Ο Αύγουστος του 2026, ήταν γραφτό να κλείσει με έναν thrash metal ορυμαγδό στο Gagarin. Οι THE TROOPS OF DOOM, οι ACID REIGN και οι SACRED REICH, ενώσανε τις δυνάμεις τους (Βραζιλία – Αγγλία – Αμερική – συμμαχία) σε ένα καυτό από όλες τις απόψεις βράδυ Αυγούστου, για να μην αφήσουν πέτρα πάνω στη πέτρα! Φτάνοντας στο ιστορικό Gagarin 205, βλέπει κανείς δύο και τρεις φουρνιές οπαδών του thrash. Από παλαίουρες που παίζει να ήταν στο πεδίο του Άρεως το 1990 για να δουν τους SACRED REICH, μέχρι πιτσιρίκια που αυτή εδώ ήταν η πρώτη τους συναυλία. Μια συναυλία που γέμισε πολύ ωραία αλλά όχι ασφυκτικά (σημαντικό δεδομένης της θερμοκρασίας) το χώρο. Αλλά πάμε στην επόμενη παράγραφο να τα πάρουμε από την αρχή.
Οι THE TROOPS OF DOOM, πάτησαν πρώτοι το πόδι τους στη σκηνή του Gagarin. Η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα πως θα τους δω ποτέ ζωντανά γενικότερα, οπότε η ανακοίνωση τους στο πακέτο ετούτο, είναι λόγος για μεγάλη χαρά. Για την ιστορία, οι κύριοι φτιάχτηκαν από τον Jairo “Tormentor” Guedz (κιθαρίστας των SEPULTURA στα “Bestial devastation” EP και “Morbid visions”), το 2020, ενώ ο ήχος τους, φέρνει τον ήχο των πρώιμων SEPULTURA στο “σήμερα” παραγωγικά, με μια ελαφρά ροπή προς το death metal riff-ολογικά. Τα δύο πολύ ωραία άλμπουμ (“Antichrist reborn” – 2022, “A mass for the grotesque” – 2024) έδειξαν το αγνό των προθέσεων του ιθύνοντα νου του σχήματος, μένοντας παράλληλα μακριά από φτηνά νοσταλγικά κόλπα.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε το setlist τους που ανέλαβε να ζεστάνει ένα μισογεμάτο Gagarin, μοιρασμένο ανάμεσα στα δύο άλμπουμ, ενώ είχαμε δύο πολύ ευχάριστες εκπλήξεις. Η μια αφορούσε τη σύνθεση της μπάντας, όπου στις κιθάρες είχαμε τον Frank “Blackfire” Gosdzik (SODOM, ASSASSIN, πάλαι ποτέ KREATOR φυσικά) να δίνει πόνο με την χαρακτηριστική σκηνική του παρουσία και την μελωδική αύρα των solos του. Η έτερη έκπληξη, αφορά τις δύο επιλογές που είχαμε από το παρελθόν του Jairo. Σε κάποια φάση, ακούω την εισαγωγή “The curse” από τα ηχεία, λέω “δεν είναι δυνατόν, δεν το ζω αυτό”, και μέχρι να το συνειδητοποιήσω, σκάει το χαρακτηριστικό γύρισμα του “Bestial devastation” και έχω φύγει στο pit με το κεφάλι.
Ποιος να μου το έλεγε ότι θα ζούσα να ακούσω κάτι τέτοιο, από ΑΥΤΗ τη σύνθεση την ίδια χρονιά που αποχαιρέτησα και τους SEPULTURA πριν ακριβώς δύο μήνες. Η άλλη επιλογή, που τη κρατούσαν για το φινάλε, ήταν το “Troops of doom” στην εκτέλεση του “Morbid visions”, την πρωτόγονη, αυτή που βγήκε πρώτη από τις φαβέλες! Εκεί κάπου, το μικρό pit (το οποίο ο μπροστάρης τους Alex Kafer, ζητούσε διαρκώς) είχε μεγαλώσει αρκετά για να αρχίσει το μακελειό που θα ακολουθούσε την εμφάνιση τους. Ω ναι, οι THE TROOPS OF DOOM ήταν μόλις το ζέσταμα μπροστά στη συνέχεια. Θέλω να πιστεύω ότι τώρα που ξέρουν το δρόμο, θα μας ξανάρθουν πιο εύκολα!
Και τώρα περνάμε σε ένα από τα μεγαλύτερα κλου όλης της βραδιάς. ACID REIGN. Θα είμαι ειλικρινής με τους αναγνώστες μας. Δεν είχα ακούσει όσο θα ήθελα ενδεχομένως από τους Άγγλους thrashers μέχρι να έρθει η ώρα της συναυλίας (ένα “Humanoia” να σκάμπαζα). Μικρή σημασία είχε κάτι τέτοιο ωστόσο, μια και οι κύριοι μας παρέσυραν σε ένα εκρηκτικό πάρτι κλωτσοπατινάδας, όπου κορμιά άρχισαν να αιωρούνται στον αέρα, ενώ αρκετοί γενναίοι να επιχειρούν σάλτο μορτάλε από την σκηνή του Gagarin! Από πλευράς σαρωτικής απόδοσης, ενέργειας, ύφους και χιούμορ, τους έχω πλέον στο μυαλό μου, ως τους Βρετανούς ANTHRAX. Μιλώντας για χιούμορ, ο frontman τους Howard Smith, παρέδωσε μαθήματα!
