"/>
“Tell me Hollywood, are you wild?”
Κυκλοφορία σημαντικότερη από όσο αρχικά δείχνει. Όχι μόνον επειδή έρχεται την περίοδο της επαναδραστηριοποίησης των σπουδαίων Φλοριδιανών και εμείς ούτως ή άλλως διψάμε για νέα μουσική από την αγαπημένη μας μπάντα (έστω και «κατεψυγμένη») αλλά κι επειδή με τον τρόπο της επεκτείνει, επιτέλους, το κατά τ’ άλλα θεϊκό, μα κάπως… λειψό, “Ghost in the ruins – A tribute to Criss Oliva”. Ε, όπως και να το κάνουμε, άλλο πράγμα τα δώδεκα τραγούδια, άλλο τα δεκαοκτώ, έτσι δεν είναι;
Το “Madness reigns…”, όπως μαρτυρά ο τίτλος του, μας πηγαίνει πίσω στο 1990, την περίοδο της απόλυτης ακμής των SAVATAGE. Το “Fight for the rock” ήταν πια ως μη γενόμενο, το “Hall of the mountain king” τους είχε βάλει εκ νέου για τα καλά στον χάρτη και στην λίστα με τα πολύ “hot” ονόματα, το “Gutter ballet” έμελλε να λάβει το παράσημο του «breakthrough αριστουργήματος» και η εξάμηνη περιοδεία που θα ακολουθούσε, θα έβαζε υπογραφή και σφραγίδα στο μανιφέστο της περιγραφής μιας τεράστιας, καλλιτεχνικά και μόνο, δυστυχώς, μπάντας.
Σε σχέση λοιπόν με το “Ghost in the ruins – A tribute to Criss Oliva” (αναφέρομαι στην αρχική έκδοση), εδώ έχουμε τους Jon Oliva, Criss Oliva, Chris Caffery, Johnny Lee Middleton και Steve “Doc” Wacholz σε παρόμοια διαολεμένη κατάσταση, φορμαρισμένους και προπονημένους σαν την Άρσεναλ του αήττητου σερί των 49 παιχνιδιών, μόνο που ακούμε μερικούς ακόμη καταπληκτικούς ύμνους, στην πλειοψηφία τους από το πιο «αγριωπό» παρελθόν του συγκροτήματος.
Το καινούργιο live άλμπουμ είναι προϊόν «φροντίδας» των αρχικών master tapes και δεν έχει υποστεί την ελάχιστη «αλλοίωση» στο studio. Πως θα μπορούσε κάποιος να «πειράξει» ΕΚΕΙΝΟΥΣ τους SAVATAGE θα μου πεις, και δίκιο βουνό θα έχεις, αλλά έχουμε δει κι ακούσει τόσα και τόσα και μάλιστα από μπάντες που δεν το περιμέναμε, που πάντοτε θα κρατάμε «μικρό καλάθι». Μην αρχίσω να αραδιάζω ονόματα και τίτλους τώρα και πέσουν κάποιοι από τα σύννεφα και χτυπήσουν, κρίμα θα είναι.
Τα highlights είναι για μένα το “White witch”, που έρχεται μετά το ακλόνητο opener “City beneath the surface”, το medley των “The dungeons are calling”/”Holocaust”/”Sirens” και η τριάδα των ομοτίτλων (όπως προλογίζει ο Jon) “Power of the night” (πόσο τυχεροί όσοι ήταν εκεί, την ώρα που παιζόταν)/”Hall of the Mountain King”/”Gutter ballet”, ενώ οι εκπλήξεις λέγονται “She’s in love” (πυρακτωμένο!) και “Devastation”.
Κοίτα, το “Ghost in the ruins…”, έστω κι αν έχει πολύ λιγότερα κομμάτια, δεν πρόκειται να ξεπεραστεί ως κυκλοφορία, μπορώ να βρω αρκετά σημεία στα οποία η μπάντα είναι ακόμη καλύτερη εκεί, από όσο την ακούμε στο “Madness reigns…” που… «σπέρνει»! Για παράδειγμα οι εκτελέσεις των “The dungeons are calling” και “Sirens” εκεί είναι διαστρικές, απλά «δεν υπάρχουν». Ή το κοινό, ακούγεται πολύ πιο φανατισμένο και ενεργό.
Ωστόσο, γεγονός αναμφισβήτητο είναι πως αν ο φόρος τιμής στον αδικοχαμένο Criss (και ΟΧΙ Chris, που τον βλέπω συνέχεια γραμμένο και μάλιστα από «οπαδούς», όπως βλέπω τον Jon ως “John”, έλεος πια, λυπηθείτε τα μάτια μας) δεν είχε ποτέ κυκλοφορήσει, ακούγοντας την «Κυρίαρχη τρέλα» θα είχαμε κατουρηθεί επάνω μας… Για τέτοια φάση μιλάμε!
Νομίζω πολλά έγραψα… “White collar” USPM ακούμε, κλασσικούς ύμνους γραμμένους από μάστορες του είδους, ούτε συζήτηση χρειάζεται, ούτε σκέψη, ούτε βαθμός. Μόνον η πλήρης λίστα τραγουδιών του διπλού αυτού δίσκου.
“City beneath the surface”
“White witch”
“Of rage and war”
“She’s in love”
” Mentally yours”
“24 hrs. ago”
“Legions”
“Strange wings”
“Hounds”
“Temptation revelation” (Intro)
“When the crowds are gone”
“The dungeons are calling”
“Holocaust”
“Sirens”
“Power of the night”
“Hall of the Mountain King”
“Gutter ballet”
“Thorazine shuffle”
“Devastation”
“The ‘Gutter’ tour was SAVATAGE at its live show peak. It was six months where madness definitely reigned in the gutter. Enjoy it friends!”
Να είσαι σίγουρος για αυτό, Mountain King!
Δημήτρης Τσέλλος
