>
Δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερη η βραδιά του Σαββάτου, για ένα live μιας μπάντας σαν τους THE VISION BLEAK, μ’ ένα άκρως ατμοσφαιρικό φεγγάρι πάνω από την Αθήνα, έτσι για να έχουμε όλο το πακέτο. Πρώτη φορά επισκέφθηκαν την χώρα μας και ας έχουν κάτι παραπάνω από μια δεκαετία σαν μπάντα, αλλά κάλιο αργά παρά ποτέ. Με ένα πάρα πολύ καλό άλμπουμ το 2013, το “Witching hour”, ήρθαν την κατάλληλη στιγμή… πάνω στα φόρτε τους, κάτι που σπανίζει εν Ελλάδι. Οι Διόσκουροι Schwadorf (EMPYRIUM) και Konstanz, κάνοντας την βολτίτσα τους το ίδιο πρωί, είχαν ανεβάσει στην επίσημη σελίδα της μπάντας μια φωτογραφία με background το χώρο της Ακρόπολης, κάνοντας μας να αδημονούμε για το βράδυ. Τα νέα για τη προσέλευση του κόσμου ήταν δυσοίωνα και ομολογώ ότι φοβόμουν ότι η μπάντα δε θα απέδιδε μπροστά σε λίγα άτομα. Όντως, γύρω στις 9 όταν μπήκα στο Κύτταρο, δε θα είχε περισσότερα από 70 άτομα. Παγωμάρα και απογοήτευση. Παρόλα αυτά η αγωνία κορυφωνόταν μια που θα έβλεπα επί σκηνής έναν μουσικό τεραστίων διαστάσεων (καλλιτεχνικών), όπως ο Schwadorf, τον οποίο θαύμαζα τόσα χρόνια για τη μουσική που γράφει για τους EMPYRIUM. Όχι ότι ο Konstanz πάει πίσω σε αξία… αλλά αδυναμίες είναι αυτές.
Επειδή μακρηγορώ όμως, ας προχωρήσουμε στο ζουμί. Τη συναυλία άνοιξαν οι δικοί μας CAELESTIA. Πρόκειται για μια νέα μπάντα (πρώην ME AND MYSELF), female-fronted melodic metal. Τους είχα δει πριν 2 χρόνια ως ME AND MYSELF, όπου είχαν ανοίξει την συναυλία των ΚΑΤΑΤΟΝΙΑ. Δεν είναι κρυφό ότι δεν είμαι fan του είδους. Παρόλα αυτά τώρα μου ήταν πιο συμπαθείς ηχητικά, αφού είναι σαφέστατα πιο heavy. Ο ήχος ήταν σχετικά καλός. Τα δεύτερα φωνητικά του μπασίστα ήταν λίγο χαμηλά, αλλά προοδευτικά έγιναν καλύτερα. Χωρίς να είμαι ειδήμων, γνώμη μου είναι ότι τα οπερετικά φωνητικά της frontwoman της πάνε πιο πολύ… Είναι αυτό που λέμε το έχει πιο πολύ. Έπαιξαν κομμάτια από το άλμπουμ τους “Last wish”, που είχαν κυκλοφορήσει ως ME AND MYSELF, αλλά και καινούργια τραγούδια από το άλμπουμ που θα κυκλοφορήσουν και θα έχει διάφορες συνεργασίες, όπως με τον frontman των SOILWORK, Björn “Speed” Strid. Λίγο περισσότερο “δέσιμο” χρειάζονται σαν μπάντα και θα είναι καλύτεροι, γι’ αυτούς που είναι του είδους τουλάχιστον. Προσπάθησαν να έχουν επαφή με το κοινό αλλά επικρατούσε μια σχετική παγωμάρα λόγο της προσέλευσης, όπως προείπαμε.
