Σκανδιναβική επίδειξη ισχύος εχθές το βράδυ στο Gagarin 205. Από τη μια, οι άρχοντες του Νορβηγικού black metal MAYHEM, επιστρέφουν στην Ελλάδα 4,5 χρόνια μετά την συναυλία με τον MORTIIS και τους DIABLERY στο Fuzz, για την προώθηση του πολύ ωραίου “Liturgy of death”. Από την άλλη, οι Σουηδοί death metal θρύλοι UNLEASHED, σε μια co-headline εμφάνιση από το πουθενά, επιστρέφουν στην Ελλάδα. 8 χρόνια μετά τους AT THE GATES το ‘18 (πρώτη συναυλία που κάλυψα για λογαριασμό του Rock Hard), γυρίζουν στο τόπο του εγκλήματος, δημιουργώντας ένα εκρηκτικό πακέτο. Χώρια που μιλάμε για full set ΚΑΙ από τους δύο, όπερ μεθερμηνευόμενον εστί: θα φάμε πραγματικά καλά! Παρά την αντικειμενική δυσκολία της καθημερινής για μια συναυλία, ο κόσμος τίμησε δεόντως, με τον χώρο να γεμίζει σιγά-σιγά με κόσμο με το που ξεκίνησαν οι UNLEASHED.
UNLEASHED, οι οποίοι βγήκαν στο σανίδι 20:15 με το ρολόι, καταστρέφοντας το με περίσσια άνεση. Ως άλλοι Vikings που ήρθαν να λεηλατήσουν και να επιβληθούν, οι Σουηδοί, με οδηγό ένα αρχοντικό set, που ξεκίνησε με το “To Asgard we fly” από το “Across the open sea” και κάλυψε την πλειοψηφία της δισκογραφίας τους. Πράγμα σπουδαίο όταν δισκογραφείς από το ‘91 και έχεις 15 αισίως studio δίσκους. Για την ιστορία, το set ήταν χρονολογικά, ως εξής: “Where no life dwells” (“Before the creation of time”, “The dark one”, “Into glory ride” – το τελευταίο αφιερωμένο στον Cronos των VENOM), “Shadows in the deep” (“The immortals” – αφιερωμένο σε εμάς), “Warrior” (“Death metal victory”), “Hell’s unleashed” (“Don’t want to be born”), “Sworn allegiance” (“Destruction (of the race of man)”, “The longships are coming”), “Hammer battalion” (“Hammer battalion”), “The hunt for white Christ” (“The hunt for white Christ”), “No sign of life” (“No sign of life”) και τέλος “Fire upon your lands” (“Το my only son”, “Hold your hammer high!”).
Η μπάντα ήταν σε τρελά κέφια, με τον μπροστάρη Johnny Hedlund, να αποδεικνύει γιατί θεωρείται τόσο σπουδαίος frontman για το ιδίωμα αλλά και γενικότερα, κάνοντας το κοινό ό,τι ήθελε πραγματικά, ζεσταίνοντας το ιδανικά για την συνέχεια. Από το ήδη κλασσικό sing-along του “Death metal victory”, στην αφιέρωση σε όσους είχαν παιδιά στο “To my only son”, ενώ ξεχωριστά στάθηκε, όπως ήταν φυσικό, στον Cronos των VENOM, μα και στην επίδραση που εκείνοι είχαν στο παίξιμο του. Στο πέρας του set τους, αφού διαπίστωσε ότι επαρκούσε ο χρόνος, μας αποχαιρέτησαν με μια διασκευή στο “Countess bathory” των VENOM (βρίσκεται και στο δεύτερο full-length “Shadows in the deep”) με τον κόσμο να φωνάζει μέχρι να τον ακούσει ο Cronos στον άλλο κόσμο! Δεν έβλεπα τίποτα παρά μόνο χαμόγελα με το που τελείωσαν, ενώ οι ιαχές “UNLEASHED, UNLEASHED” επισφράγισαν μια υπέροχη εμφάνιση των Σουηδών!
Γιάννης Σαββίδης
Οι θρύλοι του νορβηγικού black metal, MAYHEM, ήρθαν για άλλη μια συναυλία στη χώρα μας στο πλαίσιο προώθησης του νέου τους δίσκου, “Liturgy of death”. Το Gagarin πλέον έχει γεμίσει από ετερόκλητο κοινό, τρανή απόδειξη του γεγονότος ότι έχουν ξεπεράσει τα στενά όρια του μαυρομεταλλικού ήχου εδώ και μια δεκαετία.
