>
Πάνε σχεδόν 6 χρόνια από την προηγούμενη δουλειά των AYREON. Αλλά όπως ξέρουμε, ο φιλικός και πανύψηλος Ολλανδός πολυοργανίστας Arjen Anthony Lucassen, δεν είχε μείνει άπραγος. Κυκλοφόρησε άλμπουμ με τους GUILD MACHINE και τους STAR ONE και ένα δίσκο ως solo project. Ήταν όμως καιρός να ασχοληθεί και με το σχήμα που τον έχει κάνει γνωστό στον χώρο και που έχει βρει αρκετούς μιμητές, πετυχημένους (π.χ. AVANTASIA) και μη (π.χ. “Leonardo: The absolute man”). Το νέο του πόνημα φέρει τον τίτλο “The theory of everything” και θα δούμε παρακάτω κατά πόσο διαφέρει ή όχι από το μέχρι τώρα μοτίβο των AYREON.
Πρώτα απ’ όλα, ο Arjen κάνει την υπέρβαση και αυτή τη φορά η ιστορία που διαδραματίζεται στο άλμπουμ δεν έχει καμία σχέση με το σύμπαν των AYREON με το universal migrator και γενικά τη sci-fi μυθολογία που είχε δημιουργήσει με όλα τα προηγούμενα άλμπουμ του. Σύμφωνα με το δελτίο τύπου, επέλεξε να πορευτεί κατ’ αυτόν τον τρόπο διότι η όλη ιστορία του σύμπαντος που είχε δημιουργήσει είχε γίνει υπερβολικά πολύπλοκη και για τον ίδιο κι ένιωθε εγκλωβισμένος. Προσωπικά έχω και κάποια αμφιβολία εάν αυτός ήταν ο μόνος λόγος, καθότι σε παλιότερες συζητήσεις/συνεντεύξεις είχε επανειλημμένα αναφερθεί στο σνομπάρισμα που εκλάμβαναν οι AYREON από τη “σοβαρή”/ελίτ μουσική κοινότητα ακριβώς λόγω του στιχουργικού περιεχομένου, επειδή βασιζόταν σε θεματολογία επιστημονικής φαντασίας, που για κάποιο λόγο θεωρείται ασόβαρη. Αναμείνατε σε προσεχή συνέντευξη επ’ αυτού. Δεύτερη αλλαγή είναι η αρκετά μικρότερη σε αριθμό χρήση τραγουδιστών. Ενώ μας έχει συνηθίσει σε τουλάχιστον 10 τραγουδιστές με διαφορετικούς ρόλους, αυτή τη φορά έχουμε “μόλις” 7. Βέβαια, είναι δυνατά ονόματα οι περισσότεροι, εφόσον περιλαμβάνονται οι Cristina Scabbia (LACUNA COIL), Marko Hietala (NIGHTWISH, TAROT), Tommy Karevik (KAMELOT), JB (GRAND MAGUS, ex-SPIRITUAL BEGGARS) και John Wetton (ASIA, ex-KING CRIMSON, ex-URIAH HEEP). Και φυσικά δε λείπουν και τα άγνωστα ονόματα που είναι προσωπικές ανακαλύψεις του Arjen: ο Αυστραλός Michael Mills (TOEHIDER) και η Ιταλίδα Sara Squadrani (ANCIENT BARDS) (στοίχημα ότι θα βγάλει άλμπουμ με αυτήν σε 1-2 χρόνια). Βέβαια στο θέμα επιλογής μουσικών που συνοδεύουν τον Arjen, υπάρχει πληθώρα ονομάτων [πέρα από τον Ed Warby (GOREFEST, HAIL OF BULLETS, STAR ONE κτλ.) που είναι σταθερή αξία πίσω από τα τύμπανα], μεταξύ των οποίων οι Keith Emerson (EMERSON, LAKE & PALMER), Rick Wakeman (YES, OZZY OSBOURNE), Jordan Rudess (DREAM THEATER) και Steve Hackett (ex-GENESIS).