Με λίγη καθυστέρηση, επιτέλους ανέβηκαν στη σκηνή οι THE VISION BLEAK, υπό τους ήχους του ομότιτλου intro της τελευταίας τους δουλειάς “Witching hour”. Ο κόσμος είχε ευτυχώς υπερδιπλασιαστεί, αλλά και πάλι τα 200 άτομα έδειχναν… λίγα. Φυσικά τα βλέμματα κατευθείαν τράβηξε ο Schwadorf (οι υπόλοιποι session ήταν ούτως ή άλλως) και ακολούθως ο Konstanz, ο όποιος βγήκε με νέο στυλ στη κόμη του, βαμμένος και ντυμένος ακριβώς όπως στις φωτογραφίες/πίνακες του “Witching Hour”! Αν και περίμενα ότι 1ο κομμάτι θα ήταν το “A witch is born”, μπήκαν με το “Hexenmeister”, ένα από τα πιο γρήγορα τραγούδια του τελευταίου δίσκου. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν άμεση. Ο ήχος δεν ήταν ιδιαίτερα καλός αλλά αυτό ευτυχώς άλλαξε άμεσα. Ο Konstanz αποδείχτηκε ένας εξαιρετικά χαρισματικός frontman, με τη κλασική γερμανική goth προφορά και στήσιμο. Μιλούσε με το κοινό, αστειευόταν και αυτοσαρκαζόταν διαρκώς. Ο Schwadorf ήταν περισσότερο αφοσιωμένος στη κιθάρα του, που και που ψέλλιζε στίχους κομματιών, όπως το “Carpathia” που έπαιξαν νωρίς-νωρίς. Όπου χρειαζόταν ακούσαμε τα βρώμικα 
φωνητικά του, προκαλώντας μας μια ρίγη “made in EMPYRIUM”! Έπαιξαν τραγούδια απ’ όλη τη δισκογραφία τους, κάτι που μας ικανοποίησε όλους, αλλά ίσως θα μπορούσαν να παίξουν και ένα δυο ακόμα. Ιδιαίτερος χαμός έγινε στα “The wood hag”, “The blocksberg rite” και “Cannibal witch” από το νέο τους άλμπουμ, αλλά και στα “Descend into maelstrom”, “Kutulu”, όπου όλο το venue χόρευε και φώναζε υπερκαλύπτοντας τον frontman και στο “Night of the living dead”, από τις παλαιότερες δουλειές τους. Μετά το καθιερωμένο κλισέ, κατ εμέ, encore και ένα μικρό διάστημα για να πάρουν μια ανάσα, οι Schwadorf και Konstanz κατέβηκαν να υπογράψουν και να βγάλουν φωτογραφίες, με όσους υπομονετικά τους περίμεναν. Ιδιαίτερα φιλικοί με όλους, χωρίς τουπέ… σαν να ήμασταν μια παρέα.
Εν κατακλείδι, ήταν μια υπέροχη βραδιά, δε νομίζω να έχει κανείς κάποιο παράπονο. Εντάξει, εγώ ως γνωστός γκρινιάρης, ήθελα να ακούσω το “A witch is born”, αλλά το παραβλέπω επειδή πέρασα τέλεια! Απογοήτευση σαφέστατα υπήρχε για την μικρή προσέλευση, για μια μπάντα 2 εκπληκτικών μουσικών, ενός ιστορικού καλλιτέχνη, που βρίσκεται στα καλύτερα της και με ένα λογικό εισιτήριο για την εποχή μας. Δε παίζουν δα και τόσο εξεζητημένη μουσική. Σίγουρα οι οπαδοί των MOONSPELL, που έχουμε πάρα πολλούς στην Ελλάδα, θα έπρεπε να το γεμίσουν, αφού η μουσική τους είναι παρόμοια. Δυστυχώς, σύντομα θα βλέπουμε 2-3 μπάντες μόνο. Μη γκρινιάζετε μόνο, υποστηρίξτε κιόλας! Όχι μόνο λόγια. Μια ερώτηση για να κλείσω… Can you say Kutulu?
Γιώργος Δρογγίτης
Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας
