“Always caught in a mosh”
Μια από τις πιο χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες του heavy metal είναι ο συμπαθής καραφλός κιθαρίστας των ANTHRAX, Scott Ian. Σε μια συνέντευξη με αφορμή την επερχόμενη εμφάνισή τους στην χώρα μας και συγκεκριμένα στις 28 Ιουλίου στο Gagarin205, ομολογώ ότι δεν παρουσιάστηκε και πολύ ευδιάθετος κατά την διάρκεια της κουβέντας μας και χαρακτηριστικός θα μου μείνει ο ξαφνικός τρόπος που τελείωσε!
Πριν ξεκινήσουμε Ian, θα ήθελα να σου πω ότι είναι τιμή για μένα να σε έχω στο τηλέφωνο και την ευκαιρία να πούμε μερικά πράγματα για τους ANTHRAX.
Σ’ ευχαριστώ πολύ Γιώργο για τα καλά σου λόγια.
Ας ξεκινήσουμε μερικά χρόνια πριν. 24 Ιουνίου του 2010, έρχεστε στην Ελλάδα με το Big 4. Πολλοί είπαν μετά από αυτό το Live ότι καταφέρατε να «νικήσετε» με ευκολία τους MEGADETH και τους SLAYER, δίνoντας ένα εκπληκτικό show. Νομίζω ότι με αυτή σας την εμφάνιση, ουσιαστικά επανασυστήθηκε η μπάντα στο Ελληνικό κοινό και δημιούργησε μια νέα γενιά οπαδών.
Είναι πολύ σπουδαίο να ακούω κάτι τέτοιο. Εκείνη την ημέρα στο Sonisphere, όλα πήγαν απλά τέλεια. Ο κόσμος ήταν τέλειος, ακόμα θυμάμαι τις αντιδράσεις του και εμείς πιστεύω ότι κάναμε πολύ καλά την δουλειά μας.
Ένα χρόνο μετά είχαμε την κυκλοφορία του τελευταίου σας άλμπουμ “Worship Music”. Ο Τύπος αναφέρθηκε σε αυτό σαν το καλύτερο σας άλμπουμ, από την εποχή του “Persistence of Time”. Συμφωνείς με αυτό;
Ναι και όχι. Κοίτα όλα αυτά είναι απλά απόψεις. Εμείς κάνουμε αυτό που μπορούμε καλύτερα με κάθε άλμπουμ που έχουμε κυκλοφορήσει, γράφοντας τα καλύτερα τραγούδια που μπορούμε. Το ότι ακόμα περιοδεύουμε για αυτό το άλμπουμ εδώ και δύο χρόνια μαρτυρά μάλλον και την αξία του. Ήταν ο κατάλληλος δίσκος την κατάλληλη στιγμή. Έγινε καλή δουλειά στην παραγωγή του δίσκου αλλά και η εταιρία το προώθησε αρκετά. Επιπλέον, οι hardcore οπαδοί μας, έπαιξαν κι αυτοί το ρόλο τους και τους ευχαριστούμε γι’ αυτό. Έκαναν τα πάντα για να μαθευτεί ότι υπάρχει ένα νέο άλμπουμ εκεί έξω. Οι περιοδείες φυσικά βοήθησαν και αυτές πολύ, ειδικά όλη αυτή η κατάσταση με το Big 4 και ας μη γελιόμαστε, τους METALLICA θα πρέπει να ευχαριστούμε, μιας και μας δόθηκε η ευκαιρία να παίξουμε στο δικό τους κοινό.
Τώρα κυκλοφόρησε και ένα νέο EP από εσάς, με τον τίτλο “Anthems”, το οποίο είναι μια συλλογή από πολύ δυνατές διασκευές. Ποιά ήταν η ανάγκη στο να κάνετε κάτι τέτοιο; Είναι κάτι να γεμίσει το κενό μέχρι το νέο άλμπουμ η το να παίζει μια μπάντα διασκευές την ανανεώνει;
Κοίταξε είχαμε αυτά τα τραγούδια, εδώ και δυο χρόνια. Από το 2011 δουλεύαμε πάνω σε αυτές τις διασκευές. Απλά είναι παιγμένα, μόνο και μόνο επειδή έχει πολύ πλάκα να το κάνεις και είναι φοβερά διασκεδαστικό. Θα μπορούσες να πεις ότι όντως το να παίζεις κομμάτια άλλων μουσικών που αγαπάς σε ανανεώνει και σε χαλαρώνει.
Πρέπει να παραδεχτώ ότι είστε πολύ καλοί στις διασκευές, μιας και τα κάνετε σχεδόν δικά σας κομμάτια. Μου θυμίζει λίγο τους METALLICA, στον τομέα των διασκευών, που κάνουν ακριβώς το ίδιο.
Σ’ ευχαριστώ πολύ. Μου έχουν αναφέρει και άλλοι το ίδιο πράγμα και είναι κολακευτικό. Μάλλον μας βγαίνει τόσο καλά επειδή το κάνουμε εντελώς φυσικά και καθόλου επιτηδευμένα. Είμαι και εγώ οπαδός των διασκευών που έχουν κάνει οι METALLICA, ειδικά η διασκευή του “Stone Cold Crazy” των QUEEN, θα έλεγα ότι είναι η αγαπημένη μου.