Μπορούμε να πούμε ότι οι εμφανίσεις τους είναι περισσότερο μια θεατρική παράσταση μουσικής με πρωταγωνιστή τον χαρισματικό frontman τους, Attila Csihar. Οι λόγοι που συνηγορούν σε αυτόν τον ισχυρισμό είναι αρκετοί, με σημαντικότερο όλων την συνεχή ροή των 18 κομματιών που επέλεξαν από όλη τη δισκογραφία τους, αφήνοντας έξω μόνο το “Ordo ad chao” του 2007. Και επειδή μιλάμε για θέατρο, η επικοινωνία των MAYHEM με το κοινό ήταν μηδενική, αφήνοντας τη μουσική τους να συνεπάρει όσους ήταν παρόντες. Και ήταν μια παράσταση για έναν ρόλο και δεν ήταν άλλος από εκείνον που παρουσίασε ο Ούγγρος τραγουδιστής τους.
Με σύμμαχο τον εκκωφαντικό ήχο, ο οποίος επιτέλους – σε συναυλία της δεύτερης ύστερης εποχής τους – είχε σαφή διαχωρισμό των οργάνων. Για πρώτη φορά το κιθαριστικό δίδυμο Teloch/Ghul ακουγόταν δεμένο με το rhythm section, στο οποίο ο Hellhammer έδινε σεμινάριο πίσω από τα τύμπανα και ο Necrobutcher ακουγόταν ευδιάκριτα σε αρκετά σημεία για πρώτη φορά.
Τα σκηνικά εκατέρωθεν της σκηνής, η οποία ήταν διαμορφωμένη ώστε να μπορούν να κινούνται ακόμα και πίσω από το drumkit. Με αυτή τη δυνατότητα που είχαν τα μέλη τους επί σκηνής, αποκτούσαν τα projections μια προέκταση της κινησιολογίας τους, αλλά και του απόκοσμης ηχητικής που είχαν στη χορταστική μιάμιση ώρα της παράστασης τους.
Σε πλήρη αναλογία των άνωθεν στοιχείων, η παράσταση τους χωρίστηκε σε 4 πράξεις
1η ΠΡΑΞΗ
O Attila μεταμορφώνεται σε Ούγγρο αυτοκράτορα ή πάπα με μια αμφίεση που μαγνητίζει εξ αρχής τα βλέμματα όλων. Επέλεξαν 5 κομμάτια σε αυτό το πρώτο μέρος, εκ των οποίων τα τρία από την πρόσφατη περίοδο τους (“Realm of endless misery”, Bad blood”, “Life is a corpse you drag”). Αυτά κλήθηκαν να συνομιλήσουν με το καταιγιστικό “Ancient skin” και το κομμάτι-γέφυρα προς το ακραιφνές black metal του “De mysteriis dom. Sathanas”, που δεν είναι άλλο από το “Buried by time and dust”. Η ροή παρουσίασής τους, έδειξε ότι σε live επίπεδο τα νεότερα κομμάτια συγγενεύουν σε τεράστιο βαθμό με τα παλιότερα, δημιουργώντας ενότητα που καθήλωνε. Από τα εκατέρωθεν τραπέζια επί σκηνής, ο Attila χρησιμοποίησε τη νεκροκεφαλή, φανερώνοντας την ικανότητά του να την περιπλέκει με το μικρόφωνο με μοναδικό τρόπο.
2η ΠΡΑΞΗ
O Attila γίνεται αξιωματικός και θεματικά δένει με την έναρξη της ενότητας αυτής με το “Psywar”. Ακολουθούν δύο επιλογές από το “Grand declaration of war”. Προς τιμή τους διάλεξαν το “To daimonion” από το πειραματικό δεύτερο μέρος του δίσκου, το οποίο δεν ξένισε κανέναν με τον τρόπο που το παρουσίασαν. Στο καταιγιστικό “View from nihil” επιτέλους ακούστηκαν σωστά τα κιθαριστικά μέρη του Blasphemer από το τωρινό δίδυμο. ΚΙ αυτό είναι κάτι που δεν έχει γίνει σε καμία εμφάνιση τους επί ελληνικού εδάφους από το 2010 μέχρι και σήμερα. Ακόμα μια έκπληξη η επιλογή του “Whore” από εκείνη την περίοδο τους. Για αυτήν την ενότητα o Attila επέλεξε τα κόκκαλα, που θυμίζουν τα αντίστοιχα του King Diamond, που είναι σε σχήμα σταυρού.
