ANNIHILATOR – “Feast” (UDR)

0
94

Τρέφω απεριόριστο σεβασμό για τον Jeff Waters. Θεωρώ ότι θα μπορούσε να είναι σε πολύ μεγαλύτερο επίπεδο δημοτικότητας απ’ ότι τώρα, αν διάλεγε διαφορετικό δρόμο στην καριέρα του, αλλά του βγάζω το καπέλο επειδή –εκτός από τις αδιαμφισβήτητες τεχνικές ικανότητές του- ανακάλυψε ένα από τα σπουδαιότερα ταλέντα των τελευταίων ετών, τον Dave Padden στην κιθάρα και τα φωνητικά, τον οποίο κι έχει διατηρήσει στη μπάντα του σχεδόν δέκα χρόνια και δεν θυμάμαι μακροβιότερο μέλος στους ANNIHILATOR.

Στο προκείμενο όμως, το “Feast”, συνεχίζει την παράδοση των απλά καλών δίσκων των ANNIHILATOR, παρά το μεγάλο τους ταλέντο. Όπως και το “Annihilator” του 2010, το “Feast” είναι ένας χειμαρρώδης thrash δίσκος, τον οποίο όμως ουδείς θα θυμάται σε μερικούς μήνες και αν το κάνει, ο λόγος θα είναι η –για μία ακόμη φορά- απίστευτη κιθαριστική δουλειά. Η έμπνευση του Jeff Waters, έχω την εντύπωση ότι στέρευσε εντυπωσιακά μετά το εκπληκτικό “King of the kill” κι ενώ αν πάρει κανείς τα τραγούδια του την τελευταία δεκαετία αποσπασματικά, θα τα βρει σούπερ, το σύνολο χωλαίνει. Η επανάληψη των συνθέσεων του Waters, είναι κάτι το οποίο δεν έχει μπορέσει να ξεπεράσει εδώ και χρόνια. Αν εξαιρέσει κανείς το “Deadlock” που ανοίγει το δίσκο και θαρρείς ότι ακούς το “No remorse” των METALLICA, από εκεί και πέρα, σχεδόν σε όλα τα τραγούδια έχεις την αίσθηση ότι τα έχεις ξανακούσει από τους ANNIHILATOR και πάλι. Είτε μιλάμε για τη μπαλάντα “Perfect angel eyes” που είναι μισό “Phoenix rising” και μισό “In the blood” είτε για οποιοδήποτε άλλο τραγούδι. Αναμφισβήτητα, υπάρχουν πολύ καλά τραγούδια, όπως το “Smear campaign” ή το “Demon code”, από την άλλη, δεν ψάρωσα σε καμία περίπτωση με τις funk πινελιές του “No surrender”.

Διάβασα κάπου μία δήλωση του Jeff Waters, για το γεγονός ότι προσφέρει μαζί με το “Feast” ένα δεύτερο CD, με πολύ καλές επανεκτελέσεις με το τρέχον line-up του γκρουπ, 15 παλιών τραγουδιών των ANNIHILATOR, ότι η πλειοψηφία των οπαδών του γκρουπ πλέον, είναι 18-25 ετών και δεν έχουν προλάβει τα πρώτα άλμπουμ τους, τα οποία ίσως είναι και δύσκολο να βρεθούν πλέον. Μάλλον όμως, ο Waters, προσπαθώντας να ικανοποιήσει τους νεαρότερους οπαδούς του, προσφέρει ξαναζεσταμένο φαγητό τους παλιούς και αυτός είναι ο λόγος που αν θέλω να ακούσω ANNIHILATOR, εδώ και χρόνια πηγαίνω στους τέσσερις πρώτους δίσκους τους. Από την άλλη, έχω μιλήσει με αρκετούς νεαρότερους οπαδούς, που λατρεύουν τις τελευταίες δουλειές του Waters και της παρέας του κι αυτό έχει να κάνει με το πόσο έχει εντρυφήσει ο καθένας στον κατάλογο κάθε σχήματος. Άλλωστε, μην ξεχνάμε, ο βαθμός και η παρουσίαση είναι πράγματα υποκειμενικά. Τη μουσική την ερμηνεύει ο καθένας με τον δικό του, προσωπικό, τρόπο κι εκεί κρύβεται η μαγεία της.

6 / 10

Σάκης Φράγκος

 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here