"/>
Άλμπουμ #9 για τους DREAM THEATER, οι οποίοι ήθελαν να κάνουν μία δραστική αλλαγή και να φύγουν από την Atlantic από την οποία ήταν απολύτως δυσαρεστημένοι. Και το έκαναν, όντως, πηγαίνοντας στη Roadrunner, την πάλαι ποτέ κραταιά, ανεξάρτητη εταιρία, βγάζοντας έναν πιο full-on metal δίσκο, στα χνάρια τους “Train of thought”. Αυτό που δεν υπολόγισαν, βέβαια, είναι ότι μία εβδομάδα μετά την υπογραφή του συμβολαίου, η Atlantic εξαγόρασε τη Roadrunner, οπότε επέστρεψαν στην αγκαλιά της… Πάντως, το συγκρότημα ομολογούσε ότι η εταιρία τους, έκανε όλα όσα είχαν συμφωνήσει, οπότε κανένα πρόβλημα!
Ο τίτλος πάρθηκε από τον στίχο του “Dark eternal night” που έλεγε “He has risen up, out of the blackness, chaos” κι έψαχναν να βρουν μία αντίθετη λέξη από το “chaos”, επιλέγοντας το “Systematic”. Γενικότερα, θεωρώ ότι πρόκειται για σαφώς ανώτερο δίσκο από το “Octavarium”, πιο compact, πιο heavy, με πολλά μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια και πάρα πολύ τεχνικό. Δεν χρειάζεται να πούμε πολλά παραπάνω, αφού βάζοντας τα τραγούδια σε σειρά κατάταξης, θα τα αναλύσουμε ένα-ένα:
The “Systematic chaos” countdown:
- “Prophets of war” (6:00)
Working title: “Carpet babies”
Το ότι οι DREAM THEATER είναι το αγαπημένο μου συγκρότημα όλων των εποχών, δεν σημαίνει ότι συμφωνώ με όλες τις κινήσεις που έχουν κάνει… Ένα από τα πράγματα που δεν μου αρέσουν είναι οι τόσο ευθείες αναφορές σε γκρουπ που τους έχουν επηρεάσει κατά τον έναν ή τον άλλο τρόπο και το “Prophets of war” είναι για δεύτερο συνεχόμενο δίσκο, ένα «δάνειο» από τους MUSE (να θυμίσουμε το “Never enough” από το “Octavarium”). Ναι, είναι ένα ωραίο τραγούδι, μπορώ να πω και πολύ ωραίο, αλλά τόσο MUSE που χάνει την ταυτότητά του. Στο μέσο του τραγουδιού, έχει μία ακόμη «φωνητική συμμετοχή» του Mike Portnoy, ο οποίος εκείνα τα χρόνια, έδειχνε ερωτευμένος με το μικρόφωνο και συχνά-πυκνά συμμετείχε, είτε «γκαρίζοντας», είτε απαγγέλοντας, είτε «ραπάροντας», εκτός από τα δεύτερα φωνητικά που έκανε πάντα. Να πούμε ότι τα chant ή gang vocals, ηχογραφήθηκαν από οπαδούς του συγκροτήματος, ύστερα από σχετικό διαδικτυακό κάλεσμα.
