>
Οι THE HAUNTED, μετά την επανένταξη του Peter Dolving (μορφάρα!) στις τάξεις τους και με οδηγό αυτόν και τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες, άρχισαν να αφήνουν σιγά-σιγά το κάργα πωρωτικό – θα σπάσω τα πάντα thrash metal τους, προσεγγίζοντας μία πιο «εναλλακτική» πλευρά. Το σαρωτικό “Revolver” αν και τέρμα άμεσο είχε τις στιγμές του, το “Dead eye” ήταν η απόδειξή του με εκπληκτικά αποτελέσματα ενώ στο “Versus” είχαμε πάλι μια επιστροφή στην αμεσότητα. Έλα όμως που το “Unseen” έπεσε σαν «βόμβα» στα αυτιά μας (κυρίως των ανυποψίαστων), παρόλο που μας είχαν δείξει πως το πάνε προς τα κει. Το thrash χάθηκε στη δίνη των circle pits του παρελθόντος, μέχρι και metal δυσκολεύεσαι να το πεις!
Πάμε στο «ζουμί» όμως με τους POTERGEIST, οι οποίοι με το «βαλτώδες» metal τους κατευθείαν από την Νέα Ορλεάνη δεν μπορώ να πω πως ξεσήκωσαν τον κόσμο (σαν να κρατούσε δυνάμεις για μετά), αλλά κέρδισαν επάξια το θερμό χειροκρότημά του με την πολύ καλή απόδοση τους, το κέφι που έβγαζαν και με σύμμαχο τον ήχο που ήταν όπως πρέπει. Και εκεί ακριβώς είναι η ένσταση μου κατά τη διάρκεια του set των THE HAUNTED… Που πήγε ο καλός ο ήχος οέω;;; Τα φωνητικά κατά διαστήματα «θαμμένα» και τα solos μόνο με χωνί στο αυτί θα μπορούσες να τα ακούσεις. Μικρό το κακό όμως καθώς η μπάντα έδειχνε κεφάτη (κάποια προβληματάκια του Per Moller Jensen δεν πτόησαν κανέναν), με τον Dolving να επαινεί τον «πρώτο αναρχικό ever» φιλόσοφο Σωκράτη, να τονίζει πως οι καλοί άνθρωποι είναι πολλοί περισσότεροι από τους …μαλ**ες σε μια κρίση θετικής ενέργειας και να εμπλουτίζει την σκηνική του παρουσία με κινήσεις αλά Pulp Fiction. Το setlist βασίστηκε κυρίως στα “Unseen” (το “No ghost” είναι μεγάλο hitάκι, το “The city” αναπάντεχη ευχάριστη έκπληξη), και “The dead eye” (μέχρι και το “The guilt trip” έπαιξαν), των οποίων τα κομμάτια live κερδίζουν σε όγκο και δείχνουν ακόμη περισσότερο την αξία τους. Δεν έλειψε βέβαια και ο thrash όλεθρος των υπόλοιπων δίσκων (“Hate song”, “No compromise”, “Moronic colossus”, “D.O.A.” , “Bury your dead”, “Trespass”) για να πέσουν οι καθιερωμένες «φιλικές» φάπες όπου το κοινό έπαιρνε ξαφνικά φωτιά! Χαρακτηριστικό παράδειγμα η χαλαρή αρχή με το “Never better” και στο καπάκι “99” και τα «μπουκέτα» να πέφτουν σύννεφο σε χρόνο dt!
Με λίγα λόγια αυτοί που γουστάρουν το ίδιο την «εναλλακτική» αυτή πλευρά της μπάντας με το thrash παρελθόν τους, σίγουρα έμειναν αρκετά ευχαριστημένοι. Οι υπόλοιποι πέρασαν καλά μιας και η απόδοση ήταν μακράν άνω του «επαγγελματικού» αλλά θα έμειναν με το παράπονο που δεν άκουσαν ένα “Bullet hole”, ένα “All against all”, ένα “In vein” βρε αδερφέ! Ίσως θα μπορούσαν να τα στριμώξουν και αυτά στο setlist μιας και η διάρκεια δεν ξεπέρασε την μιάμιση ώρα αλλά ας μη γκρινιάζουμε συνέχεια (ο ήχος γιατί δεν έφτιαξε… Ουπς, πάλι γκρίνια!). Οι THE HAUNTED μας έδειξαν πως είναι τα τίμια live αλλά και πόσο τίμιοι και ειλικρινείς σαν καλλιτέχνες είναι οι ίδιοι, καθώς δεν διστάζουν να αλλάζουν το ύφος τους ανάλογα με το πώς νιώθουν κατά καιρούς. Και αυτό δείχνει να το εκτιμάει και ο κόσμος παρά τις «ψιθυριστές» γκρίνιες και την οικονομική κρίση, καθώς η προσέλευσή του ήταν αρκετά ικανοποιητική… Ούτε μπάλα παίζαμε, ούτε όμως ήμασταν και σαν κονσερβοποιημένες σαρδέλες (πικάντικες ftw!) να μην μπορούμε να πάρουμε ανάσα! Ραντεβού λοιπόν στο επόμενο live τους, χωρίς να έχουμε ιδέα το ύφος που θα ακολουθήσουν… Who cares στην τελική, καλή μουσική να είναι και εις άλλα με υγεία!
Υ.Γ. Με μπλουζάκι GHOST και ο κιθαρίστας Jensen… Η λίστα ατελείωτη!
Βασίλης Γκορόγιας
