Λονδίνο, πρώτη τριακονταετία του 19ου αιώνα, στον προθάλαμο της Βικτωριανής Εποχής. Η μητρόπολη μιας αυτοκρατορίας όπου «ο ήλιος δεν έδυε ποτέ», ένα αστικό κέντρο που κατοικείτο από κάθε λογής κοινωνικές τάξεις κι ετοιμαζόταν να γνωρίσει τη μεγαλύτερη ως τότε ακμή του. Κοινωνικές τάξεις οι οποίες μπορεί να χώριζαν τους κατοίκους του, «εξαφανίζονταν» όμως διά μαγείας, σαν ερχόταν ο «τάταρης» (η άλλη ονομασία του ταχυδρόμου αλλά και του θανάτου, κάποτε, στην ελληνική επαρχία) και τους χτυπούσε την πόρτα.
Τι γινόταν τότε; Επειδή, όσο κι αν ακούγεται περίεργο, για εκατοντάδες χρόνια δεν υπήρχαν νεκροταφεία στο Λονδίνο, ή θα αναπαυόσουν στο δικό σου κτήμα, εάν και εφόσον ήσουν ένας επιφανής πολίτης, ή θα έβρισκες την αιώνια ανάπαυση (μπρρρ… ανατρίχιασα με όσα γράφω) στον υπαίθριο χώρο της ενορίας σου. Συνήθεια που συνεχίστηκε, μέχρι να γίνει το Λονδίνο μια πόλη – συνώνυμο του “doom”…
Η οικονομική άνθηση και οι ευκαιρίες που η πρωτεύουσα έδωσε, έφεραν τον υπερδιπλασιασμό του λονδρέζικου πληθυσμού και ο υπερδιπλασιασμός, μια… ταφική ασφυξία. Οι νεκροί θάβονταν κυριολεκτικά όπου να’ναι και τάφοι ανοίγονταν επιτόπου, σε κάθε ανεκμετάλλευτο οικόπεδο. Αποτέλεσμα; Οι αρουραίοι έβγαιναν από τους υπονόμους για τσιμπούσι μέσω των ποταμών Tyburn, Fleet, Effra και Westbourne, τα υπολείμματα των πτωμάτων μόλυναν το πόσιμο νερό προκαλώντας επιδημίες, οι ασθένειες έφερναν νέους θανάτους και πάμε πάλι από την αρχή…
Την «υπέροχη» εκείνη καθημερινότητα, ήρθε να «χαλάσει» η ίδρυση μιας ιδιότυπης «νεκροπόλεως», δηλαδή επτά προαστιακών νεκροταφείων, στα πρότυπα του Παρισινού Père Lachaise. Πρώτο άνοιξε τις πύλες του το Kensal Green, το 1833. Ακολούθησαν κατά σειρά τα West Norwood (το πρώτο νεκροταφείο παγκοσμίως με γοτθική αρχιτεκτονική), Highgate, Abney Park, Brompton, Nunhead και τέλος το Tower Hamlets. “The Magnificent Seven”, όπως τα ονόμασε το 1981 ο ιστορικός Hugh Meller, εμπνεόμενος από την ομώνυμη ταινία γουέστερν του 1960 και τα οποία, έκτοτε, αποτελούν μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς της πόλης.
Τούτος ο πρόλογος δεν έγινε τυχαία. Τα επτά αυτά κοιμητήρια, αποτελούν την έμπνευση για την καινούργια δισκογραφική απόπειρα των GREEN LUNG. Μιας μπάντας με συνεχή ανοδική πορεία, καλλιτεχνικά και εμπορικά, που δρέπει τους καρπούς των συνθετικών της αρετών και της άκρως επαγγελματικής της στάσης και συμπεριφοράς. Μιας μπάντας παράδειγμα προς μίμηση, για το πώς οφείλει κάποιος να αξιοποιεί τη μαγεία με την οποία τον έχει «πασπαλίσει» η καλή νεράιδα της μουσικής (αλλιώς, ταλέντο) και τα εφόδια τα οποία του δίνει ο σύγχρονος, πεζός, ρεαλιστικός κόσμος (αλλιώς, marketing/δημόσια εικόνα).
