8 / 10
Δεν ξέρω ποιός φωστήρας της Century Media είχε την φαεινή ιδέα του διαφημιστικού promotion για τη νέα δουλειά των WOLF… Χοντράδες τύπου “Θυμάστε το αίσθημα που νιώσατε όταν ακούσατε για πρώτη φορά το “Number of the beast” ή το “British steel”; ΟΚ, φαντάζομαι ακόμα και οι ίδιοι οι Σουηδοί θα γέλαγαν με τέτοιες βαρύγδουπες δηλώσεις… Ήμαρτον πια… Σεβαστείτε λίγο την ιστορία της μουσικής και μην ισοπεδώνετε τα πάντα στον βωμό των εμπορικών σκοπιμοτήτων…
Αρκετά με την γκρίνια όμως και ας επικεντρωθούμε στην πεμπτουσία του “Legions of bastards”, του έκτου άλμπουμ της τετράδας, που έρχεται σε μια στιγμή που έχουμε πραγματικά την ανάγκη ν’ ακούσουμε κλασικό heavy metal χωρίς να φέρνει την ταμπέλα του retro, να χτυπηθούμε με αφιονισμένα riff, να διαπιστώσουμε πως οι κιθαρίστες είναι οι πρωταγωνιστές και όχι κομπάρσοι, να νιώσουμε τους χτύπους του μπάσου και των τυμπάνων, να τραγουδήσουμε με όλη μας την ψυχή, αφήνοντας κατά μέρους τις καθημερινές έγνοιες και άγχη που μας ταλανίζουν… Κι αυτό ακριβώς προσφέρουν οι WOLF! Χρόνια τώρα… Έντεκα συναπτά έτη δισκογραφούν επιτυχώς, έντεκα χρόνια τώρα μας χαρίζουν μικρά διαμαντάκια που –λυπάμαι που το λέω- ελάχιστοι στην Ελλάδα θεωρούν ότι αξίζει τον κόπο να κοσμούν την δισκοθήκη τους…
Οι WOLF είναι ο ορισμός του κλασικού, πατροπαράδοτου και in your face heavy metal! Απλά και όμορφα! Αν ψάχνετε πρωτοτυπία, καινοτόμα ριφ, αλλαγές, σκασίματα, post αισθητική κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο, προφανώς βρίσκεστε σε λάθος κριτική… Στακάτο αλλά και μελωδικό το ύφος τους, λιγότερο τραχύ κι “επικίνδυνο” σε σχέση με τις πρώτες τους δουλειές, το “Legions of bastards” δεν πρόκειται ποτέ να διεκδικήσει τον τίτλο του ποιοτικότερου άλμπουμ τους… Αυτό άλλωστε έχει καπαρώσει το “The black flame” του 2006… Προς ώρας τουλάχιστον… Διαθέτει ομοιογένεια, ροή και δεν κάνει “κοιλιά”… Σημαντικός παράγοντας αναμφίβολα… Ν’ ακροάζεσαι χωρίς να βαριέσαι ή να ψάχνεις κάτι άλλο ν’ ασχοληθείς, περιμένοντας στωικά πότε θα ολοκληρωθεί το άλμπουμ… Αυτά δεν χωράνε στους WOLF… Θεωρώ πάντως, πως αν έπρεπε με κάθε τρόπο να επιλεχθούν οι κορυφαίες στιγμές του, τότε η τριάδα που ανοίγει την αυλαία (“Vicious companions”, “Skull crusher”, “Full moon possession”), το “Road to hell” αλλά και η απόδοση τους στο “False preacher” των METAL CHURCH (εξαιρετική επιλογή), θ’ αποτελούσαν τις πρώτες μας επιλογές!!! Κι από κοντά όλα τα υπόλοιπα… Σε απόσταση αναπνοής…
Κι αν μας έπιασε -δικαιολογημένη- ανησυχία για το μέλλον τους μετά την απόφαση του κιθαρίστα τους Johannes “Axeman” Losback ν’ αποχωρήσει μετά από εννιά ολόκληρα χρόνια, η επιλογή των υπολοίπων να εμπιστευθούν την θέση του στον Simon Johansson των τεράστιων MEMORY GARDEN είμαι πεπεισμένος πως θ’ αποδειχθεί απολύτως σωστή! Γιατί πολύ απλά δεν προσέλαβαν έναν ικανό κιθαρίστα αλλά έναν πολύ ταλαντούχο συνθέτη που έχει καταθέσει εδώ και χρόνια τα διαπιστευτήρια του στην μεταλλική σκηνή! Ας τους φέρει επιτέλους κάποιος στην Ελλάδα να τα κάνουν όλα… Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται…
Γρηγόρης Μπαξεβανίδης