>
7/10
Περιοχή Gothenburg, studio Fredman και μελωδικό death metal είναι πλέον κάτι πιο συνηθισμένο και από τον φραπέ γλυκό με γάλα που πίνει η μισή Ελλάδα. «Πολυφορεμένο», εγγύηση δε λέω, αλλά στο τέλος της ημέρας ξέρεις πως δεν έχεις ανακαλύψει ακόμη την πραγματική ουσία του καφέ. Για να βρεις την ουσία όμως, σίγουρα πρέπει να δοκιμάσεις πολλές φορές ώστε να καταλήξεις. Το ερώτημα όμως είναι το εξής: πόσες ακόμη copy/paste σουηδικές και μη μπάντες θα ακούσουμε, πριν καταντήσουμε αρνητικά προκατειλημμένοι με ένα είδος που έχει προσφέρει τόσα πολλά στην εξέλιξη του σύγχρονου metal αλλά τα τελευταία χρόνια έχει «βαλτώσει»;
Οι ρίζες των CIPHER SYSTEM συναντώνται πίσω στο 1996, όπου έκαναν την εμφάνιση τους ως ETERNAL GRIEF αρχικά και ύστερα από ένα promo, demo, split και «της Παναγιάς τα μάτια» κατάφεραν να κυκλοφορήσουν το ντεμπούτο τους “Central tunnel eight” το 2004. Εδώ έχουμε να κάνουμε λοιπόν με το δεύτερο τους δίσκο σε 15 χρόνια ουσιαστικά ύπαρξης και μάλλον άργησαν να πιάσουν λίγο το momentum της άνθισης του είδους. Από την αρχή κιόλας καταλαβαίνεις πως στα δωμάτια των μελών της μπάντας οι αφίσες των SOILWORK και IN FLAMES δεσπόζουν σε περίοπτη θέση. Αυτό προφανώς και δεν είναι κακό, επιρροές όλοι έχουν αρκεί να τις κάνουν κτήμα τους και να τις εξωτερικεύουν με προσωπικό τρόπο. Ενώ έχουν καλά στοιχεία (djent oriented riffs, ηλεκτρονικά στοιχεία που δημιουργούν ατμόσφαιρα, καμία γλυκανάλατη διάθεση) και στην πρώτη ακρόαση θα πεις «κάτι καλό παίζει εδώ», στη συνέχεια δεν ξέρω κατά πόσο το χέρι θα πάει αρκετές φορές στο repeat! Βασικό μειονέκτημα είναι τα κάπως επίπεδα φωνητικά που δεν δίνουν την απαραίτητη ώθηση στα τραγούδια να ξεχωρίσουν μεταξύ τους. Έτσι, ενώ σίγουρα υπάρχουν καλές συνθέσεις (“7 inch cut”, “Gods terminal”, “Objection”, “Communicate the storms”) υπάρχουν και άλλες τόσες οι οποίες δύσκολα ξεχωρίζουν.
Όπως είπαμε και παραπάνω, το momentum δεν είναι το ιδανικό. Αν αυτός ο δίσκος έβγαινε στις αρχές των 00’s θα μιλούσαμε σίγουρα για κάτι καλύτερο. Επειδή όμως σαν να έχει περάσει μια δεκαετία από τότε, είναι επιτακτική ανάγκη κάτι φρέσκο να κάνει αισθητή την παρουσία του και το βάρος αυτό πρέπει να πέσει κατά κύριο λόγο στις νέες μπάντες. Τώρα λοιπόν, μιλάμε για ένα απλά καλό δίσκο που οι fans του είδους θα τον ακούσουν με ενδιαφέρον αλλά αμφιβάλλω για πόσο. Και η αντοχή στο χρόνο είναι ο καλύτερος και πιο αντικειμενικός κριτής, δεν συμφωνείτε;
Υ.Γ. Το εξώφυλλο ανήκει στον καθιερωμένο πλέον στο χώρο «δικό μας» Seth Siro Anton…οι συστάσεις περιττές!
Βασίλης Γκορόγιας