Διόλου περίεργο, φυσικά, δεδομένου ότι ο ίδιος είναι stand-up κωμικός με το όνομα Keith Platt. Και όταν δεν έλεγε αστεία, αφιέρωνε κομμάτια σε εμάς (“Fantastic passion”), ανέβαινε στον εξώστη ή στο ηχείο, ακόμα και στο bar ενώ στην αρχή, έριχνε νερό στη σκηνή για να κάνει surf! Τι παιδί ρε φίλε! Το δε άσπρο μπλουζάκι “I’m not in ACID REIGN” που φορούσε, ήταν ενδεικτικό του υπέροχου χιούμορ του αλλά και της μπάντας. Μιας μπάντας που πέραν όλων των αστείων που έκανε, είχε ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και έκπληκτη παρακολουθούσε την εκδήλωση λατρείας προς το πρόσωπο της Πιστεύω ότι αυτό το μακελειό που έλαβε χώρα, θα τους μείνει ειλικρινά αξέχαστο και πως θα τους ξαναδούμε σύντομα! Ο γράφων πλέον, δηλώνει οπαδός!
Και απτή απόδειξη τούτου, το γεγονός ότι επαναλάμβανα την ίδια ερώτηση στους φίλους και στον εαυτό μου “πως στο διάολο θα βγουν μετά από αυτό οι SACRED REICH;!”. Και οι κύριοι από την Arizona βγήκαν, με το “Manifest reality” από το “Awakening” (2019) με σκοπό να με διαψεύσουν! Και από το πρόσφατο παρόν, βουτιά στο παρελθόν με δίδυμο “The american way”/”Ignorance”. Έκρηξη στο Gagarin, εν εξάλλω ο κόσμος με τους SACRED REICH να νιώθουν σαν στο σπίτι τους, με τόσο ξυλίκι που πέφτει. Οι ίδιοι φανερά ανανεωμένοι σε σχέση με τη συναυλία του 2017 με δύο ΕΞΑΙΡΕΤΟΥΣ παίκτες στα τύμπανα (Eduardo Baldo) και στις κιθάρες (Joey Radziwill – με φοβερό DARK ANGEL μπλουζάκι!) να δίνουν άλλο αέρα στο σχήμα!
Οι δύο πυλώνες Phil Rind και Wiley Arnett, φυσικά, είναι σταθερές αξίες, τόσο σαν επί σκηνής απόδοση, όσο και σαν συμπεριφορές, μια και πλείστες όσες φορές παρατήρησαν συγκεκριμένα άτομα στο κοινό και είτε τους έδωσαν πένα, είτε τα σχολίαζαν με όμορφο τρόπο, κυρίως ο Rind! Χαρακτηριστικό παράδειγμα ένα παλικάρι που είχε κάνει τατουάζ SACRED REICH στο στήθος! Το setlist βασίστηκε στο “The american way” (“Love…hate”, “State of emergency”, “Who’s to blame”, “Crimes against humanity”), με τις κατάλληλες επιλογές από το “Ignorance” (“Death squad”), το “Independent” (ομώνυμο και “Free”), το “Surf Nicaragua” EP (“One nation”), ενώ φυσικά, τιμήθηκε περαιτέρω το “Awakening” (“Salvation”, “Killing machine”) δείχνοντας πόσο ωραία δένουν τα κομμάτια του επί σκηνής.
Συγκινητική φυσικά στιγμή, η αναφορά στον κιθαρίστα και ιδρυτικό μέλος Jason Rainey που έφυγε από τη ζωή το 2020, με τον Rind να τονίζει “είναι πάντα μαζί μας”. Κερασάκι στη τούρτα, η θρυλική διασκευή στο “War pigs” των BLACK SABBATH, όπου φυσικά και ΔΕΝ τον αφήσαμε να πει παρά μόνο λίγες φράσεις, με το Gagarin να σείεται από τις φωνές μας! Φινάλε, δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικό, παρά με το αθάνατο “Surf Nicaragua” που διέλυσε και τα τελευταία άλατα του σβέρκου μας, με χαρακτηριστικότατη άνεση! Ακόμα καλύτεροι από τη φορά που τους είδα για τα 30 χρόνια του “Ignorance”, ενώ προσωπικά σκέφτομαι ήδη πως μπορεί να ακούγεται ένας δίσκος με αυτή τη δυναμική!
Μέχρι τότε, καλά να είμαστε, να ανταμώνουμε σε τέτοιες χαρές!
Γιάννης Σαββίδης
Φωτογραφίες: Έλενα Βασιλάκη
