>
Παρότι πέρυσι τέτοιο καιρό το ντεμπούτο τους, “A bit of devil”, κατάφερε να συγκεντρώσει πολύ καλές κριτικές, για τα προσωπικά μου γούστα και προσδοκίες οι ZODIAC δεν ήταν παρά ένα ακόμη αξιοπρεπές συγκρότημα με συγκεκριμένο ταβάνι στις δυνατότητές του.
Εξάλλου μέσα στον χαμό και συνωστισμό που επικρατεί στην retro rock σκηνή τελευταία, με πολλά νέα και άκρως ελπιδοφόρα συγκροτήματα να βγαίνουν συνεχώς στον αφρό, δεν είναι δα και τόσο δύσκολο να παρασυρθείς και να βγάλεις “ξύλινους” διθυράμβους για ονόματα που συνήθως δεν το αξίζουν.
Στο δεύτερο δισκογραφικό του βήμα ωστόσο, το γερμανικό κουαρτέτο όχι μόνο εκπλήσσει, αλλά και εντυπωσιάζει φανερώνοντας ένα σαφώς πιο μεστό και ποιοτικό πρόσωπο. Με μια αρκετά «χαλαρή», πλήν όμως ιδιαιτέρως σαγηνευτική, blues αύρα να το συνοδεύει μονίμως και μια αισθητική που διασταυρώνει τις συνθετικές δομές των THIN LIZZY, LED ZEPPELIN και ΖΖ TOP με την μισή και βάλε κιθαριστική παράδοση των 60s, το “A hiding place” είναι μια ηχητική πανδαισία, βουτηγμένη στο παραδοσιακό hard rock συναίσθημα και παιγμένη με ένα πάθος και ειλικρίνεια που σπάνια συναντάς πλέον από μουσικούς της νέας γενιάς.
Τον πρώτο λόγο έχουν φυσικά οι κιθάρες που δίχως να κάνουν επίδειξη δύναμης, υιοθετούν ένα ουσιώδες μοτίβο χωρίς ρισκαδόρικες ευρηματικότητες, με τα ρυθμικά μέρη να ακροβατούν ανάμεσα στην retro μελωδικότητα και την progressive ψυχεδέλεια, την ίδια ώρα που οι άφθονες hammond-ικές πινελιές προσφέρουν το απαιτούμενο μαγευτικό ηχόχρωμα στο, έτσι κι αλλιώς, πλούσιο ατμοσφαιρικό υπόβαθρο του άλμπουμ. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει επίσης και στη φωνητική ερμηνεία του Nick Van Delft, ο οποίος παρότι διαθέτει μια πιο καθαρή και ανάλαφρη χροιά σε σχέση με την “γρέζα” παράδοση των συναδέλφων του, καταφέρνει και αφήνει το προσωπικό του αποτύπωμα στο ταξιδιάρικο κλίμα των συνθέσεων. Όλο αυτό το εθιστικό χαρμάνι ήχων και συναισθημάτων βρίσκει την ιδανική του έκφραση σε κομμάτια σαν τα groovy “Downtown”, “Moonshine” και την piano μπαλάντα του “Leave me behind”, ενώ αγγίζει την κορύφωση στα “Free” και “Believer” (με το δεύτερο να περιλαμβάνει ένα υπέροχο PINK FLOYD-ικό ξέσπασμα στη μέση), καθώς και στην καταπληκτική διασκευή του “Cortez the killer” του NEIL YOUNG.
Με όπλο την ασυγκράτητη θέληση για δημιουργία, αλλά και την αγάπη τους για το αγνό hard rock, οι ZODIAC βάζουν εν τέλει την υπογραφή τους σε ένα άλμπουμ που διακρίνεται για τον λυρισμό και τον ψυχωμένο rock χαρακτήρα του. Θα έλεγα ότι μοιάζει με ένα σκονισμένο juke box που συνήθως βρίσκεις παρατημένο να παίζει συνέχεια σε κάποιο λεκιασμένο μπαρ στην μέση του πουθενά. Αν καθίσεις μαζί του να τα πιείς όχι μόνο θα σου πει τις καλύτερες ιστορίες αλλά θα σου δώσει και την ευκαιρία να γνωρίσεις τους αφανείς rock ήρωες της νέας γενιάς.
8 / 10
Πάνος Δρόλιας