7. “Repentance” (10:43)
Working title: “Fisheye”
Στους κύκλους των οπαδών των DREAM THEATER, ήταν γνωστό από παλιά το πρόβλημα αλκοολισμού του Mike Portnoy, κάτι που είχε αφήσει να φανεί και από τους στίχους του “Mirror” από την περίοδο του “Awake” ακόμα. Στο τέλος των 90s, το πρόβλημα είχε γιγαντωθεί, μέχρι που αποφάσισε ο σπουδαίος αυτός ντράμερ να το λύσει, πηγαίνοντας σε συνεδρίες των Ανώνυμων Αλκοολικών. Ως μέρος της λύσης του προβλήματος, ήταν και η επονομαζόμενη “Twelve-step Suite”, που ξεκίνησε από το “The glass prison” του “Six degrees of inner turbulence” (2002) και τερματίστηκε με το “The shattered fortress” του “Black clouds & silver linings” (2009). Τα τραγούδια αυτά χωρίζονταν σε μέρη, σε σουίτες, που καθεμία ξεκινούσε με το πρόθεμα “Re”. Δηλαδή στο “The glass prison”, υπήρχαν οι σουίτες με τους υπότιτλους “Reflection”, “Restoration”, “Revelation”, κοκ. Το “Repentance” έχει τα μέρη “Regret” και “Restitution”. Ως τραγούδι, θα μπορούσαν να το είχαν γράψει οι OPETH, εύκολα, το χαρακτηριστικό του είναι ότι στο μεσαίο κομμάτι, ο Mike Portnoy, κάλεσε μερικούς φίλους του, να μοιραστούν πράγματα για τα οποία μετάνιωσαν που έκαναν και να συμφιλιωθούν με ανθρώπους ή καταστάσεις. Έτσι, στο δίσκο υπάρχουν απαγγελίες από τους Corey Taylor, Steve Vai, Chris Jericho, David Ellefson, Steve Hogarth, Joe Satriani, Mikael Akerfeldt, Steven Wilson, Neal Morse, Daniel Gildenlow και Jon Anderson. Μάλιστα, ο Portnoy, μοιράστηκε στο Facebook πριν αρκετά χρόνια, ένα video με τις ηχογραφήσεις αυτών των καλλιτεχνών, που μπορείτε να δείτε εδώ.
Δέχομαι ότι αυτό είναι ένα μέρος της θεραπείας του αγαπημένου μου Mike Portnoy, όμως νομίζω ότι και ο ίδιος κατάλαβε κάποια στιγμή το ψυχαναγκαστικό του πράγματος, ότι έπρεπε δηλαδή να γράψει ένα τραγούδι σχετικό με τον αλκοολισμό του και μετά από τόσα χρόνια και τόσους δίσκους, μάλλον τον ρούφηξε η δίνη αυτής της «ανάγκης». Ωραίο τραγούδι, αλλά τραβάει πάρα πολύ και χάνει το ενδιαφέρον του για εμάς τους υπόλοιπους από ένα σημείο και μετά…
6. “The ministry of lost souls” (14:57)
Working title: “Schindler’s lisp”
Με διάρκεια οριακά κάτω από 15 λεπτά, ΔΕΝ είναι το μικρότερο σε διάρκεια τραγούδι του δίσκου, κάτι που ελάχιστες μπάντες θα μπορούσαν να έχουν καταφέρει!!! Από εδώ και πέρα αρχίζουν μεγάλες δυσκολίες στην κατάταξη, αφού οι διαφορές είναι απειροελάχιστες στα προσωπικά μου γούστα. Το συγκεκριμένο τραγούδι, ξεχωρίζει για τις γλυκιές του μελωδίες, ιδιαίτερα το ρεφρέν που λέει “Remember me, I have you life, you would not take it”, είναι μαγικό, λαμβάνοντας υπόψη ότι μιλά για την ιστορία ενός ανθρώπου που προσπάθησε να σώσει μία κοπέλα από πνιγμό και πέθανε ο ίδιος… Από τη μέση και μετά, το instrumental σημείο είναι εξαιρετικό, με μουσικές ακροβασίες από αυτές που όσοι γουστάρουμε DREAM THEATER περιμένουμε αν είναι δυνατόν σε κάθε τραγούδι!!! Όσο για τις μελωδίες που παίζει ο John Petrucci, αφήστε το καλύτερα. Μάλλον ξέρουν καλύτερα όσοι λένε ότι είναι απλά πολύ τεχνικός. ΧΑ!
