"/>
Συνθετικά, υπάρχουν τόσα πετυχημένα τραγούδια, όσες κι οι απογοητεύσεις. Από την αρχή αγάπησα τα πιο γρήγορα τραγούδια του άλμπουμ, με το “Second to none” να είναι πολύ κοντά στο ύφος του ομώνυμου και να σε τραβά από τα μαλλιά με την ταχύτητα και την έξυπνη αλλαγή στο μέτρημα. Το συγκεκριμένο, είχε μείνει έξω από το “Set the world on fire”, αφού ήταν πιο γρήγορο και δεν ταίριαζε, ενώ κι ο ίδιος ο κιθαρίστας δεν το ένοιωθε ολοκληρωμένο νωρίτερα. Ακόμα και σήμερα από τα αγαπημένα μου τραγούδια των ANNIHILATOR με το κόψιμο, το σκάσιμο μετά και το φοβερό
“You’ll fight, but I’ll win,
‘cause I’m second to…. None”
Το σόλο του το λατρεύω, αν και απλό, ενώ ο συνδυασμός της καθαρής παραγωγής τα γρήγορα τύμπανα, φανερώνει όλες τις ατού των ANNIHILATOR.
Το “21”, που είναι εμφανώς γραμμένο για το black-jack, έχει απλοϊκούς στίχους, όμως όπως το “Knight jumps Queen” έκανε παραλληλισμό με το σκάκι, έτσι κι αυτό είχε την σχέση του με τα χαρτιά. Ο άλλος δυναμίτης ήταν το “Fiasco” που – όπως και οι αγαπημένοι του SLAYER – έχει ένα πιο punk παίξιμο σε μέρη του, σε κερδίζει με την ταχύτητά του. Επίσης η εισαγωγή του είναι σήμα κατατεθέν του πρώιμου ήχου των Καναδών που τόσο αγαπήσαμε και η μπασογραμή είναι όλα τα λεφτά. Τόσο θυμωμένος, ο Waters σαν να φτύνει τους στίχους σε κάποιον που τον ζηλεύει.
Δυστυχώς όμως, ο αντίποδας, έχει αρκετές αποτυχίες. Ας αρχίσουμε με το “Annihilator”, ένα τραγούδι που φέρει το όνομα του συγκροτήματος, και είναι μια τεράστια απογοήτευση. Αρμόζει να είναι πιο αντιπροσωπευτικό του ήχου του και παραμένει από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις τους. Η αγάπη για τους AC/DC είναι εμφανέστατη στο “Bad child” ενώ οι λατρεμένοι του VAN HALEN βγαίνουν πιο έντονα στο “Speed”. Και στις δυο περιπτώσεις, δεν έχουμε κάτι σπουδαίο – αν και το “Speed” μου αρέσει αρκετά, αφού είχα αγαπήσει τις hard rock επηρροές του Waters στο “STWOF”. Για το “Hell is war” παραμένω διχασμένος ακόμα και σήμερα, όπως την πρώτη φορά που το άκουσα. Ξεκινά σαν ένα “Sounds good to me”, περνά σε ένα σκοτεινό και δύσκολο ριφ και μεταμορφώνεται σε ένα πιο ευθύ, σκληρό κομμάτι, που όμως δεν φτάνει σε κλιμάκωση και κλείνει όσο αδύναμα, όσο ξεκινά. Το μεσαίο μέρος, με το σόλο, σίγουρα είναι γαμάτο όμως.
Δυο μπαλάντες γράφτηκαν για το άλμπουμ, η μια είναι το “In the blood”, που ήταν μια αποτυχημένη προσπάθεια του Waters να γράψει άλλο ένα “Phoenix rising”, μαζί με τον John Bates και η άλλη το “Only be lonely” που μπήκε μόνο σαν bonus track σε κάποιες εκδόσεις και είναι πιο ακουστική, μελιστάλακτη και … εξίσου αδύναμη σύνθεση. Μπορεί ηχητικά να ήταν αρκετά ψηφιακό και υπερβολικά καθαρό, κάτι που το 1994 ακουγόταν καλό, με έναν προϋπολογισμό που δεν συγκρινόταν με τον προκάτοχό του βέβαια, όμως δεν έχει διατηρήσει την φρεσκάδα του και μια νέα μίξη, ίσως να το αναβάθμιζε.
Δεν μπορώ να μην αναφερθώ σε κάτι, που απειροελάχιστα έχει συζητηθεί. Το 1999, ένα σχετικά άγνωστο συγκρότημα από την Γερμανία, οι THUNDERHEAD, κυκλοφόρησαν το έκτο τους άλμπουμ, με μια δισκογραφική ιστορία, που συμπλήρωνε μια δεκαετία. Το “Ugly side”, περιείχε ένα τραγούδι που το έλεγαν “Blood” και έχει ξεπατικώσει το “In the blood” σε βαθμό… κακουργήματος. Το απίστευτο είναι πως βγήκε από την SPV, και για χρόνια κανείς δεν το είχε ανακαλύψει, όταν όμως κάναμε μια συνέντευξη με τον Jeff Waters, την περίοδο του “All for you”, το 2004, ήταν απίστευτα θυμωμένος με τους Γερμανούς. Για την ιστορία, οι ANNIHILATOR έβγαλαν τα “Carnival diablos” και “Waking the fury” από την SPV το 2001-2002.
Did you know that:
- Μετά τις ηχογραφήσεις του άλμπουμ, ο Καναδός συνειδητοποίησε πως το τραγούδι και το άλμπουμ, έπρεπε να λέγεται “Queen of the kill” αφού οι στίχοι του, αναφέρονται στα λιοντάρια και ο θυρευτής του είδους, είναι το θυληκό και όχι το αρσενικό.
- Στην Αμερική το άλμπουμ βγήκε πολύ αργότερα, λόγω της μειωμένης ζήτησης για heavy metal εκείνη την περίοδο, όμως η αλήθεια είναι πως οι ANNIHILATOR ούτε που αναζήτησαν δισκογραφική στέγη στην βόρεια Αμερική, κάτι που μετάνιωσαν αργότερα.
- Σε Ευρώπη και Ιαπωνία, το άλμπουμ τα πήγε αρκετά καλά, με αποτέλεσμα να περιοδεύσουν αρκετά εκεί. Στα τύμπανα ήταν βέβαια ο Randy Black, στην δεύτερη κιθάρα, ο Dave Scott Davis που έμεινε για αρκετά χρόνια στο πλευρό του JW και στο μπάσο ο άγνωστος Cam Dixon.
Γιώργος “Second to none” Κουκουλάκης