“The funeral bell is tolling; the ravens have left the tower… Necropolitan is finally upon us!”
“Necropolitan”, λοιπόν. Έτσι τιτλοφορείται το τέταρτο άλμπουμ των Βρετανών και χαρακτηρίζεται ως «ένα μνημειώδες πορτρέτο της δύναμης της φύσης, έναντι των μεγαλεπήβολων οραμάτων της ανθρωπότητας». Μα την αλήθεια, πόσο ταιριαστή ατάκα! Άγριοι κισσοί και βρύα έχουν πια κατακλύσει τους επιβλητικούς τόπους της αιώνιας αναπαύσεως, αποδεικνύοντας πως η Φύση δεν υπολογίζει μαυσωλεία, οβελίσκους και επιβλητικές μαρμάρινες σαρκοφάγους, όλα χτισμένα για να διασφαλίσουν ότι η φήμη των ιδιοκτητών τους θα διαρκέσει για πάντα. Η Φύση πάντοτε στο τέλος θα επικρατεί.
Είναι όμως και κάτι άλλο: «Μια ερωτική επιστολή προς το γοτθικό Λονδίνο γραμμένη με riffs, μια μεγαλειώδης γιορτή για τη λονδρέζικη αποκρυφιστική παράδοση και το λονδρέζικο heavy metal». Δεύτερη φορά μέσα σε λίγες γραμμές, που συμφωνώ όσο δεν πάει, με όποιον έγραψε το info! Τώρα βέβαια, αν εσύ δε θες να το πεις “heavy metal”, θες να το πεις “heavy rock”, έχεις κάθε δικαίωμα. Βγαλμένη από τα 70s είναι η μουσική των GREEN LUNG, επομένως και οι δυο ορισμοί αποτελούν ταιριαστή περιγραφή.
Εξάλλου, πρόκειται περί πνευματικών παιδιών των BLACK SABBATH, DEEP PURPLE και URIAH HEEP, όπως και των CATHEDRAL, PAGAN ALTAR και WITCHFINDER GENERAL… Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσεις την παρέα του ταλαντούχου Tom Templar; Στα αρχέγονα δάση της Γηραιάς Αλβιώνας θα τους βρεις, στους λόφους του Tyburn (“The hills of Tyburn, up where the gallows stand…”) και στα σκοτεινά σοκάκια της «Λόντρας», με ένα τεύχος “Penny Dreadful” στο χέρι.
Θα σου μιλήσουν για αποκρυφιστές, στοιχειωμένους τύμβους σε ερειπωμένα βικτωριανά νεκροταφεία, πτώματα κρυμμένα μέσα στις φτελιές, τα σονέτα του Percy Bysshe Shelley, τη διαδρομή του πάλαι ποτέ σιδηροδρόμου Necropolis, ο οποίος μετέφερε τους νεκρούς υπογείως (έπος μακαβριοτητας), τον ίδιο τον διάβολο… Τέτοια θέματα τους ελκύουν. Και παραδέξου το, ελκύουν και σένα!
Το “Necropolitan”, όπως οτιδήποτε έχουν κυκλοφορήσει οι GREEN LUNG, «ξεχειλίζει» από μουσικότητα, είναι μια απίστευτα ανεβαστική δουλειά. Διαθέτει θεόρατο riffing, καταιγιστικό drumming, φρενήρη Hammond και Mellotron, μουσική δεξιοτεχνία, αφηγηματικότητα, τη φωνάρα του Tom Templar σε super κατάσταση, κολλητικά refrains… Και το καλύτερο όλων; Είναι τόσο «ζωντανό» που, ακούγοντάς το, θα νομίσεις πως η μπάντα εισέβαλε στο σαλόνι σου! Θα το διαπιστώσεις, φίλε αναγνώστη, όταν πατήσεις “play”.
