>
7 / 10
Όταν το 2007 κυκλοφόρησε το ντεμπούτο άλμπουμ των Αμερικανών, η Ευρώπη πιάστηκε απροετοίμαστη. Η ελλιπέστατη διανομή έκανε το “Way of the fist” αρκετά δυσεύρετο και μόνο κάποιος που ξημεροβραδιαζόταν μπροστά στο internet θα μπορούσε να πάρει είδηση αυτό το εξαιρετικό άλμπουμ. Μάλιστα τότε είχα γράψει πως το κομμάτι “The bleeding” ήταν ίσως το καλύτερο της χρονιάς και μάλλον δεν είχα πέσει έξω αν κρίνω από τα e–mail που δεχόμουν μέχρι και αρκετές εβδομάδες αργότερα. Το “American capitalist” είναι το τρίτο CD της μπάντας που μην έχοντας πλέον τον Matt Snell (μπάσο) στις τάξεις της, προσπαθεί να εδραιώσει για τα καλά το όνομα της στα charts και στη συνείδηση του κάθε οπαδού που λατρεύει τον φρέσκο αμερικάνικο ήχο. Δυστυχώς όμως το νέο εγχείρημα των FFDP με απογοήτευσε ακολουθώντας την πορεία του δεύτερού τους δίσκου, “War is the answer”, που και αυτό ήταν αρκετά χειρότερο από τον προκάτοχό του. Η ικανότητα του συγκροτήματος να γράφει hits νομίζω πως μέσα σε λίγα χρόνια περιορίστηκε στο ελάχιστο, με όλες τις συνθέσεις να ακούγονται μεν καλές αλλά να τους λείπει το στοιχείο που θα τις απογειώσει. Τα κομμάτια αρχίζουν εντυπωσιακά και μόλις φτάνει τα σημείο που περιμένεις να τραγουδήσεις δυνατά έρχεσαι αντιμέτωπος με αδύναμα ρεφρέν, ανούσια και πολλές φορές αδιάφορα σημεία. Το “American capitalist” κατά τη γνώμη μου είναι το πιο αδύναμο άλμπουμ του συγκροτήματος, που ενώ θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί όλη αυτή την προσοχή των media και την υποστήριξη της δισκογραφικής για να μεγαλουργήσει κάθεται πάνω σε πεπατημένες που κινούνται στη μετριότητα. Δεν ξέρω αλλά η κατάσταση άρχισε να μου θυμίζει τους DISTURBED.
Σάββας Στανής
