"/>
Ούτε να το είχαμε σχεδιάσει δεν θα έσπερνε τόσο ο συνδυασμός των τριών συγκροτημάτων. Η συναισθηματική φόρτιση, έχει ήδη ξεκινήσει από το πρωί, με την συνειδητοποίηση του τι θα δούμε. Δύο πυλώνες του thrash να λένε το ύστατο αντίο με τον τρόπο τους, αλλά και μια μοντέρνα δύναμη του είδους να κάνει το συναυλιακό της ντεμπούτο στην Ελλάδα. Όλα μαζί σε συνδυασμό με την άπλα που μας προσφέρει το Release, προμηνύουν ένα circle pit που δεν θα σταματήσει μέχρι το τέλος της βραδιάς, αλλά και μια μεγάλη συγκίνηση προ των πυλών, εκ φύσεως. Πάμε να τα δούμε με τη σειρά όπως έγιναν, ωστόσο, γιατί το τελευταίο βράδυ του Ιουνίου, επεφύλασσε πολλά και υπέροχα.
Η ώρα είναι 18:30. Οι Βρετανοί λεβέντες SYLOSIS, πατάνε το πόδι τους στη σκηνή της Πλατείας Νερού και ο όλεθρος ξεκινάει! Ο Josh Middleton με τη ΜΠΛΟΥΖΑΡΑ MERCYFUL FATE (οπαδάρα γεννιέσαι δεν γίνεσαι), οδηγεί το χαμό και τα πρώτα circle pit/wall of death αρχίζουν να παίρνουν σάρκα και οστά! Ο ήχος όχι απλά είναι με το μέρος τους, είναι τσιμέντο! Είχαν μόλις 45 λεπτά στη διάθεση τους, οπότε όλο το βάρος έπεσε στο ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ “The new flesh” (“Beneath the surface”, “Erased”, “Lacerations”, “All glory, no valour”, “Mirror mirror”) συν δύο επιλογές από το επίσης εκπληκτικό “A sign of things to come” (“Deadwood”, “Poison for the lost”) που ζέσταναν για τα καλά τον κόσμο που τους περίμενε χρόνια!
Ο Middleton, δεν παρέλειψε εκτός από το να ζητήσει χειροκρότημα για SEPULTURA και MEGADETH, να τονίσει πόσο τιμή του ήταν να παίζει για πρώτη φορά με τους SEPULTURA, μια από τις αγαπημένες του μπάντες. Αν έπαιξαν έτσι κάτω από τον καυτό ήλιο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, ούτε που φαντάζομαι πως θα είναι σε κλειστό χώρο, με τον χρόνο με το μέρος τους. Έκκληση προς όποιον διαβάζει, όποιον ακούει: φέρτε τους headliners σε κλειστό χώρο, να παίξουν 90 λεπτά να μην μείνει πέτρα πάνω στη πέτρα! Θέλετε να βάλετε κι άλλη μπάντα από κάτω (με κανένα HEAVEN SHALL BURN ή BLEED FROM WITHIN, ήμουν φουλ χαρούμενος); Μέσα. Αλλά κάντε το!
Μετά τον όλεθρο των SYLOSIS, λίγες μπάντες θα μπορούσαν να βγουν, χωρίς να είναι κατώτερες των περιστάσεων. Οι SEPULTURA, είναι μια από αυτές. Όταν στην γιγαντοοθόνη πίσω από τα τύμπανα εμφανίστηκε το λογότυπο με την επιγραφή 40 years, το δέος ξεκίνησε να έρχεται. Και κάπου εκεί, μετά το “War pigs” και τo “Policia” των TITAS, αρχίζει το πανηγύρι. “Inner self” και ο γράφων βρέθηκε μέσα σε λίγα δεύτερα μέσα στο pit! Άνθρωπος εναντίον ανθρώπου, αίμα και άμμος σε όλα τα κομμάτια κιόλας! Αυτό που μου έκανε τεράστια εντύπωση, είναι που το “The cloud of unkwoning” EP παίχτηκε σχεδόν στην ολότητά του (“Sacred books” το μόνο που δεν παίχτηκε)!
