6,5 / 10
Οι ALMAH για όσους δεν τους γνωρίζουν, είναι η μπάντα δύο μελών των ANGRA και συγκεκριμένα του τραγουδιστή των Βραζιλιάνων, Edu Falashci και του μπασίστα τους, Felipe Andreoli.
Aπο το πρώτο, ομότιτλο άλμπουμ τους, το 2007, οι ALMAH μου είχαν κινήσει την περιέργεια και το ενδιαφέρον με το καλό μελωδικό heavy/power που έπαιζαν. Το δεύτερο άλμπουμ τους, “Fragile equality” (2008), δε μου άρεσε όσο το ντεμπούτο, αλλά η μπάντα παρέμενε σε αρκετά καλό επίπεδο.
Και φτάνουμε λοιπόν, στο 2011 και το “Motion”, την τρίτη κατά σειρά δισκογραφική προσπάθεια των Βραζιλιάνων. Και δυστυχώς δε μπορώ να πώ ότι είναι αυτό που περίμενα. Δεν είναι ότι θεωρώ τους ALMAH καμιά σπουδαία μπάντα ή περιμένω από αυτούς να κυκλοφορήσουν δισκάρες. Άλλωστε δεν είναι οι ANGRA σε καμία περίπτωση και οι Falaschi/Andreoli δεν είναι επίσης Loureiro όσον αφορά το συνθετικό κομμάτι.
Ο δίσκος δεν είναι σε καμία περίπτωση κακός. Και ευχάριστα ακούγεται, και πολύ καλή παραγωγή έχει και πολύ προσεγμένος είναι τόσο συνθετικά, όσο ενορχηστρωτικά και παικτικά. Αλλά έχει ένα μεγάλο μείον. Δεν υπάρχει κάποια ισορροπία ανάμεσα στα κομμάτια του. Μοιάζει λες και είναι μοιρασμένος στις πολύ καλές και στις μέτριες εως κακές και αδιάφορες στιγμές. Γιατί δε μπορώ να εξηγήσω αλλιώς το γεγονός ότι από τα 10 κομμάτια του τα 5-6 είναι πολύ καλά πραγματικά, και τα υπόλοιπα είναι παντελώς αδιάφορα και μοιάζουν περισσότερο με fillers παρά με ουσιώδη κομμάτια.
Οι πολύ καλές στιγμές του άλμπουμ, είναι αξιοσημείωτες. Ειδικά τo “Living and drifting”, η power-ίλα “Zombies dictator”, το prog-ίζον “Trace of trait” και το μελωδικό και πολύ μοντέρνο “Soul alight” είναι κομμάτια που αν και τα υπόλοιπα τα ακολουθούσαν σε επίπεδο, θα μιλάγαμε διαφορετικά για αυτόν το δίσκο.
Όμως από την άλλη, τραγούδια όπως οι μπαλάντες “Late night in ‘85” και “When and why” είναι από αυτά που τα βάζεις απλά για να γεμίσεις ένα δίσκο ή επειδή με το ζόρι (δε ξέρω γιατί) πρέπει να γράψεις μια μπαλάντα.
Για να κλείσουμε. Το “Motion” είναι ένας αξιόλογος μελωδικός heavy/power δίσκος από μια μπάντα που έχει τα προσόντα, αλλά ίσως ακόμα δεν τα έχει ξεδιπλώσει όσο πρέπει. Άλλωστε φτάσαμε στο τρίτο άλμπουμ. Στα πόσα περιμένουν; Εκτός αν ικανοποιούνται με το ντεμπούτο τους. Δίσκος που θα έπρεπε και θα μπορούσε να είναι αρκετά καλύτερος πάντως.
Φραγκίσκος Σαμοΐλης