Δίσκος υπ’ αριθμόν τρία για τους CAELESTIA, το “Revelations in black” από την Eclipse Records. Αλλά αποτελεί το “ντεμπούτο” της νέας εποχής της μπάντας, μια και πλέον αγκαλιάζει το ατόφιο death metal. Death metal το οποίο πατάει και στις δύο κύριες σχολές του είδους εξίσου: από την μια, η έξυπνη μελωδικότητα και ο όγκος της Ευρώπης, από την άλλη, η βαναυσότητα και η ταχύτητα της Αμερικής. Φυσικά, μπαίνουν στο παιχνίδι που και που ορισμένα ψήγματα black metal, έτσι για την “νοστιμάδα”. Αυτά προέκυψαν από την πρώτη γεύση του δίσκου, την είχαμε πάρει στην προακρόαση πριν λίγο καιρό. Αποτελούν την βάση σύμφωνα με την οποία θα γραφτούν οι παρούσες γραμμές.
Έχω γενικά και ειδικά σχόλια να κάνω αναφορικά με το “Revelations in black”. Ας ξεκινήσουμε από τα ειδικά. Πρώτον, το πόσο σοβαρή και υψηλών προδιαγραφών δουλειά έχει γίνει στη παραγωγή, που ακούγεται ταιριαστή στο ύφος της μπάντας, υπηρετώντας παράλληλα το “τότε” και το “τώρα” του death metal. Δεύτερον, τα παιξίματα είναι αφενός μεν υψηλού επιπέδου (γνώρισμα και των προηγούμενων “προσώπων” της μπάντας), αλλά υπηρετούν στον ύψιστο βαθμό το καλλιτεχνικό όραμα που έχει η μπάντα από το μεταβατικό EP “Infernalia” ακόμα, προσθέτοντας το δικό τους χρώμα μέσα στις συνθέσεις. Τρίτον, η διάρκεια των 45 λεπτών παρά κάτι δεύτερα, ευνοεί τις επαναλαμβανόμενες ακροάσεις.
Τέταρτον, ότι τα δύο ιντερλούδια (η εισαγωγή “La morte amourese” και το “Five unicorns and a pearl”) έχουν μπει στα πλέον στρατηγικά σημεία. Ένα στην αρχή, ένα πριν τη τελική τριπλέτα, ενώ άμα μετράμε την εισαγωγή του μεγαλοπρεπούς “The slopes of Tenmokuzan”, τα ιντερλούδια ξαφνικά γίνονται τρία. Το πρώτο σε βάζει στο κλίμα, το δεύτερο σου δίνει ανάσες από τη πρώτη τριάδα κομματιών (“Buried”, “Jutland”, “Wolves”), προετοιμάζοντας σε για τα δύο επόμενα, ενώ το τελευταίο, συνδέει σαν “γέφυρα” το παρελθόν της μπάντας με το σήμερα, λίγο πριν το φινάλε. Κάτι που ενισχύει την αίσθηση της ροής του δίσκου, κάνοντας σε να μην σκέφτεσαι “ΟΚ, τώρα γιατί μπήκε αυτό;”. Όλα σχεδιάστηκαν όπως έπρεπε.
Ακόμα και οι γουστόζικες μπασογραμμές στο “Fall of the demon king” χρωματίζουν εξαίσια το κομμάτι, χωρίς να ακούγονται παράταιρες. Η δε τριπλέτα “Revelations in black”/”Reflections of the beast”/”Dead eternal”, αποτελεί ιδανικό φινάλε του δίσκου, δείχνοντας όλες τις αρετές της μπάντας μαζεμένες. Εν κατακλείδι, έχοντας τη πολυτέλεια να το ακούσω επιπλέον φορές με την ησυχία μου, καταλήγω με ασφάλεια στο ακόλουθο συμπέρασμα: με το “Revelations in black”, οι CAELESTIA, μπορούν να ατενίζουν το μέλλον τους με αισιοδοξία, μια και έχουν βρει ένα death metal αμάλγαμα που τους ταιριάζει και τους εκφράζει πέραν αμφιβολίας. Ο δρόμος προς τη διεκδίκηση όσων τους αναλογούν, ανοίγεται διάπλατα μπροστά τους.
Χρειάζεται μόνο να τον διαβούν, χωρίς φόβο και πάθος! Εύγε κύριοι!
8,5 / 10
Γιάννης Σαββίδης