Δείγμα του πόσο πιστεύουν σε αυτό σαν τελική κυκλοφορία. Ειδικά αυτό το “Beyond the dream” live ήταν μαγικό! Η δε σημειολογία του, ήταν συγκινητική. Το “All souls rising” και το “The place” από την άλλη, λειτουργούν εξαίσια live! Η περίοδος του Derrick Green τιμήθηκε επίσης με το “Means to an end” και το “Kairos”, που έχουν μεγαλώσει τόσο ωραία. Κατά τα άλλα, οι κλασσικοί ύμνοι “Desperate cry”, “Arise”, “Attitude”, “Refuse/resist”, “Dead embryonic cells”, “Territory”, “Ratamahatta”, “Kaiowas” και “Roots bloody roots”, μετέτρεψαν την Πλατεία Νερού, σε πεδίο μάχης! Κάπου εδώ, πρέπει να δώσουμε τα εύσημα στον παιχταρά Greyson Nekrutman που γέμισε τα παπούτσια των προκατόχων του, βασανίζοντας παραδειγματικά το kit λες και του χρωστούσε λεφτά!
Η μπάντα αποθεώθηκε από το κοινό που τους έβλεπε για τελευταία φορά, ενώ για αρκετά παιδιά στο κοινό, ήταν η πρώτη φορά που έβλεπαν SEPULTURA. Δεν ξέρω αν είναι η καλύτερη φορά που έχω δει τους SEPULTURA από τις 4, αλλά σίγουρα ήταν αυτή που με άφησε με μεγαλύτερη πληρότητα στο τέλος. Δεν με χάλασε καν που πήγαν τα κομμάτια πιο γρήγορα (εικάζω για να κερδίσουν χρόνο). Η μπάντα έδωσε ένα σωστό, τίμιο αντίο στο κοινό που την τίμησε μέσα από όλες τις φουρτούνες που πέρασε ανά τα χρόνια, αλλά την έκαναν μόνο δυνατότερη. Ήταν χαρά και τιμή μου, το να πω το αντίο σε μια από τις 3 αγαπημένες μου thrash μπάντες με αυτόν τον τρόπο. Muito obrigado por tudo, SEPULTURA.
Ώρα τώρα, για το κυρίως πιάτο. MEGADETH κυρίες και κύριοι. Μια από τις μπάντες – ορόσημα αυτού που λέμε thrash metal, ένας μπροστάρης σύμβολο θέλησης, πείσματος και αποφασιστικότητας, που αποφάσισε κι αυτός με τη σειρά του, με τον φερώνυμο δίσκο που βγήκε στην αρχή της χρονιάς, να μας κουνήσει μαντήλι. Αλλά θα το έκανε, με τον δικό του τρόπο. Δίνοντας μας, μια από τις κορυφαίες τους συναυλίες εν Ελλάδι. Μπάσιμο ωμά και ασάλιωτα “Tipping point”….”TODAY I MAY BLEED, BUT TONIGHT YOU WILL DIE” λέει ο MegaDave, ε, κι εσύ τον πιστεύεις γιατί έτσι πρέπει και στο αποδεικνύει! Φοβόμουν την φωνή του με τα όσα έχει περάσει, αλλά ήταν πολύ καλός εχθές. Καλά παικτικά, άψογος.
