"/>
Είθισται τα πρώτα singles ενός επερχόμενου άλμπουμ να είναι οι πιο πιασάρικες στιγμές για ξεκάθαρα εμπορικούς σκοπούς. Σε κάποιες ελάχιστες περιπτώσεις, τα singles δείχνουν την ηχητική ρότα που πρέπει να αναμένει ο ακροατής και μετέπειτα να αποφασίσει αν όλο αυτό του κάνει. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκει η νέα δουλειά των αγαπημένων στη χώρα μας MOONSPELL
Πριν πέντε χρόνια το “Hermitage” έδειχνε ότι οι Πορτογάλοι ωρίμασαν περισσότερο και έδωσαν μεγαλύτερη βαρύτητα στη μελωδία, παρά στην ταχύτητα. Το αποτέλεσμα είχε τις ατέλειές του, αλλά το πρόσημο ήταν θετικό. Ερχόμαστε στο σήμερα και τα “Cross your heart” και το εκπληκτικό, ομώνυμο track μας έδειξαν τον δρόμο. Έναν δρόμο που «μύριζε» την πιο δημιουργική, late 90s περίοδο των MOONSPELL.
Μπορεί η δισκογραφική τους εταιρία να το χαρακτηρίζει ως το “Irreligious” του 21ου αιώνα, αλλά το “Far from God” είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Είναι ο φόρος τιμής στο Woodhouse gothic metal ο οποίος συνδυάζεται με σεβασμό στα ιερά και όσια του gothic rock. Ακούς το “Biblical” και νομίζεις ότι είναι outtake του “Elyzium”. Αντιμετωπίζεις για πρώτη φορά την ομώνυμη σύνθεση και σχεδόν πείθεσαι ότι είναι το sequel του “Lucretia my reflection”. Έρχεται η σειρά του “The great wolf in the sky” και πιστεύεις ότι είναι η “Magdalene” μεταμορφωμένη σε λύκο.
Περιμέναμε πάνω από είκοσι χρόνια για να κυκλοφορήσουν οι MOONSPELL μια δουλειά όπου στον προσδιορισμό gothic θα κολλούσε πιο πολύ το rock απ’ ότι το metal. Είμαι σε θέση να γνωρίζω αρκετούς fans των Πορτογάλων που γουστάρουν πολύ αυτό που προέκυψε μεταξύ των “Sin/Pecado” και “Darkness and hope”. Κάτι πήγε να γίνει στο “Omega white”, αλλά αυτό ήταν το bonus CD του “Alpha noir”. Η συνταγή πέτυχε πριν μια δεκαετία στο “Extinct”, με τα μεταλλικά στοιχεία όμως και πάλι να υπερτερούν. Πλέον, αυτό που περίμεναν οι παραπάνω οπαδοί γίνεται πραγματικότητα.
Το “Far from God” είναι ένα άλμπουμ λυρικό, γεμάτο ιστορίες με βαμπίρ, σκοτάδι και όλα τα αγαπημένα goth clichés και, κυρίως, ένα άλμπουμ που ξυπνά μόνο ευχάριστες αναμνήσεις από το παρελθόν των Πορτογάλων. Σίγουρα δεν έχει τη σημαντικότητα του “Irreligious”, ώστε να γίνει και η σωστή αναγωγή στο 2026, αλλά είναι το gothic rock αδερφάκι του “Extinct”. Για αυτό και θα λάβει τον βαθμό που του αξίζει και τη θέση που του αρμόζει, όταν θα παραδώσουμε τις λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς.
8,5/10
Γιώργος Κόης