Σκεφτήκατε να κάνετε κάποια εορταστική περιοδεία ξανά, για κάποιο από τα άλμπουμ σας; Του χρόνου θα είναι 30 χρόνια από το “Fistful of Metal” και έχετε κάνει ήδη κάτι τέτοιο με το “Among the Living”.
Δεν είχα καθόλου σχέδια για κάτι τέτοιο, μέχρι που πριν λίγες μέρες μου το ανέφεραν, μιας κι εγώ δεν το είχα πάρει χαμπάρι και πλέον το βρίσκω πολύ πιθανό να κάνουμε κάτι για αυτό. Δεν ξέρω ακόμα πως και τι θα είναι αυτό ακριβώς, αλλά σίγουρα θα κάνουμε κάτι.
Τα δέκα χρόνια μεταξύ του “Sound of White Noise” και του “We’ve Come for you all”, χαρακτηρίζονται σαν η «σκοτεινή» περίοδος της μπάντας. Συμφωνείς σε αυτό και ποιες είναι οι σχέσεις σας τώρα με τον John Bush;
Την αγαπώ αυτή την περίοδο. Δεν μετανιώνω ποτέ για τίποτα απ’ όσα έχουμε κάνει. Έχω καταπληκτικές αναμνήσεις από τότε και επαναλαμβάνω το πόσο αγαπώ αυτή την περίοδο, όπως αγαπώ και κάθε περίοδο των ANTHRAX. Με τον John Bush, ήμασταν και θα είμαστε φίλοι. Οι σχέσεις μας είναι πολύ καλές. Ο κόσμος επειδή αγαπά το συγκρότημα με τον Belladonna κυρίως, ίσως για αυτό να βλέπει με καχυποψία αυτή την περίοδο τον ANTHRAX. Αυτός είναι σίγουρα κι άλλος ένα λόγος που πήγε τόσο καλά το τελευταίο μας άλμπουμ.
Ο Rob Caggiano αποφάσισε να φύγει από την μπάντα. Σαν αντικαταστάτη για της live υποχρεώσεις σας, πήρατε τον Jonathan Donais από τους SHADOW FALL. Είστε ευχαριστημένοι μέχρι τώρα από την συνεργασία σας;
Απόλυτα ευχαριστημένοι. Τόσο πολύ, που τα πλάνα μας είναι πλέον μαζί με τον Jonathan. Μπορώ να σου πω σχεδόν με απόλυτη βεβαιότητα ότι είναι πλέον μόνιμο μέλος της μπάντας.
Πρόσεξα ότι στο setlist έχετε προσθέσει και ένα τραγούδι φόρο τιμής σε ένα μεγάλο μουσικό που έφυγε πριν λίγο καιρό. Κάτι αντίστοιχο με αυτό που κάνατε στο Sonisphere στην Αθήνα, παίζοντας το “Heaven and Hell”.
Ναι, κάνουμε ένα μικρό πέρασμα στο “Raining Blood”. O Jeff Hanneman ήταν μια τεράστια προσωπικότητα για το heavy metal. Λυπήθηκα πάρα πολύ για τον χαμό του. Τα τραγούδια και οι μελωδίες που έγραφε ήταν μοναδικές.
Πολλές φορές οι μεγάλες μπάντες παγιδεύονται και αναγκάζονται να παίζουν τα ίδια και τα ίδια τραγούδια. Πόσο κουραστικό αλήθεια είναι αυτό; Έχεις βρεθεί ποτέ στην κατάσταση να βαριέσαι να παίξεις κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι ξανά;
Φίλε, υπήρχαν στιγμές που έπιανα τον εαυτό μου να βαριέται να παίξει τα ίδια κομμάτια. Είναι λογικό βέβαια μιας και οι οπαδοί γουστάρουν να ακούσουν όλα αυτά τα κλασικά κομμάτια. Δεν μπορώ ας πούμε να φανταστώ ένα ANTHRAX show, χωρίς το “Caught in a Mosh”. Πολλές φορές αλλάζουμε το setlist, για να υπάρχει κάποια ανανέωση. Υπήρξαν ας πούμε φορές που δεν παίζαμε το “Indians” ή το “Antisocial”, γιατί τα είχαμε βαρεθεί. Τώρα ας πούμε έχουμε προσθέσει ξανά στο set, το “I am the Man”, το οποίο είναι πολύ διασκεδαστικό να το παίζεις ζωντανά. Πολλές φορές κοιτάμε και τι έχουμε παίξει τις προηγούμενες φορές σε κάθε χώρα που πάμε, ώστε να μην παίζουμε συνεχώς τα ίδια. Μίλαγα θυμάμαι με τον Gene Simmons και του έλεγα πόσο θα λάτρευα να ακούσω κάποια από τα παράξενα τραγούδια που υπάρχουν στο “Dressed to Kill” και μου απάντησε: “Ian, αν το κάνουμε αυτό εσύ κι άλλα δυο άτομα θα τα ξέρετε μέσα στο στάδιο”. Είναι λογικό λοιπόν, μιας και ο κόσμος είναι αυτός που θέλει να ακούει κατά κύριο λόγο τις επιτυχίες μίας μπάντας.