Πάμε τώρα στην τρίτη και ίσως σημαντικότερη διαφοροποίηση. Το διπλό αυτό άλμπουμ είναι χωρισμένο σε 4 ενότητες, 2 σε κάθε CD, και κάθε ενότητα είναι χωρισμένη σε ακόμα μικρότερα κομμάτια. Έτσι καταλήγουμε να έχουμε 42 συνολικά κομμάτια, διάρκειας μεταξύ 25 δευτερολέπτων και 3,5 λεπτών. Αυτό κάνει αυτομάτως από δύσκολο έως αδύνατο το ξεχώρισμα τραγουδιών ως χιτάκια ή καλύτερες στιγμές του δίσκου. Κατ’ επέκταση, ο δίσκος σχεδόν επιβάλλεται να ακουστεί ολόκληρος από την αρχή ως το τέλος για να έχει νόημα. Δηλαδή θα πρέπει να αφιερώνει κανείς 90 λεπτά κάθε φορά. Αυτό όμως δεν είναι ιδιαίτερο πρόβλημα εάν σου αρέσουν οι AYREON, που ούτως ή άλλως και παλιότερα άμα ήθελες να απολαύσεις αριστουργήματα όπως το “Into the electric castle” ή το “The human equation”, αφιέρωνες ένα μέρος του χρόνου σου.
Εδώ αρχίζουν τα χαρακτηριστικά που έχουμε συνηθίσει και μας αρέσουν στους AYREON. Η πρώτη αναγνώριση του γνώριμου γίνεται από το εξώφυλλο που είναι φιλοτεχνημένο και πάλι από τον Jef Bertels, υπεύθυνος σχεδόν για κάθε άλλο εξώφυλλο των AYREON από το “Into the electric castle” κι έπειτα. Σε δεύτερη φάση έχουμε τις εναλλαγές ρόλων μέσα σε ένα μουσικό θεατρικό με σκηνή τη φαντασία του εκάστοτε ακροατή. Μουσικά δε διαφέρει αισθητά από ό,τι μας έχει προσφέρει ο Arjen με τις τελευταίες του δουλειές ως AYREON. Από ταξιδιάρικες συνθέσεις, βασισμένες στα πλήκτρα και στο hammond, γεμάτες συναίσθημα που πηγάζει τόσο από τη μουσική όσο κι από τις αποδόσεις των τραγουδιστών, σε έντονες συνθέσεις με δυνατές κιθάρες που ανεβάζουν την ένταση. Η χρήση διαφόρων μουσικών οργάνων πέρα των κλασικών: κιθάρα, μπάσο, τύμπανα, πλήκτρα, άλλοτε δίνει μία folk αισθητική κι άλλοτε μία πολεμική νοοτροπία για να δώσει έμφαση στη μάχη μεταξύ των διαφορετικών χαρακτήρων της rock όπερας.
Και φτάνουμε στο δια ταύτα. Κατά πόσο αξίζει κανείς να ασχοληθεί με το “The theory of everything”. Η καινούρια δημιουργία των AYREON δε φτάνει στα δυσθεώρητα ύψη που είχαν φτάσει άλμπουμ όπως το “Into the electric castle” ή το “The human equation”, αλλά διατηρεί ψηλά τον πήχη της ποιότητας. Άλλωστε με εξαίρεση το ντεμπούτο των AYREON, “The final experiment”, που ακριβώς όντας το πρώτο είχε άλλη σημασία, κανένα άλμπουμ τους δεν έχει απογοητεύσει. Έτσι συμβαίνει και με το “The theory of everything”. Έχει στιγμές που θυμίζουν ίσως και ξεδιάντροπα σημεία από προηγούμενες συνθέσεις και κάθε κομμάτι διατηρεί την ταυτότητα του σχήματος, αλλά το σύνολο είναι μεστό, καλοδουλεμένο, σφιχτοδεμένο και γενικά πετυχημένο, προχωρώντας τους AYREON στο επόμενο βήμα της πορείας τους.
8 / 10
Κωνσταντίνος Βασιλάκος