3η ΠΡΑΞΗ
Ο απόλυτος πρωταγωνιστής της βραδιάς αποχωρεί από τη σκηνή, για να προετοιμαστούν όλοι για το απόλυτο κομμάτι στην μαυρομεταλική ιστορία. Όσο κι αν ακούγεται απίστευτο, η παρουσίαση του “Freezing moon” τα είχε όλα: Υποβλητική ατμόσφαιρα με τα projections να προκαλούν ρίγη βλέποντας τον Dead και ακούγοντας την αρχετυπική φωνή του. Στη μέση του τραγουδιού, εμφανίζεται ο Attila με την μπέρτα του και παίρνει θέση στο κέντρο της σκηνής και πίσω από το drumkit για να ενωθεί με το φεγγάρι που προβαλλόταν. Όπως και σε όλη τη συναυλία τα γυρίσματα του Hellhammer στα drums είχαν πομπώδη ήχο ανάλογο του “De mysteriis dom. Sathanas”. Κυριολεκτικά ΣΟΚ ΚΑΙ ΔΕΟΣ! Για πρώτη φορά το κοινό ξεσηκώνεται, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα καθηλωτική. Για άλλη μια φορά αξιοθαύμαστη η κινησιολογία του Attila με τη νεκροκεφαλή στο ένα χέρι και το μικρόφωνο στο άλλο.
Στην τελική ευθεία του main set, το “Chimera” και το “Weep for nothing” συνομίλησαν με τα ιστορικά “Cursed in eternity” και “From the dark past”. Πλέον η παράσταση είχε αποκτήσει μυθικές διαστάσεις, μιας και μας έπιασαν από το λαιμό παίζοντας 14 κομμάτια σερί.
4η ΠΡΑΞΗ
Απόλυτος διαχωρισμός από την υπόλοιπη παράσταση, μιας και το encore ήταν αφιερωμένο στην πρώτη τους περίοδο μέχρι και το 1987. To “Carnage” ήταν το τελευταίο κομμάτι που έγραψαν σε αυτό το ύφος και ενώνεται άψογα με τα κομμάτια του “Deathcrush”. Υπό τους ήχους του “Silvester anfang” intro, προβάλλονταν στα projections συνεχώς εικόνες από εκείνη την περίοδο με τρόπο ανάλογο που έκαναν στις, προ διετίας, επετειακές εμφανίσεις τους για τα 40 χρόνια πορείας στη σκηνή.
Το τι έγινε στο “Deathcrush” απλά δεν περιγράφεται! Λούστηκα με μπύρα από μαινόμενο οπαδό τους που είχε ξεφύγει και πέταξε το ποτήρι στον αέρα! Πλέον η παράσταση είχε πάρει τη μορφή συναυλίας με τον κόσμο να εκστασιάζεται ακόμα και με το “Chainsaw gutsfuk”! Έκλεισαν με το “Pure fucking Armageddon” όπως πάντα για να μας υπενθυμίζουν την πρωτόλεια ηχητική του πρώτου τους demo.
Με αυτό το κείμενο προσπάθησα να προσδιορίσω με λέξεις τη σημερινή συναυλιακή ταυτότητα των MAYHEM. Θαρρώ πως τους ταιριάζει απόλυτα και επεκτείνει το μύθο τους, αφήνοντας το κοινό τους σε έκσταση. Το “In league with Satan” από τα ηχεία καθώς μας χαιρετούσαν ήταν ο δικός τους αποχαιρετισμός στην πιο σημαντική ακραία μπάντα στην ιστορία. Και οι MAYHEM τους τιμούσαν πάντοτε με κάθε τρόπο!
Ανυπομονώ ήδη για την επόμενη συναυλιακή τους μορφή, αν και νομίζω ότι θα διατηρήσουν αυτό το πλαίσιο παρουσίασής τους από εδώ και πέρα. Κι αυτό γιατί ακόμα και οι «παλιοί» οπαδοί τους, παραδέχτηκαν πόσο μεγαλειώδης ήταν η εμφάνιση τους, κι ας είναι η δική μου ψυχή δοσμένη απόλυτα στις εμφανίσεις τους με τον Blasphemer.
Λευτέρης Τσουρέας
Φωτογραφίες: Έλενα Βασιλάκη