Τι τα θες, τι τα γυρεύεις… Όταν βρίσκεσαι στον ίδιο χώρο όπου ηχογράφησαν αριστουργήματα μπάντες όπως οι BLACK SABBATH, QUEEN, JUDAS PRIEST και RUSH, έτσι για να αναφέρω μερικά ενδεικτικά ονόματα, εκούσια ή ακούσια, επηρεάζεσαι. Και δεν επηρεάζεσαι μόνο συνθετικά, μα και εκτελεστικά. Παίζεις δηλαδή τα κομμάτια επιτόπου, τα ηχογραφείς “live” και μετά, απλά, βάζεις τις τελευταίες πινελιές. Ακριβώς ό,τι έκανε το γκρουπ στα θρυλικά Rockfield Studios, στην εξοχική Ουαλία, με παραγωγό τον Tom Dalgety (OPETH, GHOST).
Οι GREEN LUNG δεν είναι του «φαίνεσθαι». Τραγουδούν για πράγματα που γνωρίζουν εις βάθος, δεν πουλάνε image και επιτήδευση. Η εικόνα τους έρχεται να συμπληρώσει την εκπληκτική τους μουσική και τους καλογραμμένους τους στίχους, όχι να τα υποσκελίσει. Με άλλα λόγια, είναι ένα αυθεντικό συγκρότημα. Όποιος τους παρακολουθεί όλα αυτά τα χρόνια και κυρίως ήταν στο live επί αθηναϊκού εδάφους, τον Μάρτιο του 2024 στο Fuzz, ξέρει από πρώτο χέρι τι εννοώ.
Πολλά λέγονται και γράφονται για τους διαδόχους των τεράστιων, δεινοσαυρικών συγκροτημάτων. Μετριοπαθείς απόψεις, υπερβολές, γραφικότητες… Προσωπικά, δεν ξέρω ακριβώς τι θα γίνει στα επόμενα χρόνια (αν και σε μεγάλο ποσοστό, το μέλλον έχει αποκαλυφθεί), μονάχα πιθανολογώ. Ξέρω όμως τι γίνεται τώρα. Και το «τώρα», θέλει τους GREEN LUNG μια από τις καλύτερες μπάντες της γενιάς της. Μια μπάντα που ξεκίνησε από τα μικρά μπαράκια του Λονδίνου, έφτασε στα μεγάλα φεστιβάλ «με το σπαθί της» και αυτήν την στιγμή βρίσκεται στην καλύτερη φάση της σχεδόν δεκαετούς πορείας της. Αν δεν τη βιώσουμε στις μέρες της απόλυτης ακμής της, πότε θα τη βιώσουμε;
Άλλωστε, “this is heavy metal, how it should be done”, το έγραψε κι ο έγκριτος The Guardian…
Τρεις στιγμές που ξεχωρίζουν:
Το refrain του “Dance to the grave”
Η εναλλαγή μεταξύ solo κιθάρας και πλήκτρων στο “Necropolitan line”, που σε πάει μια μικρή βόλτα κατευθείαν στο “Made in Japan”
Το φινάλε του “To the gallows born”
Σημείωση: Για να καταλάβεις τι σημαίνει η φράση «ξέρω για τι πράγμα γράφω», να σου πω ότι τον ερχόμενο Νοέμβριο, ο Tom Templar είναι καλεσμένος της Εταιρείας Αρχαιολόγων του Λονδίνου, σε μια συζήτηση με τον ιστορικό Thomas Williams, γύρω από το αρχαίο και μυστηριώδες παρελθόν της Βρετανίας και την λαϊκή της παράδοση. Περισσότερα, εδώ.
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Tom K. Templar – Φωνητικά
Scott Black – Κιθάρα
Joseph Ghast – Μπάσο
Matt Wiseman – Τύμπανα
John G. Wright – Πλήκτρα
ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ:
Riley Pinkerton (CASTLE RAT) – Αφήγηση στο κομμάτι “Alostrael (Be my Babalon)”
Tracy, Luke, Lucy, Joe και Sasha – Β’ φωνητικά
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Nuclear Blast Records
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Official site
Bandcamp
Facebook
Instagram
Blue Sky
YouTube
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ:
“Free the witch” (EP, Deckhead Records, 2018)
“Woodland rites” (Kozmik Artifactz, 2019)
“Black harvest” (Svart Records, 2021)
“This heathen land” (Nuclear Blast Records, 2023)
“Necropolitan” (Nuclear Blast Records, 2026)
Δημήτρης Τσέλλος