Ξέρω ότι μεταξύ των οπαδών, υπάρχουν πάντα και αυτοί που έχουν κάποιες χαζές επιθυμίες. Είχα διαβάσει σε μία συνέντευξη που έδωσες ότι συχνά σου ζητάνε να χαϊδέψουν το μούσι σου. Ισχύει κάτι τέτοιο;
Ναι και είναι φοβερά σπαστικό φίλε! Δεν το κατάλαβα ποτέ τι διαολεμένη ευχαρίστηση βρίσκουν σε κάτι τέτοιο. Είναι ο χειρότερος τρόπος που μπορεί κάποιος να με προσεγγίσει και συνήθως απλά απαντώ με ένα ξερό όχι και φεύγω μακριά. Πραγματικά δεν θέλω κανείς να βάζει τα βρωμόχερά του πάνω στο μούσι μου. Ακόμα και αν είναι κορίτσι! (γέλια)
Κατά την άποψή μου, οι ANTHRAX ήταν η πρώτη μπάντα που έσπασε τα αυστηρά δεσμά του heavy metal και αργότερα μπορέσαμε να μιλάμε για νέα είδη μουσικής, όπως το rap metal και τώρα πλέον στην εποχή μας για το nu metal. Συμφωνείς;
Διαφωνώ. Νομίζω ότι κάναμε κάτι όντως πολύ ριζοσπαστικό για την εποχή τότε, αλλά η μόνη μπάντα που μπορώ να ονομάσω κα να της δώσω όλα τα credits, γι’ αυτά που μου ανέφερες είναι χωρίς δεύτερη σκέψη οι RAGE AGAINST THE MACHINE.
Τι συμβουλή θα έδινες στα νέα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν σοβαρά με την μουσική;
Να μην ασχοληθούν σοβαρά! Και για να μην παρεξηγηθώ, θέλω να τονίσω το γεγονός ότι πλέον ελάχιστα γνωρίζω για την μουσική βιομηχανία των ημερών μας. Άρα, για το μόνο που μπορώ να απαντήσω είναι καθαρά για την μουσική και μόνο και συνιστώ στα νέα παιδιά να μην καταστρώσουν κάποιο σχέδιο επιτυχίας, παρά να συνεχίσουν μια ζωή να παίζουν την μουσική που τους κάνει χαρούμενους, χωρίς να παίρνουν τα πράγματα πολύ σοβαρά. Να μην ακούν κανένα, αλλά να κάνουν και να παίζουν αυτό που κάνει αυτούς πρώτα χαρούμενους. Αυτός είναι και ο μόνος λόγος που συνεχίζω να κάνω αυτό που κάνω τόσα χρόνια, απλά γιατί κατά κύριο λόγο με κάνει χαρούμενο.
Το να βλέπεις τους ANTHRAX σε ένα κλειστό χώρο είναι εντελώς διαφορετικό από το να τους βλέπεις στα μεγάλα φεστιβάλ που τους έχουμε συνηθίσει τον τελευταίο καιρό; Ποιο από τα δύο πιστεύεις ότι είναι καλύτερο;
Και τα δύο είναι εξίσου διασκεδαστικά για εμένα. Εμείς βγαίνουμε πάνω στην σκηνή και είτε είναι 500, είτε είναι 5.000, είτε είναι 50.000, κάνουμε ότι μπορούμε για να βλέπουμε τον κόσμο από κάτω να χοροπηδάει και να διασκεδάζει. Σίγουρα το να παίζεις σε ένα μικρό κλαμπ, δημιουργεί ένα θερμό κλίμα και όλοι είναι εκεί για εσένα, οπότε η ατμόσφαιρα και οι αντιδράσεις του κοινού είναι διαφορετικές. Να σε διακόψω ένα λεπτό, γιατί με φωνάζει η γυναίκα μου… ( μετά από ένα λεπτό )… Συγνώμη αλλά έχει συμβεί ένα μπέρδεμα στην γειτονιά με τον σκύλο μου, θα πρέπει να διακόψουμε την κουβέντα μας. Αν θέλεις σε ξαναπαίρνω μία από τις επόμενες ημέρες.
Δεν πειράζει Ian, να είσαι καλά! Νομίζω ότι είμαστε καλυμμένοι!
Γιώργος Καραγιάννης
Line-up:
Scott Ian – ρυθμική κιθάρα
Charlie Benante – ντραμς
Frank Bello – μπάσο
Joey Belladonna – φωνητικά
Jonathan Donais – κιθάρες (στις περιοδείες μόνο)
Δισκογραφία:
Fistful of Metal (1984)
Spreading the Disease (1985)
Among the Living (1987)
State of Euphoria (1988)
Persistence of Time (1990)
Sound of White Noise (1993)
Stomp 442 (1995)
Volume 8: The Threat Is Real (1998)
We’ve Come for You All (2003)
Worship Music (2011)
