ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Christ illusion” – SLAYER
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2006
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: American Recordings
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Josh Abraham
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά, μπάσο – Tom Araya
Κιθάρες – Kerry King
Κιθάρες – Jeff Hanneman
Drums – Dave Lombardo
20 ΧΡΟΝΙΑ CHRIST ILLUSION
Όπερ μεθερμηνευόμενον εστί, 20 χρόνια φανατικός οπαδός SLAYER. Ακριβώς, το “Christ illusion” ήταν το πρώτο άλμπουμ των SLAYER που βίωσα σε πραγματικό χρόνο. Και τι γλυκιά συγκυρία που ήταν αυτή…ένα χρόνο μετά το Rockwave festival 2005 (SLAYER, ACCEPT, CANDLEMASS – η πρώτη μου συναυλία) και κάπου 5 μετά την επιστροφή του αγαπημένου μου drummer όλων των εποχών Dave Lombardo στη φυσική του θέση. Το εξώφυλλο το θυμάμαι από τότε να δεσπόζει σε διαφημιστικά περιοδικών (και του έντυπου Rock Hard τότε), το οποίο και λάτρεψα από την αρχή. Φυσικό επόμενο, μια και το επιμελήθηκε ο ΘΡΥΛΙΚΟΣ Larry Carroll (“Reign in blood” – “South of heaven” – “Seasons in the abyss”), οπότε κουβαλούσε την αύρα του κλασσικού ήδη. Λεπτομέρεια του εξωφύλλου, είδε ο κόσμος πρώτη φορά στο “Eternal pyre” EP που βγήκε 6 Ιουνίου 2006, ανήμερα των γενεθλίων του Araya. Όπως άκουσε και το υπέρτατο “Cult” για πρώτη φορά.
Κάτι περισσότερο από δύο μήνες μετά, στις 8 Αυγούστου 2006, το “Christ illusion” κυκλοφορεί και δεν παίρνει αιχμαλώτους, παρά μόνο κεφάλια! Συγκεκριμένα το “Flesh storm” σου παίρνει το scalp σε μια καταιγίδα από λυσσασμένα riffs όπως μόνο οι SLAYER μπορούν να γράψουν. “Violence is our way of life” ουρλιάζει ο Χιλιανός επιβήτωρ και εσύ απλώς γνέφεις καταφατικά, γιατί ΈΤΣΙ ΕΙΝΑΙ. Και εκεί που είσαι στα σκοινιά, σκάει το έτερο τσιτάτο στο καταιγιστικό “Catalyst”: “Attitude is my addiction, I live life with no regret, unlike you is my conviction, that sets me apart from the rest”. Είπατε κάτι; Ωραία, γιατί θα πω εγώ. Αυτές οι γραμμές δεν ήρθαν απλά και κούμπωσαν με την εφηβική τσαντίλα του 15χρονου τότε Γιαννάκη, που ήθελε να κουτουλήσει όλο το κόσμο. Έγιναν με τα χρόνια στάση ζωής, βίωμα και οδηγός. Οπότε στα 35 έχουν άλλη βαρύτητα. Στα του δίσκου, το καταστροφικό “Skeleton christ” έχουμε ένα ΥΠΕΡΟΧΟ breakdown που διαλύει σβέρκους έτσι για το φινάλε!
Πάμε τώρα σε ένα από τα πιο άρρωστα κομμάτια χαμηλών ταχυτήτων των ύστερων SLAYER, “Eyes of the insane”. Το μετατραυματικό στρες των στρατιωτών, που ζουν ξανά και ξανά και ξανά τη κόλαση του πολέμου, όχι μόνο ενέπνευσε αυτόν τον στακάτο ύμνο, αλλά και το εκπληκτικό video clip με τα πάντα να γίνονται στην αντανάκλαση ενός ματιού ενός στρατιώτη. Πως η κόρη αυτού του ματιού αλλάζει σταδιακά, υπονοώντας όλες τις ψυχολογικές αλλαγές κατά τη διάρκεια του πολέμου, μέχρι το τέλος όπου ο πρωταγωνιστής, μη αντέχοντας τη παράνοια, βάζει τέλος στην ίδια του τη ζωή. Το ένα από τα δύο κομμάτια του δίσκου, που κέρδισε Grammy κιόλας (το άλλο θα το δούμε παρακάτω). Φυσικά, τα εφιαλτικά κομμάτια, δεν σταματούν εκεί, με το “Catatonic” να είναι στακάτο και δυσοίωνο με τον τρόπο του, δείχνοντας πραγματικά την συνθετική ευφυία των SLAYER. Χώρια τα ποικιλόμορφα κομμάτια του δίσκου, που έχουν λίγο από όλα μέσα.