Αδυνατώ να πιστέψω ότι αυτός ο άνθρωπος έχει αρθρίτιδα και γίνεται σύντομα 65 ετών. Επειδή ωστόσο, η ομάδα έχει σημασία, έχεις Dirk Verbeuren στα τύμπανα να μαγεύει, συνδυάζοντας τα καλύτερα στοιχεία των Nick Menza και Gar Samuelson, μείον τα πάθη τους (τα εύσημα στον αδελφικό φίλο μου, Ηλία, γι’ αυτό το σχόλιο, που ήταν φουλ εύστοχο), έχεις James Lomenzo στο μπάσο να δίνει ρέστα (στρατιώτης σωστός για τους MEGADETH – επί σειρά ετών κιόλας) και ως παρτενέρ του Mustaine στην εξάχορδη, τον Teemu Mäntysaari που είναι από τους αξιότερους που είχε ποτέ του στους MEGADETH. Το συναίσθημα που έβγαζε ειδικά στο υλικό εποχής Friedman, ήταν απλά απίστευτο. Πολλά μπράβο!
Τονίζω το συναίσθημα, γιατί όλοι όσοι ήταν δίπλα στον Mustaine ήταν υπερπαιχτούρες, το θέμα είναι το πόσο αισθαντικοί παίκτες μπορούν να γίνουν. Κάτι που φάνηκε στις κλασσικές επιλογές “Wake up dead”, “Hangar 18”, “Sweating bullets” (ο Mustaine σε μεγάλα κέφια εκείνη τη στιγμή), “Skin o’ my teeth”, “Trust” (στη παύση λίγο πριν το solo, φώναξα “TEEMU, ΡΙΧΤΟ” χωρίς ντροπή!), “Angry again” (κρυφό χαρτί!) την υπερέκπληξη “Hook in mouth” (τα ρέστα μου!), το “Mechanix” (επιτέλους, ακούω κάτι από το ντεμπούτο!), το προσωπικό αγαπημένο μου “Tornado of souls” (it’s a kiss of death λέμε!) και την τριπλέτα του φινάλε “Peace sells”/”Symphony of destruction”/”Holy wars…the punishments due”.
Στον αντίποδα, το ομώνυμο τελικό άλμπουμ τιμήθηκε –εκτός από το εναρκτήριο “Tipping point”- με επιπλέον τα “Let there be shred” (όπου ο Mustaine μας ρωτούσε πόσοι κιθαρίστες υπάρχουν στο κοινό – πάμπολλοι κατά πώς φάνηκε), το “I don’t care” και ένα από τα προσωπικά μου αγαπημένα του, το “The puppet parade”. Συν άλλο ένα που ήταν υπερευχάριστη προσθήκη, η διασκευή στο “Ride the lightning”. Μου αρέσει η εκτέλεση των MEGADETH σε αυτό, όπως έχω γράψει και στην παρουσίαση του δίσκου, αλλά και live με κέρδισε προσωπικά. Κάπως έτσι, 90 λεπτά και 17 κομμάτια μετά, οι MEGADETH δια στόματος του αρχηγού, γύρισαν και είπαν “You have been great, we have been MEGADETH, good night”.
Και κάπου εδώ, αρχίζουν οι υποθέσεις. Το “this is not the end” που είπε πριν το “Holy wars”, μεταφράζεται ως και “μπορεί και να με ξαναδείτε”. Να σας πω όμως κάτι; Εγώ νιώθω πλήρης, στο σενάριο που αυτή ήταν η τελευταία φορά που έβλεπα MEGADETH. Αρχοντική απόδοση, σοβαρό setlist, που από παράπονα δεν είχα πραγματικά κανένα, ενώ το κοινό ήταν ιδανικό για να αποθεώσει μια τελευταία φορά τον Dave Mustaine και την αρμάδα του. Μακριά από υποθέσεις, μακριά από παραφιλολογίες, μακριά από κάθε τι που μόνο αρνητικά χρωματίζει την ομορφιά αυτής της μουσικής, ζήσαμε μια γιορτή, αποχαιρετώντας δύο μεγάλους, οι οποίοι μας χάρισαν κάτι το μοναδικό και το αξέχαστο. Τελεία και παύλα.
Γιάννης Σαββίδης
Φωτογραφίες: Έλενα Βασιλάκη
