ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “The crusade” – TRIVIUM
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2006
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Roadrunner
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Jason Suecof
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Matt Heafy – φωνητικά, κιθάρα
Corey Beaulieu – κιθάρα
Paolo Gregoletto – μπάσο
Travis Smith – drums
Οι TRIVIUM είναι ξεκάθαρα ένα από τα συγκροτήματα της δικής μου γενιάς. Μία μπάντα που ξεπήδησε από το πουθενά, εκτόξευσε πολύ γρήγορα τη δημοτικότητά της, αν και τελικά δεν ξεπέρασε τις τεράστιες προσδοκίες που είχαμε γι’ αυτήν εκείνη την εποχή, κατάφερε όμως να διαγράψει μια αξιοπρεπέστατη και συνεπή πορεία μέσα στα χρόνια. Αν όμως γυρίσουμε τον χρόνο πίσω, είκοσι χρόνια πριν (Ιησού Χριστέ!), τότε που ο πολυτάλαντος Matt Heafy ήταν μόλις 20 ετών (κι εγώ 18, για όνομα του Θεού), δεν θα συναντήσουμε απλώς το τρίτο άλμπουμ της μπάντας. Θα συναντήσουμε, κατά την προσωπική μου άποψη, πιθανότατα το καλύτερο άλμπουμ που έχει κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα.
Το “Ascendancy”, που είχε κυκλοφορήσει μόλις έναν χρόνο νωρίτερα, ήταν το άλμπουμ που έβαλε για τα καλά τους TRIVIUM στον χάρτη. Η μία διάκριση διαδεχόταν την άλλη από τον μουσικό Τύπο, με βραβεία όπως «Καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς» και «Καλύτερη νέα μπάντα» να έρχονται σχεδόν φυσιολογικά μετά την τεράστια απήχηση του δίσκου. Και όταν μια μπάντα γνωρίζει τέτοια επιτυχία τόσο νωρίς στην καριέρα της, η διαχείρισή της μόνο εύκολη υπόθεση δεν είναι. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για τέσσερις πιτσιρικάδες που ουσιαστικά βρίσκονταν ακόμη στην αρχή της ενήλικης ζωής τους. Ήταν τέτοια όμως η αυτοπεποίθηση και το ταλέντο του συγκροτήματος που δεν λύγισαν και το αποτέλεσμα ήταν το “The crusade”.
Θυμάμαι σαν χθες να τρέχω στα δισκοπωλεία για να προλάβω να αγοράσω το CD, υπό τον φόβο μήπως εξαντληθεί. Ήταν από εκείνες τις κυκλοφορίες που περιμέναμε με πραγματική ανυπομονησία. Οι περισσότεροι της ηλικίας μου κυκλοφορούσαν με μπλουζάκια TRIVIUM και έβαζαν ξανά και ξανά το “The crusade” να παίζει. Η αλλαγή σε σχέση με το “Ascendancy” ήταν εμφανής από τα πρώτα κιόλας λεπτά. Η metalcore φιλοσοφία υποχωρούσε αισθητά, δίνοντας τη θέση της σε μια περισσότερο thrash και traditional heavy metal προσέγγιση, με έντονες αναφορές στους METALLICA.
Και μπορεί αυτή η αλλαγή κατεύθυνσης να ήταν ένα από τα στοιχεία που συζητήθηκαν περισσότερο γύρω από τον δίσκο, όμως, όπως συμβαίνει πάντα, στο τέλος τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο έχουν τα ίδια τα τραγούδια. Και στο “The crusade” έχουμε να κάνουμε με ένα εξαιρετικά δυνατό σύνολο συνθέσεων. Το “Anthem (we are the fire)” έγινε σχεδόν αμέσως το απόλυτο party metal hit, ενώ το “Becoming the dragon” εξακολουθεί μέχρι σήμερα να αποτελεί ιδανική αφορμή για να ανοίξει ένα pit στις ζωντανές εμφανίσεις τους. Όμως το “The crusade” προσφέρει πολύ περισσότερα από δύο singles. Το “Detonation” ξεχωρίζει για την καταιγιστική του ενέργεια, το “Entrance of the conflagration” για το χαρακτηριστικό του riffing, το “To the rats” για την επιθετικότητά του, ενώ κομμάτια όπως το “This world can’t tear us apart”, “Tread the floods”, “Contempt breeds contamination” και το “The rising” συμπληρώνουν ένα άλμπουμ που έχει τρομερή συνοχή και κυρίως μια αίσθηση αυθεντικού ενθουσιασμού.
Στο σήμερα, τo “The crusade” μου δημιουργεί μία απίστευτη νοσταλγία καθώς με συνδέει σε μία εποχή όπου η καθημερινότητα μας ήταν πιο πολύ στα δισκοπωλεία, στα CD, στα μπλουζάκια των συγκροτημάτων, στις συζητήσεις με φίλους για το αν «το νέο άλμπουμ είναι καλύτερο από το προηγούμενο» και εκείνη την ανυπομονησία που είχαμε κάθε φορά που περιμέναμε μια μεγάλη κυκλοφορία.
Did you know that:
- Tο “Detonation” εντάχθηκε στη λίστα τραγουδιών για την έκδοση του Guitar Hero II στο Xbox
Δημήτρης Μπούκης