Αναφέρομαι φυσικά στο (welcome to my) “Black serenade” (the entrance to my hell, your pain) με τα υπέροχα του τύμπανα και την κορυφαία riff-άρα στην αρχή, στο ήδη γνωστό (και σχεδόν “ομώνυμο”, του δίσκου) “Cult” που χτίζεται αργά και σταθερά μέχρι να πάρει ανάποδες, scalp, κεφάλια και ζωές (I SEE THROUGH YOUR CHRIST ILLUSION), ακόμα και στο “Jihad” με την εισαγωγή που προσωπικά μου θυμίζει SYSTEM OF A DOWN πριν ανεβάσει αργά και σταθερά στροφές. Το δε τελευταίο, απεικονίζει την οπτική ενός τρομοκράτη ο οποίος συμμετείχε στα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Μάλιστα, έχει ένα αφηγηματικό μέρος που αποτελεί ορισμένες από τις τελευταίες λέξεις/οδηγίες του Mohamed Atta, του επικεφαλή της επίθεσης στους Δίδυμους Πύργους σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του FBI (με τον Araya να πετάει ένα “THE GREAT SATAN” στο φινάλε, έτσι για αντίθεση). Φυσικά ξεσήκωσε αντιδράσεις…όχι ότι ίδρωσαν οι SLAYER αλλά κουβέντα να γίνεται ρε παιδί μου!
Στα καθαρόαιμα γρήγορα κομμάτια του δίσκου από εκεί και έπειτα, γίνεται ο χαμός με τόσο το “Consfearacy”, όσο και το φινάλε του δίσκου “Supremist” με την υπέροχη riff-άρα του και το blastbeat (!!!) του Lombardo για πρώτη φορά σε δίσκο SLAYER, να δείχνουν ποιος κάνει κουμάντο όταν μιλάμε για υψηλές ταχύτητες και ακρότητα. Φυσικά, ο δίσκος είχε και άλλο ένα κομμάτι σε επανέκδοση της επόμενης χρονιάς. Το “Final six” που εκτός από το γεγονός ότι είναι ένας φονικός ύμνος, κέρδισε και Grammy (ω ναι!) και που είναι ο λόγος που δεν αναφέρεται στο πιο κάτω κομμάτι του κειμένου! 20 χρόνια μετά, το “Christ illusion” στέκει ως η κορυφαία στιγμή των SLAYER της τελευταίας 20ετίας, ενώ δεδομένου ότι δεν θα ξαναβγεί δίσκος από τους άρχοντες του ακραίου ήχου κάποια στιγμή σύντομα, αυτός ο τίτλος κερδίζεται επάξια, πανάξια και δικαιωματικά. Μια ακόμα ακρόαση τελείωσε. Δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος με εκείνο το 15χρονο αγόρι που το άκουσε πρώτη φορά.
Επιπλέον βιώματα, επιπλέον καταστάσεις (όμορφες και άσχημες), μια ζωή και βάλε πέρασε από τότε στο κάτω κάτω, δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Ωστόσο, άμα κάτι δεν άλλαξε και ούτε πρόκειται έτσι όπως το κόβω, είναι η επιθυμία να φωνάζω δυνατά, μέχρι να με ακούσει ο ίδιος ο Jeff από τον άλλο κόσμο:
SLAAAAAAAAAAAAAAAAAAAYYYYYYYYYYYYYYYYYYEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEER!
Did you know that?
– O Rick Rubin προσεγγίστηκε αρχικά για τη παραγωγή του δίσκου, αλλά αρνήθηκε λόγω βεβαρημένου προγράμματος. Όπου βεβαρημένο πρόγραμμα, βάλτε το ότι ανέλαβε τη παραγωγή του “Death magnetic” των METALLICA. Φυσικά, στο “Christ illusion” έχει credit ως executive producer.
– Στην επανέκδοση του 2007, το εξώφυλλο είναι απλά ένα χέρι με μια ταβανόπροκα περασμένη στη παλάμη. Και επειδή ήταν 3D, κουνώντας το εξώφυλλο έβλεπες τη παλάμη να ανοιγοκλείνει.
– Επειδή το εξώφυλλο θεωρήθηκε πολύ προκλητικό, σε κάποιες περιπτώσεις καλύφθηκε με ένα άσπρο χαρτί με τρύπες και το λογότυπο των SLAYER από πάνω.
Γιάννης Σαββίδης