5. “Constant motion” (6:55)
Working title”: “Korma chameleon”
Το πρώτο video clip από τον δίσκο, που μας είχε βάλει στο κλίμα, ότι επρόκειτο για μία πολύ heavy προσπάθεια, σε γενικές γραμμές. Προσωπικά, το θυμάμαι με πολύ μεγάλη συγκίνηση, διότι είναι το πρώτο τραγούδι των DREAM THEATER που είχαμε βάλει στις CD συλλογές που κυκλοφορούσαμε μαζί με το έντυπο Rock Hard, όταν είχε ακόμα νόημα να βάζεις CD σε περιοδικό… Τέλος πάντων, μία από τις στιγμές που θυμάμαι έντονα σε σχέση με το αγαπημένο μου σχήμα (μαζί βέβαια, με την συλλογή των DREAM THEATER projects που είχα επιμεληθεί στο πάλαι ποτέ –επίσης έντυπο- Metal Invader).
Στα μουσικά, είναι προφανής η επιρροή από METALLICA, όχι όμως εξώφθαλμη. Ωραίες μελωδίες, ο Portnoy να φωνάζει και πάλι στα κουπλέ κι επιτέλους, όπως είπα και στο ξεκίνημα video clip από το σχήμα, που είχε να βγάλει από το “Hollow years” του “Falling into infinity”, δηλαδή δέκα ολόκληρα χρόνια πριν!!! Στιχουργικά μιλά για το OCD του Mike Portnoy, δηλαδή την Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή του.
4. “Forsaken” (5:35)
Working title: “Jet lag”
Την εποχή πριν φύγει ο Portnoy από το γκρουπ, είχαμε συνηθίσει το δεύτερο τραγούδι κάθε δίσκου να είναι το λεγόμενο «εμπορικό». Αυτό δηλαδή που είχε μικρότερη διάρκεια (5:35 για τους DREAM THEATER είναι λίγο μεγαλύτερο από το “You suffer” των NAPALM DEATH αναλογικά), δεν ήταν ιδιαίτερα τεχνικό, είχε μελωδίες και πιθανώς να μπορούσε να παίξει στο ραδιόφωνο και να κάνει μια κάποια επιτυχία. Βέβαια, κανένα εκ των “You not me”, “The answer lies within” δεν έκανε καμία επιτυχία, ούτε και το “Forsaken”. Κανείς δεν ενδιαφερόταν να ακούσει τους DREAM THEATER να γράφουν πεντάλεπτα, «εύπεπτα» τραγούδια. Οι οπαδοί τους επειδή τους έχουν συνηθίσει αλλιώς και οι υπόλοιποι, επειδή τους είχαν ταυτίσει με την τεχνική και το metal. Έκτοτε, ίσως με την εξαίρεση του “Paralyzed”, το σταμάτησαν αυτό. Το “Forsaken” όμως ήταν ΜΑΚΡΑΝ η καλύτερή τους προσπάθεια να γράψουν ένα hit που θα μπορούσαν να το παίξουν τα ραδιόφωνα, με ρεφρενάρα, δίχως να κάνουν ιδιαίτερες εκπτώσεις, με animated video clip. Είχε όλα τα εχέγγυα, αλλά όπως είπαμε, δεν… Κάνοντας πολλές κουβέντες με το σχήμα γι’ αυτό, κατάλαβαν ότι η επιτυχία του “Pull me under” ήρθε μ’ ένα τραγούδι που ήταν ακριβώς ο εαυτός τους, αυτό που πρεσβεύουν οι DREAM THEATER και γι’ αυτό σταμάτησαν να προσπαθούν να κάνουν κάτι που δεν είναι γι’ αυτό και στο μέλλον, τα video clip τους, τα «εμπορικά» τους τραγούδια, ήταν 100% THEATER, όπως το “A rite of passage”, το “On the backs of angels”, το “The enemy inside” κτλ.
