>
Σχεδόν δύο χρόνια μετά την τελευταία τους κυκλοφορία, οι SAVAGE MESSIAH επιστρέφουν με νέα δίσκο. Ομολογώ ότι η προηγούμενη τους δουλειά, το “Plague of conscience”, δεν με συγκίνησε ιδιαίτερα χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι ήταν κακό album. Απλά δεν είχε αυτό το κάτι παραπάνω που θα το έκανε να ξεχωρίσει. Με το “The fateful dark” το οποίο κυκλοφορεί τον Μάρτιο του 2014, ελπίζω να έχουμε κάτι καλύτερο και σαφώς αξιομνημόνευτο.
Ξεκινώντας λοιπόν, θα πω ότι το βασικό γνώρισμα του ήχου των SAVAGE MESSIAΗ που δεν είναι άλλο από τα ανελέητα κιθαριστικά riffs σε φρενήρεις ρυθμούς κι ένταση είναι απαράλλακτα (και καλά κάνουν). Dave Silver και Joff Bailey εναλλάσσονται συνεχώς προσφέροντας ένα δυναμικό αποτέλεσμα. Το ωραίο βέβαια είναι ότι δεν θα ακούσετε μόνο power ή thrash ήχο αλλά και απίστευτες μελωδίες που σε αρκετά σημεία θυμίζουν τα κιθαριστικά σόλο των IRON MAIDEN αλλά και άλλων NWOBHM συγκροτημάτων. Εξαιρετική δουλειά και στα drums με τον Andrea Gorio να χτυπάει αλύπητα σε απίστευτο τέμπο. Σε γενικές γραμμές, όταν οι SAVAGE MESSIAH θέλουν να δώσουν «βρωμιά», το κάνουν άριστα, όταν θέλουν να δώσουν κάτι πιο μελωδικό, επίσης το κάνουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αυτό δε που μου αρέσει, είναι η συνεχής εναλλαγή του μουσικού θεματολογίου ακόμη και στο ίδιο τραγούδι. Πάρτε για παράδειγμα την κομματάρα “Cross of Babylon” η οποία ξεκινάει με «βρωμιά» ala MOTORHEAD, γυρνάει σε μελωδία και κιθάρες που θυμίζουν IRON MAIDEN και συνεχίζει σε πιο power ρυθμούς. Επίσης, στο θέμα των φωνητικών του Silver, έχω την εντύπωση ότι είναι ένα κλικ παραπάνω σε σχέση με το “Plague of conscience” καθώς και πιο μελωδικά είναι, και πιο δυναμικά ανάλογα πάντα με την περίσταση. Για επιδόρπιο υπάρχουν και τρεις διασκευές από τα “Be quick or be dead” των IRON MAIDEN, “Lightning to the nations” των DIAMOND HEAD and “Killers” των MOTORHEAD οι οποίες προστίθενται ευχάριστα στις ήδη δέκα συνθέσεις του συγκροτήματος.
Γενικώς λοιπόν, το “The fateful dark” είναι ένα βήμα προς την σωστή κατεύθυνση για τους SAVAGE MESSIAH. Έχει ένταση, έχει μελωδία, έχει καλύτερα φωνητικά σε σχέση με την προηγούμενη δουλειά της μπάντας και γενικώς είναι πιο δουλευμένο album με καλή παραγωγή. Ίσως να μην είναι το “σούπερ” album που θα ξεχωρίσει, δεν παύει όμως να είναι μια εξαιρετική επιλογή για τους φίλους της metal μουσικής.
8 / 10
Νίκος Ανδρέου
