Μετά το όχι και τόσο καλό συνθετικά “Watershed” του 2008, όπου είχαμε βιώσει και σχεδόν πλήρη αλλαγή στη σύνθεση της μπάντας, εξαιρουμένου φυσικά του Mikael Akerfeldt (μόνο ο Per Wilberg είχε μείνει στα πλήκτρα, αλλά πλέον ούτε αυτός αποτελεί μέλος του συγκροτήματος κι ας ηχογράφησε στο παρόν άλμπουμ), οι OPETH έρχονται με το εντελώς νέο τους πρόσωπο και μας δίνουν το “Heritage”. Το άλμπουμ ξεκινάει ήρεμα και μινιμαλιστικά με το ομώνυμο ορχηστρικό κομμάτι, που αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από πιάνο με υποψίες από τύμπανα και ακουστική κιθάρα. Η συνέχεια είναι σχετικά ανάλογη. Η ακουστική κιθάρα, το πιάνο και το mellotron είναι κυρίαρχα καθ’ όλη την ακρόαση του δίσκου. Το συγκεκριμένο άλμπουμ είναι το λιγότερο ηλεκτρικό που έχουν βγάλει ποτέ οι OPETH. Ηλεκτρικό με την έννοια του να “βαράει”. Τολμώ να πω ότι είναι ακόμα πιο ήρεμο κι από το “Damnation” του 2003. Γενικά στο παρόν δισκάκι μην ελπίσει κανείς να ακούσει έστω κι ένα μουγκρητό, ένα βρυχηθμό ή οτιδήποτε παρεμφερές. Οι OPETH (δηλαδή ο Akerfeldt) αποφάσισαν πως είναι καιρός να το ρίξουν στο progressive rock σε στυλ 70’s και των επιρροών του Akerfeldt από τα διάφορα επιφανή κι obscure progressive rock συγκροτήματα των οποίων είναι μεγάλος οπαδός. Από τη μία μου φαίνεται λογικό εφόσον πλέον τις κάφρικες διαθέσεις του τις εκπληρώνει με τους BLOODBATH, υπέρ του δέοντος, από την άλλη θέλω να δω πως θα καταφέρει να προωθήσει αυτό το δίσκο η Roadrunner Records, εφόσον είναι εκτός πλαισίων της, όπως επίσης και εκτός πλαισίων των μισών οπαδών του συγκροτήματος. Προσωπικά δε με τρέλανε ο δίσκος. Ναι, έχει άψογη παραγωγή. Ναι, μουσικά είναι πολύ όμορφο και μπορεί να σε ταξιδέψει. Ναι, συνεχίζει να κινείται σε progressive μονοπάτια όπως μας έχουν συνηθίσει οι OPETH κι ας είναι πιο light. Αλλά σα σύνολο το άλμπουμ δε μου κάνει να το ακούσω ολόκληρο επανειλημμένα. Κάθε τραγούδι σκέτο, μεμονωμένο, μπορείς να το ευχαριστηθείς πλήρως και να βρεις τη δική του ξεχωριστή μαγεία. Σα συνολικός δίσκος όμως είναι λίγο υποτονικός για τα γούστα μου. Συν του ότι δε μπορώ να ξεχωρίσω τραγούδια τα οποία θα πω ότι κάνουν τη διαφορά, ότι είναι οι σημαιοφόροι του “Heritage”. Βέβαια εάν θέλει κάποιος να το ακούσει για να μπει σε chill out διάθεση, γυρνώντας σπίτι από μία κουραστική μέρα, με ένα ποτήρι κρασί και χαμηλό φωτισμό στην ηρεμία του σαλονιού του, είναι άψογο. Θα ήθελα πάντως να δω πως θα το κάνουν να δουλέψει σε συναυλίες όταν το μόνο τραγούδι που είναι λίγο πιο up–tempo είναι “The lines in my hand”. Άντε και το τέλειωμα του “Folklore”. Όμως αυτά δε θα είναι αρκετά για να κρατήσουν ζεστό το κοινό για ολόκληρη συναυλία. Μέχρι τότε όμως έχουμε μπροστά μας.
7/10
Κωνσταντίνος Βασιλάκος