3. “In the presence of enemies – Part I” (9:00)
Working title: “The pumpkin king”
Όπως εύκολα καταλαβαίνει κανείς από το “Part I”, αρχικά επρόκειτο για ένα τραγούδι διάρκειας 25 λεπτών. Ένα τραγούδι από αυτά που λέμε ότι περικλείουν όλα όσα πρεσβεύουν οι DREAM THEATER. «Ένα απ’ όλα» δηλαδή. Θα ήταν ιδανικό για opener, αλλά είναι και μεγάλο ρίσκο, ακόμα και με τόσο αφοσιωμένο fan base να ξεκινήσεις το δίσκο σου μ’ ένα τέτοιο τραγούδι. Από την άλλη, στο “Octavarium”, είχαν κλείσει το άλμπουμ με το ομώνυμο τραγούδι που διαρκούσε 24 λεπτά, οπότε θα επαναλαμβάνονταν. Αποφάσισαν λοιπόν, να το χωρίσουν σε δύο μέρη, με το πρώτο να ανοίγει το “Systematic chaos” και το δεύτερο να το κλείνει. Ένα μοτίβο που και αυτό είχαν επαναλάβει πλείστες όσες φορές, αλλά τι διαφορετικό να κάνει κάποιος με τόσες νότες και τόση έμπνευση;
ΙΔΑΝΙΚΟ ξεκίνημα στον δίσκο, θυμάμαι μου ήρθε αμέσως μόλις είχα μετακομίσει και ήταν το πρώτο CD που έβαλα να παίξει στο δωμάτιό μου, καλώντας έτερο σεσημασμένο DREAM THEATERάκια φίλο, να το ακούσουμε μαζί, γιατί από τις πρώτες νότες είχα συγκλονιστεί. Τι ωραίο τραγούδι, πόσο DREAM THEATER γαμώτο;
2. “In the presence of enemies – Part II” (16:38)
Working title: ο ίδιος με από πάνω, μωρέ, πάτε καλά;
Θα μου πεις, γιατί ρε μεγάλε πιο ψηλά το δεύτερο μέρος από το πρώτο; Η απάντηση είναι απλή. Διότι η σύνθεση χτίζεται ΥΠΟΔΕΙΓΜΑΤΙΚΑ και τα τραγούδια που κλείνουν τους δίσκους των DREAM THEATER, από το “Space-dye vest”, το “Learning to live”, το “Finally free”, το “Trial of tears”, το “In the name of God” και η λίστα συνεχίζεται με όσα άλλα θέλετε, τα ΛΑΤΡΕΥΩ! Τόσο απλά. Τι θέλετε; Ερμηνεία του LaBrie που τόσα έχει ακούσει; Μελωδίες του Petrucci; Τεχνική και φαντασία; Πάρα πολύ υποτιμημένο τραγούδι από τους οπαδούς, που περνάει πολλές φορές κάτω από τα ραντάρ, αλλά είναι φανταστικό και αξίζει να είναι πιο ψηλά στο συνολικό ranking της δισκογραφίας.
1.“The dark eternal night” (8:51)
Working title: “N.A.D.S.” (“North American Dream Squad”)
Αλήθεια, που πήγε το performance video αυτού του κομματιού από το YouTube; Άσχετο, αλλά ήταν πολύ εντυπωσιακό. Βαρύ και ασήκωτο riff στην εφτάχορδη από τον Petrucci που δίνει στον Portnoy την ευκαιρία να κάνει τα εφετζίδικα ακραία φωνητικά του, αλλά με ρεφρέν που σπάζει κόκαλα, τον Rudess να προσθέτει μία από τις πιο ευφάνταστες μελωδίες του από το 3:35 και μετά, δημιουργώντας την τέλεια αντίθεση, με ιδανικό σόλο στο continuum (αυτήν την «σανίδα» που λειτουργεί ως keyboard), και φυσικά το ΑΠΟΛΥΤΟ breakdown στο τελείωμα που το κάνει το πιο heavy τραγούδι που έχουν γράψει σε ολόκληρη την καριέρα τους.
Θεωρώ ότι το “The dark eternal night” είναι η επιτομή του πώς μπορεί κάποιος να γράψει ένα ΑΚΡΑΙΑ τεχνικό τραγούδι, που παράλληλα να είναι και τόσο βαρύ σε ήχο και να μπορείς να το σιγοτραγουδήσεις!!!
Για την ιστορία, το working title, δουλεύτηκε και στις μπλούζες της περιοδείας που ακολούθησε, της “Chaos in motion” και είχε τα μέλη των DREAM THEATER σε μορφή cartoon και το motto “North American Dream Squad”.
Σάκης Φράγκος
