>
7 / 10
Προσδοκίες. Μία τόσο απλή λέξη αλλά μία τόσο τεράστια έννοια που επηρεάζει όλη μας την ζωή, από τα πιο απλά πράγματα όπως ένα βιντεοπαιχνίδι, ένα απλό γεύμα ή ένα άλμπουμ ενός συγκροτήματος, μέχρι τις φιλίες μας, τις σχέσεις μας με το έτερο φύλο ή τη δουλειά μας και η λίστα δεν έχει τελειωμό. Κι όσο κι αν προσπαθείς σαν αρχή να μη δεσμεύεσαι από αυτή την έννοια, είναι σχεδόν αδύνατο να την αποφύγεις. Κι εδώ ερχόμαστε στο δια ταύτα. Οι TEXTURES το 2008 με το “Silhouettes” για μένα είχαν κυκλοφορήσει το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς. Έναν δίσκο που έχω λιώσει έκτοτε κι ακόμα και τώρα ακούω με την ίδια όρεξη και πώρωση, με την ένταση στο μέγιστο. Παρόλο που δεν ήταν κάτι καινούριο στο μουσικό στερέωμα, ο τρόπος που συνδύαζαν όλες τις επιρροές τους σε τραγούδια χωρίς να νιώθεις ότι υπάρχει στυγνή αντιγραφή αλλά ένα αρμονικό πάντρεμα στοιχείων σε ευφυέστατες συνθέσεις. Η αναμονή λοιπόν νέου δίσκου, αυτομάτως και σχεδόν αναπόφευκτα σημαίνει και προσμονή για κάτι τουλάχιστον εφάμιλλο ή έστω αξιοπρεπές. Μία προσμονή όμως που επηρεάζεται κι από την αλλαγή τραγουδιστή. Ο Eric Kalsbeek που συντρόφευε τους TEXTURES για δύο δίσκους (τους καλύτερους τους μάλιστα μέχρι τώρα, κατά την ταπεινή προσωπική μου άποψη), αποχώρησε και τη θέση του πήρε ο Daniel de Jongh. Αυτή η αλλαγή όμως δε θα έπρεπε να έχει κάποιο ανασταλτικό στοιχείο για τις συνθέσεις τις ίδιες, εκτός κι αν το νέο μέλος ήταν πιο περιορισμένο από τον προκάτοχό του. Κι όντως, ο Daniel de Jongh δε φαίνεται να έχει συναντήσει καμία δυσκολία να ενταχθεί στους TEXTURES. Αν και προσωπικά μου λείπει ο Eric Kalsbeek, η ζωή συνεχίζεται και πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε με ό,τι έχουμε. Καλώς/κακώς, οι Ολλανδοί progressive/technical death/thrash metallers με αφήνουν λίγο διψασμένο. Από τη μία νιώθω ότι δεν έκαναν κάποιο βήμα προς τα μπρος αλλά ακολούθησαν την εύκολη οδό της αντιγραφής εαυτού ή εάν το θέλετε πιο κομψά και πολιτικά ορθά, «έπραξαν εκ του ασφαλούς», κι από την άλλη δε μπορώ να πω ότι το άλμπουμ δεν είναι αξιόλογο. Δε μπορώ να γνωρίζω εάν αυτό ήταν εσκεμμένο λόγω αλλαγής εταιρείας ή/και τραγουδιστή ή εάν έτσι τους βγήκε, αλλά το αποτέλεσμα είναι το αυτό. Καλό άλμπουμ μεν το “Dualism”, αλλά… Νιώθω ότι κάτι λείπει. Ο δίσκος κυλάει όμορφα, όμως δεν έχει αυτό το κατιτίς για να σε πωρώσει ή να σε κάνει να πατήσεις επανειλημμένα το play μετά από κάθε ακρόαση. Ελπίζω αυτό να αλλάξει με την επόμενη κυκλοφορία τους, ώστε να έχουν και κάποιο νόημα οι όποιες προσδοκίες μπορεί να έχω τόσο εγώ όσο και άλλοι τους οπαδοί.
Κωνσταντίνος Βασιλάκος
