>
8 / 10
Πόσοι γνωρίζετε τη Joss Stone; Ελάχιστοι υποθέτω αν και αποτελεί την σημαντικότερη λευκή τραγουδίστρια της Μ. Βρετανίας στην soul rock για τον 21ο αιώνα. Πιθανότατα αυτό οφείλεται στην τάση της να προτιμά τους πίνακες επιτυχιών, από τον «ροκ» δρόμο προς την επιτυχία.
Πόσοι γνωρίζετε τους BLACK CROWES πλέον; Ελάχιστοι, μιας και το νότιο blues– soul boogie τους ξεθώριασε με την πάροδο του χρόνου και του καπνού από τα «τσιγάρα» που άναβαν, θυμίαμα στα 60’s και την μουσική τους. Σήμερα οι Βρετανοί SAINT JUDE αποτελούν ην ιδανική απάντηση, στο τι θα γίνονταν, αν οι παραπάνω καλλιτέχνες, δεν ήταν εγωκεντρικοί, εξαρτημένοι από ουσίες ή την επιθυμία για δόξα ή στην περίπτωση της Stone, κακής επιλογής συνεργατών.
Με τραγουδίστρια την εκπληκτική Lynne Jackanan, το κουιντέτο από τη Μ. Βρετανία συνδυάζει ROLLING STONES, BLACK CROWES, JANIS JOPLIN, Joss Stone, FACES, MAZE STARR, ALLMAN BROTHERS, QUIREBOYS, Sam Cook, Ottis Redding, Aretha Franklin, BLUES BROTHERS όλα μαζί σε ένα εκρηκτικό πακέτο.
Τα τραγούδια παίζουν από το εκρηκτικό, γεμάτο ένταση και ρυθμό “Little queen” στο χαλαρό και ταξιδιάρικο “Down this road”. Στο εναρκτήριο “Soul on fire” νομίζεις, με τη χρήση και των πνευστών, ότι θα ακούσεις τον Spike (QUIREBOYS) να μπαίνει στο ρεφρέν. Με το σχήμα, να παίρνει τον κλασικό hard blues–soul ήχο και να τον επικαιροποιεί. Με χρήση πλήκτρων, πνευστών και κιθάρες που παλεύουν ανάμεσα στην πεντατονική και τα hard rock riffs, με ολίγο funk, βλέπε “Parallel life” απλά δεν σε αφήνουν αδιάφορο. Αισθαντικές μπαλάντες σαν το “Down and out” εναλλάσσονται με ρυθμικές εξάρσεις, τύπου “Pleased to meet you”, που ακούγονται σαν να έχουν ξεφύγει από το “Sticky fingers”. Το σχήμα σφιχτοδεμένο και με μουσική γνώση και συνέπεια, υπηρετεί το κλασικότροπο blues – rock με συνέπεια. Αυτό που το διαφοροποιεί από την πλειοψηφία των ανταγωνιστών είναι η ποιότητα της φωνής της τραγουδίστριας, που πραγματικά είναι επιπέδου Joplin, Slick και το δυναμικό των συνθέσεων, που πατώντας γερά στα τέλη των 60’s, εμπεριέχουν με πολύ όμορφο, τρόπο, μια «εν δυνάμει» φιλική προς τον ραδιοφωνικό ακροατή, ποιότητα.
Μελωδία, συναίσθημα , διάθεση για περιήγηση, εκπληκτικές κιθαριστικές γραμμές και τραγούδια σαν το “Angel” που οι Sam Brown, Duffy θα σκότωναν για να το τραγουδήσουν. Πιστεύω ότι αν οι αδελφοί Robinson (BLACK CROWES) τους είχαν ακούσει, θα τους πρότειναν σίγουρα μια συνεργασία. Το μοναδικό αρνητικό, υπό όρους, σημείο του άλμπουμ τα αρκετά mid tempo τραγούδια. Από τα καλύτερα «πρώτα» άλμπουμ του είδους, μετά το πρώτο των QUIREBOYS και BLACK CROWES.
Στέλιος Μπασμπαγιάννης
