτύχει το ίδιο. Το “I: The Weapon” βγάζει οργή χωρίς να έχει πιάσει τα άπειρα bpm, το ΣΥ – ΓΚΛΟ – ΝΙ – ΣΤΙ – ΚΟ έπος “Vicarious Redemption” σε «βυθίζει» στη μαγεία του και σταματάει το χρόνο, και η κλιμάκωση συναισθημάτων που σου προκαλούν συνθέσεις όπως το “In Awe Of” μόνο ως τεράστιο credit μπορεί να θεωρηθεί.
Νιώθω πως κούρασα, πως η λέξη έμπνευση μετά από τέτοιους δίσκους αποκτά άλλη διάσταση. Οι CULT OF LUNA δεν επαναπαύονται, τεστάρουν πρώτα τα δικά τους όρια και στη συνέχεια τα δικά μας. Μετά από πέντε δίσκους, καταφέρνουν ακόμη και εκπλήσσουν (θετικότατα), κερδίζοντας με το «σπαθί» τους πλέον μια θέση στους μεγάλους του είδους. Η λέξη «πρόοδος» αποκτά άλλες διαστάσεις, εκεί που νομίζεις πως ξέρεις αρκετά και βρίσκεσαι σε ένα καλό επίπεδο γνώσης και αντίληψης των πραγμάτων, έρχεται μια ταινία, ένας πίνακας ζωγραφικής, μια φωτογραφία, ένας δίσκος, που μπορεί να σε κάνει να νιώσεις άβολα και να πέσεις στο άτσαλα στο έδαφος από το «συννεφάκι» ξερολίασής σου, αναθεωρώντας τα ίδια σου τα πιστεύω… Και το “Vertikal” είναι ένας τέτοιος δίσκος. Σε αυτή τη δισκοκριτική, θα μπορούσα να υιοθετήσω λόγιο ύφος, να πετάξω από δω και από κει 3-4 λέξεις που χρησιμοποιώ δυο φορές το χρόνο ώστε να ψαρώσω κόσμο, αλλά φρόντισε ήδη να με ρίξει από το «συννεφάκι» μου. Ακούστε τον, νιώστε τον, ΖΗΣΤΕ ΤΟΝ, κάθετα, οριζόντια, ακόμη και τιμωρία κουτσό στη γωνία… Ακόμη εδώ είστε;;;
9 / 10
Βασίλης Γκορόγιας
