Πριν λίγες μέρες ο Σάκης Φράγκος επιχειρηματολογούσε σχετικά με το γιατί θα πρέπει να «απαιτήσουμε» να αλλάξει η καθιερωμένη πρακτική των rock clubs να παίζουν την ίδια μουσική κάθε μέρα όλα αυτά τα χρόνια. Δεν διαφωνώ με τη γενική συλλογιστική του Σάκη και όσων ασπάζονται αυτή την άποψη. Ωστόσο, έχω μία διαφορετική προσέγγιση σχετικά με αυτό και ήταν κάτι που είχα σχεδιάσει να γράψω ούτως ή άλλως και απλά το συγκεκριμένο άρθρο στάθηκε η ιδανική αφορμή.
Ανήκω στη σχολή εκείνων που πιστεύουν ακράδαντα ότι «η αγαπημένη μας μουσική είναι εκείνη με την οποία μεγαλώνουμε». Ο,τιδήποτε ακολουθήσει μετά την αθώα εποχή της εφηβείας και των πρώτων μετεφηβικών χρόνων κατά έναν σχεδόν μεταφυσικό τρόπο είναι πάντα υποδεέστερο στην άτυπη κλίμακα αξιολόγησης που φτιάχνουμε στο μυαλό μας. Βέβαια, υπάρχει μία απολύτως λογική (ή αν θέλουμε να ακριβολογούμε, μία συναισθηματική) ερμηνεία. Όταν μεγαλώνεις και ανακαλύπτεις τη μουσική, τα πρώτα σου ακούσματα είναι εκείνα που απορροφάς περισσότερο και σε συνοδεύουν κυριολεκτικά για μία ολόκληρη ζωή. Είναι εκείνοι οι δίσκοι που τους έχεις «ξεκοκκαλίσει», ξέρεις κάθε riff, κάθε drum beat, κάθε στίχο απέξω και ανακατωτά (θα έχετε, σίγουρα, πιάσει τους εαυτούς σας κάποια στιγμή να θυμόσαστε στίχους από κάποιο τραγούδι που να έχετε να το ακούσετε…αιώνες!). Μακάρι, βέβαια, να μπορούσα να πω το ίδιο και για τη νεότερη γενιά που μπορεί να γουστάρει με τρέλα π.χ. τους SLIPKNOT αλλά η πλειοψηφία αυτών δεν έχει φτάσει στο σημείο να…«λιώνει» το άλμπουμ (το download, οι ιλιγγιώδεις ρυθμοί ζωής καθώς και ο καταιγισμός κυκλοφοριών συντελούν σε αυτό). Όμως για αυτό σας παραπέμπω σε προηγούμενο άρθρο σχετικά με το χάσμα γενεών.
Είναι ευνόητο ότι θα υπάρξουν ενδεχομένως και πολύ καλύτεροι δίσκοι από εκείνους με τους οποίους μεγάλωσες και μάλιστα από το ίδιο συγκρότημα. Για παράδειγμα, ο αγαπημένος μου δίσκος των MAIDEN θα είναι πάντα το “Somewhere in time”…αυτόν άκουσα πρώτη φορά όταν βγήκε. Σίγουρα, υπάρχουν κάποιοι που θα πουν ότι το “Seventh son…” είναι ανώτερος δίσκος. Καμία διαφωνία…γούστα είναι αυτά. Το ίδιο και με τους METALLICA. Ό,τι και να μου λένε, για μένα το “…And justice for all” θα είναι το προσωπικό μου αγαπημένο πόνημα των Αμερικανών. Εννοείται, πάλι, ότι το “Black album” που το διαδέχτηκε θεωρείται (και ίσως είναι) αρτιότερο. Αυτό που κάνει ένα άλμπουμ πραγματικά σπουδαίο στη συνείδηση κάποιου είναι όταν το ίδιο συγκρότημα κυκλοφορήσει ύστερα από πολλά χρόνια κάποιον δίσκο που κονταροχτυπιέται στα ίσα με τα αγαπημένα σου του παρελθόντος. Τέτοιες περιπτώσεις ήταν π.χ. για μένα το “Brave new world” των MAIDEN και το “Endgame” των MEGADETH. Αυτό είναι επίτευγμα!
Το ότι κάποιοι πηγαίνουν στα clubs και ζητούν τα ίδια και τα ίδια συγκροτήματα σχεδόν με τη μορφή playlist, ίσως έχει να κάνει με την παραπάνω διαπίστωση. Δεν συμφωνώ, ούτε όμως και διαφωνώ. Προσωπικά, γουστάρω το ίδιο όταν ακούω σε ένα club π.χ. το χιλιοακουσμένο και πολυαγαπημένο μου “Blood of my enemies” (ξέρετε ποιων…) και το “This is gonna hurt” των SIXX: A.M. ή το “Aesthetics of hate” των MACHINE HEAD. Θα ήθελα να ακούσω κάτι ξεχασμένο από HEAVEN’S GATE, FATES WARNING, KING DIAMOND κτλ.; Φυσικά! Αν δεν το ακούσω όμως, δεν με πειράζει καθόλου. Θα το ακούσω σπίτι και θα χτυπηθώ στο club ακόμη και αν παίξει για εκατομμυριοστή φορά το “The trooper” (δεν μπορώ να κάνω το ίδιο όμως και για το “Paranoid” και το “Smoke on the water”…με καταλαβαίνετε, πιστεύω)!
Σάκης Νίκας